«غنیسازی 20 درصدی آری یا خیر؟»عنوان سرمقاله روزنامه حمايت به قلم محمد آشوری تازانی است كه در آن ميخوانيد؛
موضوع غنیسازی 20 درصد جزو پیشنهادهای گروه 1+5 به ایران به شمار میرود و تهران نیز آمادگی مشروط خود را برای مذاکره درباره آن اعلام کرده است. با این حال برخی توقف غنیسازی را به هیچ وجه به صلاح نمیدانند و معتقدند نباید در برابر این خواسته غربیها تحت هیچ شرایطی کوتاه آمد.
نظر عدهای دیگر بر این است که به منظور جلب اعتماد 1+5 میتوان غنیسازی 20 درصد را برای مدت کوتاهی متوقف کرد. عدهای دیگر هم معتقدند میتوان در برابر لغو تحریمها و همچنین تأمین سوخت مورد نیاز برای رآکتورها از سوی غرب، بر موضوع تعلیق غنیسازی 20 درصد برای مدتی مطالعه کرد و به نتیجهای که برای دو طرف گفتوگو قابل قبول باشد، رسید.
به نظر میرسد گروه اول که با هرگونه تعامل با غرب در این زمینه، حتی در صورت گرفتن امتیاز مخالفند، باید اندکی تأمل کنند که چرا باید به دلیل سرسختی بیدلیل، فشارها را بر خود و مردم افزایش دهیم در صورتی که میتوان با کیاست و دقت کاری کرد که هم تحریمها لغو شود و هم فعالیتهای هستهای مانند گذشته انجام شود.نظر دوم مبنی بر تعلیق غنیسازی بدون امتیاز گرفتن از غرب هم به هیچ وجه منطقی و عقلانی نیست و مطمئناً مردم هم به این روش اعتراض خواهند کرد. اگر قرار باشد تعلیق غنیسازی بدون امتیاز برای ایران انجام گیرد به ضرر منافع و مصالح کشور خواهد بود.
در این صورت این سؤال پیش میآید که چرا غنیسازی شروع شد که حالا متوقف شود؟ ما غنیسازی 20 درصد را آغاز کردیم چون طرف غربی حاضر نشد سوخت مورد نیاز ما را تأمین کند به همین دلیل دانشمندان کشور دست به کار شدند و در مدت کوتاهی به این هدف رسیدند. بنابراین باید در برابر تعلیق غنیسازی 20 درصد امتیاز ویژهای از گروه 1+5 گرفت تا فعالیتهای هستهای کشورمان با مانعی روبه رو نشود و بتوان مانند گذشته فعالیت کرد و هر روز پیشرفت تازهای در این زمینه داشت.در میان سه نظری که وجود دارد نظر سوم منطقیتر و عقلانیتر است. چون از یک طرف با تأمین سوخت 20 درصد از سوی غرب هم فعالیتهای هستهای کشور متوقف نمیشود و هم تحریمها که منجر به مشکلاتی غیر قابل چشمپوشی شده برداشته خواهند شد و تنشها از بین خواهد رفت.
البته باید خاطر نشان کرد که اولاً باید طرف غربی ضمانت لازم برای تحویل سوخت با غنای 20 درصد را آن طور که ایران میخواهد، بدهد و در ثانی، باید تاکید شود که تعلیق غنیسازی برای مدتی کوتاه و مشخص است تا در این مدت اعتماد گروه 1+5 به فعالیتهای هستهای جمهوری اسلامی ایران افزایش پیدا کند. افزون بر این، باید خاطرنشان کرد اگر هیچ یک از گزینهها هم عملی نشد، اتفاق خاصی نمیافتد و کشور با مشکل غیر قابل حلی روبه رو نخواهد شد.
از ابتدای پیروزی انقلاب تحریمها و تهدیدهای غربیها ضد جمهوری اسلامی آغاز شد و تا به امروز هم ادامه دارد؛ بنابراین این موضوع چیز جدیدی نیست که از آن واهمه داشته باشیم. تحریمهایی که تا به امروز ضد کشورمان صورت گرفته نه تنها مانع پیشرفت کارها نشده، در بسیاری از موارد منجر به خودکفایی و فرصت شدهاند.
بر این اساس، میتوان به جرئت ادعا کرد که اگر تحریمها نبود کشور در بسیاری از موارد از جمله صنعت به پیشرفتهایی که تا کنون به دست آورده است، نمیرسید و خودکفا نمیشد. مردم هم ثابت کردهاند که اگر مسئولان در پیگیری حقوق آنان تلاش کنند و تسلیم نشوند، آنان نیز همه سختیها را تحمل و تحریمها را به فرصت تبدیل خواهند کرد.
موضوع غنیسازی 20 درصد جزو پیشنهادهای گروه 1+5 به ایران به شمار میرود و تهران نیز آمادگی مشروط خود را برای مذاکره درباره آن اعلام کرده است. با این حال برخی توقف غنیسازی را به هیچ وجه به صلاح نمیدانند و معتقدند نباید در برابر این خواسته غربیها تحت هیچ شرایطی کوتاه آمد.
نظر عدهای دیگر بر این است که به منظور جلب اعتماد 1+5 میتوان غنیسازی 20 درصد را برای مدت کوتاهی متوقف کرد. عدهای دیگر هم معتقدند میتوان در برابر لغو تحریمها و همچنین تأمین سوخت مورد نیاز برای رآکتورها از سوی غرب، بر موضوع تعلیق غنیسازی 20 درصد برای مدتی مطالعه کرد و به نتیجهای که برای دو طرف گفتوگو قابل قبول باشد، رسید.
به نظر میرسد گروه اول که با هرگونه تعامل با غرب در این زمینه، حتی در صورت گرفتن امتیاز مخالفند، باید اندکی تأمل کنند که چرا باید به دلیل سرسختی بیدلیل، فشارها را بر خود و مردم افزایش دهیم در صورتی که میتوان با کیاست و دقت کاری کرد که هم تحریمها لغو شود و هم فعالیتهای هستهای مانند گذشته انجام شود.نظر دوم مبنی بر تعلیق غنیسازی بدون امتیاز گرفتن از غرب هم به هیچ وجه منطقی و عقلانی نیست و مطمئناً مردم هم به این روش اعتراض خواهند کرد. اگر قرار باشد تعلیق غنیسازی بدون امتیاز برای ایران انجام گیرد به ضرر منافع و مصالح کشور خواهد بود.
در این صورت این سؤال پیش میآید که چرا غنیسازی شروع شد که حالا متوقف شود؟ ما غنیسازی 20 درصد را آغاز کردیم چون طرف غربی حاضر نشد سوخت مورد نیاز ما را تأمین کند به همین دلیل دانشمندان کشور دست به کار شدند و در مدت کوتاهی به این هدف رسیدند. بنابراین باید در برابر تعلیق غنیسازی 20 درصد امتیاز ویژهای از گروه 1+5 گرفت تا فعالیتهای هستهای کشورمان با مانعی روبه رو نشود و بتوان مانند گذشته فعالیت کرد و هر روز پیشرفت تازهای در این زمینه داشت.در میان سه نظری که وجود دارد نظر سوم منطقیتر و عقلانیتر است. چون از یک طرف با تأمین سوخت 20 درصد از سوی غرب هم فعالیتهای هستهای کشور متوقف نمیشود و هم تحریمها که منجر به مشکلاتی غیر قابل چشمپوشی شده برداشته خواهند شد و تنشها از بین خواهد رفت.
البته باید خاطر نشان کرد که اولاً باید طرف غربی ضمانت لازم برای تحویل سوخت با غنای 20 درصد را آن طور که ایران میخواهد، بدهد و در ثانی، باید تاکید شود که تعلیق غنیسازی برای مدتی کوتاه و مشخص است تا در این مدت اعتماد گروه 1+5 به فعالیتهای هستهای جمهوری اسلامی ایران افزایش پیدا کند. افزون بر این، باید خاطرنشان کرد اگر هیچ یک از گزینهها هم عملی نشد، اتفاق خاصی نمیافتد و کشور با مشکل غیر قابل حلی روبه رو نخواهد شد.
از ابتدای پیروزی انقلاب تحریمها و تهدیدهای غربیها ضد جمهوری اسلامی آغاز شد و تا به امروز هم ادامه دارد؛ بنابراین این موضوع چیز جدیدی نیست که از آن واهمه داشته باشیم. تحریمهایی که تا به امروز ضد کشورمان صورت گرفته نه تنها مانع پیشرفت کارها نشده، در بسیاری از موارد منجر به خودکفایی و فرصت شدهاند.
بر این اساس، میتوان به جرئت ادعا کرد که اگر تحریمها نبود کشور در بسیاری از موارد از جمله صنعت به پیشرفتهایی که تا کنون به دست آورده است، نمیرسید و خودکفا نمیشد. مردم هم ثابت کردهاند که اگر مسئولان در پیگیری حقوق آنان تلاش کنند و تسلیم نشوند، آنان نیز همه سختیها را تحمل و تحریمها را به فرصت تبدیل خواهند کرد.
