به گزارش صراط به نقل از مشرق، پدر و پسر ظالم پهلوی، در طول بیش از 50 سال حکومت خود ظلم های زیادی بر مردم و سرزمین ایران روا داشتند. ظلم هایی که اگر منصفانه قضاوت کنیم، از لحاظ سرزمینی، بیشترین آنها بر مردم خوب سیستان و بلوچستان روا داشته شد.
و 22 بهمن 57 که از راه رسید، انقلاب ماند و حجم عظیمی از محرومیت در همه ابعاد در سیستان و بلوچستان که می بایست رفع می شدند.
سرزمین بلوچ ها و سیستانی های اصیل ایران از آن روز در دامان پر مهر نظام جمهوری اسلامی ایران قرار گرفت و برداشتن گام های پی در پی برای رفع محرومیت هایش، آغاز شد.
امروز 33 سال از آن روزها می گذرد. چهره سیستان و بلوچستان تماماً تغییر کرده است.
شهرهای اصلی آباد شده اند و کار و تلاش و جوشش است که از شرقی ترین سرزمین فلات ایران به چشم می خورد.
اما سیستان و بلوچستان ما، راه های نرفته بسیار دارد. روستاهای دورافتاده بلوچستان و سیستان هنوز آنقدر زیادند که عکاس های خبری پایتخت، عکاسی از این روستاها را به یک رویه خبری تبدیل کرده اند.
در کنار محرومیت بلوچستان و سیستان و تلاش هایی که 10 دولت جمهوری اسلامی ایران برای رفع محرومیت های آن انجام داده و می دهند، اما یک سوال مهم نیز وجود دارد و آن وظیفه هریک از ما در قبال محرومیت این استان بزرگ است.
وظیفه ای که البته اهمیت آن، اینگونه در کلام رهبر فرزانه انقلاب و در دیدار 10 سال قبل با جوانان سیستان و بلوچستان جلوه گر می شود:
"آنچه درباره لزوم رفع محرومیّت گفتید، همّت شب و روز من است."
آیا لااقل بخشی از همت ما در هر کسوتی که هستیم از همت ولی زمانه تاثیر می گیرد؟!
همسو نبودن همت های ما با همت رهبر شاید سبب ساز محرومیت بچه هایی باشد که داخل این عکس ها نشسته اند.
بچه هایی که گاهی آنقدر بی پول می شوند که هزینه های درمانشان هم کم می آید و گاهی نابینا می شوند، گاهی فلج می شوند و گاهی هم شاید می میرند.
بچه هایی که البته گاهی هم زنده می مانند ولی خیلی زود بزرگ می شوند. نه تفریح، نه محبت، نه اسباب بازی، نه شرایط مطلوب و نه هیچ و هیچ و هیچ... سبب بزرگ شدن زودهنگام این بچه ها در کودکی می شود.
همت ما اگر همسو با همت رهبرمان نباشد، بیش از هرکسی، این دشمن است که شکاف همت های ما را رصد می کند و برای روزگار بزرگی این بچه های معصوم، که به دنیا نیامده، جهنم سوزان شده با محرومیت را در بیابان های بلوچستان و سیستان تجربه می کنند، نقشه می کشد.
مقام معظم رهبری در بخش دیگری از سخنرانی خود در سال 81 و در جمع جوانان سیستان و بلوچستان می فرمایند: "بعد از این هم مسئولان باید یکایک این کارها را پیگیرى کنند که انجام پذیرد. در سالهاى گذشته کارهاى فراوانى انجام گرفته است. شما جوانان، سیستان و بلوچستانِ قبل از انقلاب را ندیدید. دیشب آقاى استاندار آمارى را در جلسهاى که حضور داشتم، دادند. شاخصهاى رشد و توسعه در استان هزاردرصد، شش درصد، پانصد درصد، دوهزار درصد پیشرفت کرده است. این اقدامات بعد از انقلاب انجام شده است. قبل از انقلاب وقتى در ایرانشهر تبعید بودم، مردم آن شهر مىگفتند: تابهحال حتّى یک معاون استاندار هم به این شهر سفر نکرده است! ایرانشهر روستا نیست، یک شهر است و در آن زمان تا به این حد مورد غفلت بود. آنها به مناطقى سفر مىکردند که بتوانند جیبهاى خود را پُر و لذّت و آسایش خود را فراهم کنند و با ایرانشهر و خاش و چابهار کارى نداشتند. توجّه مسؤولان، ارتباط و پیوند و علقهى مستحکم بین مردم و مسئولان و کارهایى که انجام گرفته و فعّالیتهاى فراوان که فهرستش بسیار طولانى است، به بعد از انقلاب برمىگردد. البته نیازهاى استان بیش از اینهاست؛ باید باز هم تلاش شود. اینطور نیست که کار جدیدى شروع شود؛ نوبهنو باید همّت مسؤولان، در هر برههاى از زمان مصروف شود. من خواستم یک خیزش و جهشى در این کار انجام گیرد و به همین دلیل به این سفر آمدم. انشاءاللَّه کار متراکمى صورت گیرد که تأثیرش در استان، در زمان مشخّصِ خودش محسوس و معلوم شود."
جامعه مسلمان ایران در آستانه دوراهی یک انتخاب است. هریک از افراد جامعه می تواند در خانه خود بنشیند و محرومیت هموطنان دیگر در اقصی نقاط کشور، دل او را به درد نیاورد و البته همین جامعه می تواند با عمل به منویات رهبر فرزانه خود؛ در فراخنای روزمرگی ها، به فکر محرومیت های موجود در کشور نیز باشد.
این بچه های محروم یک روز بزرگ می شوند و شاید در آن روز نگاهشان با نگاه های ما غریبه باشد.
آنها در یادشان خواهد سپرد که رفع محرومیت هایشان همت روز و شب چه کسی بود و برای عده ای نیز هیچ دغدغه ای به حساب نمی آمد.
آنها فراموش کنندگان را حتما می بخشند ولی تاریخ در خاطر خود خواهد نوشت که بی تفاوتی ما سوزنده تر از آفتاب داغ کویر در سیستان و بلوچستان بود.
محرومیت سیستان و بلوچستان برای رفتن، منتظر آمدن هریک از ماست.
به دمی یا درمی یا قلمی یا قدمی...
