موسیقی خواننده زن در اتوبوس

حالا همه توی پاسگاه جمع شده بودیم و رسما جلسه محاکمه من جلوی چشم رانندگان محترم و قانون مدار برگزار شده بود.

رو به افسر پلیس که ارشد پاسگاه هم بود گفتم: «آقای عزیز. ساعت 2 شب راننده ماشین ما موسیقی خواننده زن گذاشته و صدایش را بلند کرده است. به نظر شما این کار درستی است؟» گفت: «حق با اکثریته. اکثرا هم راضی بودن.» (جالب اینجا بود که حتی اکثریت هم ناراضی بودند اما در اتوبوس خوابیده بودند و اصلا از داخل پاسگاه هم خبری نداشتند که به نفع من شهادت بدهند) به پلیس گفتم: «طبق کدام قانون ساعت 2 شب میشه مزاحم مسافران شد و موسیقی خواننده زن پخش کرد؟» گفت: «من پلیس هستم و قانون را میدانم. وقتی اکثریت راضی هستند، اشکالی نداره.» اعصابم خورد شد.

تن صدایم ناخودآگاه بالا رفت و گفتم: «پس اگر اکثریت راضی بودند که راننده فیلم سکسی و سوپر پخش کند و مشروب توزیع کند هم اشکالی ندارد؟» اینجا بود که پلیس وظیفه شناس متوجه شد توی بحث کردن با من کم میاورد(بالاخره من طلبه بودم و خیلی بیشتر از اون به روشهای مناظره و جدل تسلط داشتم) با چهره ای درهم کشیده رویش را به راننده کرد و گفت: «پولشان را بده که پیاده بشوند.» بعد خطاب به من و رفیقم گفت: «وسائلتان را بردارید و پایین بیایید.» این را که گفت احساس کردم کاملا خواب از سرم پرید. به خودم آمدم و دیدم ساعت 2 شب و در آن سرما اگر از ماشین پیاده میشدیم چه مشکلاتی برایم پیش می آمد.

رفیقم از افسر پرسید: «مگر اتوبوس دیگری هست که ما سوار آن بشویم؟» گفت: «برای اون یک فکری میکنیم.» معلوم شد صرفا برای پیاده شدن ما از اتوبوس برنامه ریزی کرده بود. بقیه اش را علی الظاهر به خدا سپرده بود. دیگه مخم کار نمیکرد. احساس میکردم که توی بد مخمصه ای افتاده بودیم. ته دلم ناراحت رفیقم بودم که باید به خاطر من از اتوبوس پیاده میشد. در همین لحظه یکی از مسافرها وارد پاسگاه شد و اعتراض خودش را نسبت به کار راننده اتوبوس ابراز کرد اما از آنجایی که افسر محترم پلیس قسم خورده بود که از آرمانهای متعالی آن راننده اتوبوس تا پای جان دفاع کند اصلا به روی خودش نیاورد. جالب اینکه در تمام مدت حتی یک سوال هم از راننده ها نپرسید و همش من بودم که در حضور راننده ها بازخواست میشدم. رفیقم که دید چاره دیگری نداریم به پلیس وظیفه شناس گفت اگر میخواهی ما را از اتوبوس پیاده کنی اشکال ندارد اما جرممان را مکتوب کن و آنرا امضا کن. پلیس محترم هم مکثی کرد و چیزی نگفت. مسافری که به حمایت از ما وارد پاسگاه شده بود یک کاغذ جلوی افسر گذاشت و گفت بنویس.

افسر پلیس جواب داد: «الان نمی نویسم.» من که متوجه عقب نشینی افسر پلیس شدم پرسیدم: «کی می نویسی؟» گفت: «فردا بیایید مینویسم.» خنده ام گرفت. ته دلم گفتم لابد بعدش هم میگه عموجون این شکلات رو بگیر و از اتوبوس پیاده شو. وقتی متوجه سکوت افسر شدم دوباره شروع کردم به التیماتوم دادن. اما افسر پلیس را ایندفعه با اسم و فامیلش صدا زدم تا غیر مستقیم بفهمانم که میخواهم مساله را پیگیری کنم و گفتم: «آقای ...... حرفهایی را که زدی بنویس و ما را از اتوبوس پیاده کن.» دوباره طفره رفت. حالا سرباز داخل پاسگاه هم به طرفداری از ارشدش پرید وسط و افاضاتی داشت. اما من محلی بهش ندادم و دوباره درخواستم را تکرار کردم.(توی دلم گفتم این حرف حساب سرش نمیشه. باید کلاش کنار اتاق رو مسلح کنم و روی شقیقه اش بگذارم تا بفهمد چه میگویم. در همین لحظه کاپشنش کنار رفت و چشمم به کلت کمری اش افتاد. متوجه شدم نقشه ام محکوم به شکست است و بیخیال شدم. "البته این قسمت جلوه های ویژه ماجرا بود و قصد انجام اینکار را نداشتم")