نمیدانم از آن زمان (سال 1386) تا امروز، چند بار رکورد ساخت کوچکترین قرآن جهان شکسته است، اما تلاش برای رکوردزنیها در حوزهی قرآن به شدت ادامه دارد. (1)، (2)، (3)،...
در کنار تلاشها برای هر چه کوچکتر کردن قرآن، سعی وافر هنرمندان برای بزرگ کردن قرآن هم جالب توجه بوده البته. (1)، (2)،...
در این میان، تبریز ما هم از قافله عقب نماند و توانست با ساخت بزرگترین رحل قرآنی کشور، نام خود را در فهرست «رکوردزنان قرآنی» ثبت کند: «بزرگترین رحل قرآنی کشور در ابعاد 140 در 45 پس از یک سال کار هنری در تبریز ساخته شد تا در روز هنر اسلامی _ سالروز شهادت سید مرتضی آوینی _ رونمایی شود. این رحل قرآنی به رهبر انقلاب اهدا خواهد شد.»
اسم این کارها «فعالیت قرآنی»ست. مشخصاً هم از سوی دولت و مراکز فرهنگی، برای این قبیل فعالیتها هزینه میشود. «مسابقهی کوچکسازی و بزرگسازی قرآن» در حالی به اپیدمی تبدیل شده که جلساتِ نحیف قرآنی نیز بیش از هر چیز بر آموزش صوت و لحن و تجوید متمرکزند. در این شرایط، نشانی «جامعهی قرآنی» را از که باید پرسید؟