يك- روابط ايران و تركيه در سه سال گذشته فراز و فرودهاي فراواني داشته است. اوج نزديكي تهران و تركيه در سال 1388 بود كه اين نزديكي در نهايت در ژانويه 2010 ميلادي به موافقت تهران با برگزاري مذاكرات هسته اي جليلي-اشتون در استانبول انجاميد. چهار ماه و اندي پس از آن يعني در مي 2010 هم ترك ها يكي از طرفين مهمترين توافق هسته اي چند سال اخير ايران بودند. در آن برهه دو كشور برزيل و تركيه با چراغ سبز ايالات متحده و ساير اعضاي 1+5 بيانيه اي را با ايران امضا كردند كه بر اساس آن تهران موافقت مي كرد تبادل سوخت هسته اي در خاك تركيه انجام شود. فارغ از آنكه اين بيانيه چه سرنوشتي داشت- كه مجال آن در اين بحث نيست- بيانيه تهران آغاز ورود ترك ها به پرونده هسته اي ايران بود. اين تحليل در همان برهه( هم اكنون هم رگه هايي از اين تمايل ديده مي شود) وجود داشت كه افزودن بازيگران پرونده هسته اي ايران مي تواند در نهايت وزنه مذاكرات اتمي را به سود تهران بچرخاند. تركيه هم با همين استدلال وارد پرونده ايران شد.
دوم- تركيه در دو سال گذشته كوشيد تا خود را به عنوان بازيگر اول منطقه مطرح كند. مطرح شدن اين كشور به عنوان يكي از بازيگران مطرح در پرونده هسته اي ايران- به عنوان يكي از مهمترين پرونده هاي سياست خارجي آمريكا- كمك بزرگي به تركيه در اجراي اين سياست كرد و رتبه و اعتبار سياست خارجي تركيه را تا حد زيادي بالا برد.
سوم- رجب طيب اردوغان نخست وزير تركيه ديروز سخنان شديد اللحني را عليه مقامات ايران بيان كرد و آنها را به بي صداقتي متهم كرد. اين سخنان پس از آن بيان شد كه تهران رسما مخالفت خود را با ميزباني تركيه در مذاكرات هسته اي بيان كرد. مواضع جانبدارانه تركيه در حمايت از مواضع 1 +5 و تقابل سياست خارجي دو كشور بخصوص در پرونده سوريه مهمترين دلايل مخالفت تهران با ميزباني ترك ها مي باشد.
نگراني اردوغان و سخنان اخير وي درباره ايران نشان از نگراني تركيه در از دست دادن نقشي است كه با مشقت فراوان توانستند در منطقه كسب كنند. تركيه مايل نيست اين نقش را به راحتي از دست دهد وگرنه اردوغان خود بهتر از ديگران مي داند كه تعيين محل مذاكرات هسته اي جزو وظايف وي نيست و امري است كه معمولا بعد از توافق طرفين مذاكره تعيين مي شود. از سويي به نظر مي رسد تركيه بيش از آنكه داراي نگاهي مستقل در سياست خارجي خود باشد، عملا به بازوي اجرايي بازيگران ديگر تبديل شده است. امري كه در بلند مدت ضربه سنگيني به جايگاه اردوغان و اردوگاه حزب عدالت و توسعه اين كشور خواهد زد.
منبع: تهران امروز
دوم- تركيه در دو سال گذشته كوشيد تا خود را به عنوان بازيگر اول منطقه مطرح كند. مطرح شدن اين كشور به عنوان يكي از بازيگران مطرح در پرونده هسته اي ايران- به عنوان يكي از مهمترين پرونده هاي سياست خارجي آمريكا- كمك بزرگي به تركيه در اجراي اين سياست كرد و رتبه و اعتبار سياست خارجي تركيه را تا حد زيادي بالا برد.
سوم- رجب طيب اردوغان نخست وزير تركيه ديروز سخنان شديد اللحني را عليه مقامات ايران بيان كرد و آنها را به بي صداقتي متهم كرد. اين سخنان پس از آن بيان شد كه تهران رسما مخالفت خود را با ميزباني تركيه در مذاكرات هسته اي بيان كرد. مواضع جانبدارانه تركيه در حمايت از مواضع 1 +5 و تقابل سياست خارجي دو كشور بخصوص در پرونده سوريه مهمترين دلايل مخالفت تهران با ميزباني ترك ها مي باشد.
نگراني اردوغان و سخنان اخير وي درباره ايران نشان از نگراني تركيه در از دست دادن نقشي است كه با مشقت فراوان توانستند در منطقه كسب كنند. تركيه مايل نيست اين نقش را به راحتي از دست دهد وگرنه اردوغان خود بهتر از ديگران مي داند كه تعيين محل مذاكرات هسته اي جزو وظايف وي نيست و امري است كه معمولا بعد از توافق طرفين مذاكره تعيين مي شود. از سويي به نظر مي رسد تركيه بيش از آنكه داراي نگاهي مستقل در سياست خارجي خود باشد، عملا به بازوي اجرايي بازيگران ديگر تبديل شده است. امري كه در بلند مدت ضربه سنگيني به جايگاه اردوغان و اردوگاه حزب عدالت و توسعه اين كشور خواهد زد.
منبع: تهران امروز