مباركى يك سال براى يك ملت، فقط به جنبههاى مادى آن سال نيست، گاهى جنبههاى معنوى، اهميت بيشترى دارند. اگر ملتى بتواند يك تحول اخلاقى در خود به وجود بياورد، اگر بتواند رذايل اخلاقى را از درون خود پاكسازى كنند و خود را به فضايل اخلاقى آراسته بسازد، حقيقتا براى آن ملت عيد است. شايد اساسا قراردادن اعياد - چه اعياد ملى و چه اعياد دينى و مذهبى - براى ايجاد چنين تحولهايى در درون انسانها است.(29/12/75)
عيد كامل براى يك ملت، هنگامى است كه آحاد ملت بتوانند درون خودشان را با اميد، ايمان، نشاط و وجدان كار و آگاهى و معرفت بسازند. همچنين بتوانند با استحكام بخشيدن به رابطه خود با خداوند متعال و تحكيم معنويت در درون به وسيله دعا و با استعانت از خدا، با توكل، خضوع و عبادت، جان و دل خود را روشن كنند و به آن اميد و اطمينان و آرامشى كه براى سعادت انسان لازم است، برسند. در چنين وضعيتى است كه يك ملت در مقابل حوادث زمانه، ديگر به هيچ وجه آسيبپذير نخواهد بود.(28/12/70)