اگر قطارهای خوابیده در گمرگ، در خطوط مترو مشغول بودند، هر روز با ۳۷۵ بار سرویس دهی ۷۵۰ هزار مسافر را جابجا میکردند... اگر دولت قطارها را ترخیص کند، تعداد قطارها ۳۰ درصد افزایش مییابد که رقم فوق العادهای است و میتواند ازدحام جمعیت را بلافاصله یک سوم کاهش دهد... هر قطار هم ۵. ۵ میلیون یورو قیمت دارد که با احتساب همه قطارها، بیش از ۱۳۷ میلیون یورو از پول مردم بلااستفاده در گوشه گمرک افتاده است... آیا خدمت به مردم این است که بگویند ما «نوکر مردم» هستیم و در همان حال، با مردم این گونه رفتار کنند؟!
به گزارش صراط به نقل از عصر ایران: در حالی که با افزایش قیمت بنزین و گسترده شدن محدوده طرح ترافیک در تهران، تعداد مسافران مترو با افزایش چشمگیری مواجه بوده، عدم افزایش واگنهای جدید به خطوط متروی پایتخت، مردم را با فشارهای مضاعف مواجه کرده است به طوری که تراکم جمعیت در واگنها به حد انفجار رسیده و مخصوصاً خانوادهها از این موضوع بسیار آزردهاند.
در این وضعیت اسفناک، آنچه شرم آور است اینکه تعداد قابل توجهی واگن که با صرف هزینه میلیاردی از پول مردم، از خارج خریداری و وارد کشور شدهاند، ماه هاست که در بندرعباس خاک میخورند و به جای آنکه در خطوط مترو، مردم را جابجا کنند، بیهیچ استفادهای در انبارهای گمرک در حال فرسوده شدن هستند!
علت این وضعیت بیسابقه هم آن است دولت میگوید تا عوارض گمرکی واگنها را نگیرد، اجازه نمیدهد حتی یک واگن هم وارد خطوط مترو شود!
شهرداری تهران هم که این واگنها را وارد کرده، اعلام میدارد که آماده است هزینه گمرک را بپردازد. این هزینه هم در بودجه مصوب مجلس برای مترو دیده شده است ولی دولت به دستور شخص رئیس جمهور، بودجه تصویب شده را نمیدهد!
خلاصهاش این است که دولت باید بودجه مترو را به شهرداری بدهد و شهرداری هم آن را دوباره به دولت (گمرک) برگرداند تا واگنها را از گمرک بندرعباس به تهران ببرند و مردم را از عذابی که در واگنهای متراکم مترو میکشند نجات دهند؛ اما رئیس جمهور مردمی، امضا نمیکند!
چند واگن در گمرک خاک میخورند؟
سوال اینجاست که چقدر واگن در گمرک، متروک مانده و آیا با آمدن آنها به مترو، واقعاً گشایشی در کار مردم ایجاد میشود یا تعداد واگنهای موجود در گمرک به حدی نیست که گره گشا باشد و آنچه مطرح میشود صرفاً هیاهوی سیاسی است؟
برای پاسخ به این سوال، ابتدا مروری بر وضعیت موجود میکنیم:
*حدود ۸۰ قطار در روز در خطوط مترو کار سرویس دهی به مسافران را انجام میدهند.
*بطور میانگین در روز هر رام قطار (۷ واگن) ۱۵ بار سرویس میدهد.
*بطورمیانگین هر رام قطار (۷ واگن) در روز ۲۵ هزار مسافر جابجا میکند.
(در خط یک، ۲۹ قطار در خط دو ۲۷ قطار در خط چهار، ۱۰ قطار و در خط پنج، ۱۴ قطار که در مجموع ۸۰ قطار در خطوط مترو سرویس دهی میکنند.)
* بطور میانگین، مجموع قطارها در روز حدود ۱۲۰۰ بار سرویس دهی انجام میدهند.
* بطور میانگین مجموع قطارها در ماه ۳۶ هزار بار سرویس دهی میکنند.
* با این حساب در روز بیش از ۲ میلیون مسافر توسط قطارها جابجا میشود.
در این لحظه که شما این مطلب را میخوانید۱۶۷ واگن (حدود ۲۵ قطار) در گمرگ کشور خاک میخورند.
با این حساب اگر این تعداد قطار که در گمرگ است، در خطوط مترو مشغول فعالیت بودند در روز حدود ۳۷۵ بار سرویس دهی انجام میدادند و حدود ۷۵۰ هزار مسافر را جابجا میکردند که این رقم برای سرویس دهی در ماه میشود: ۱۱۰۰۰ بار سرویس دهی و جابجایی حدود ۲۲ میلیون مسافر در ماه.
پس با عدم ترخیص این قطارها از گمرک حدود ۷۵۰ هزار مسافری که باید با این قطارها جابجا میشدند در روز با همین تعداد قطار موجود در خطوط جابجا میشوند.
به عبارت دیگر اگر دولت قطارها را ترخیص کند، تعداد قطارها ۳۰ درصد افزایش مییابد که رقم فوق العادهای است و میتواند ازدحام جمعیت را بلافاصله یک سوم کاهش دهد.
هر قطار ۷ واگنی هم ۵. ۵ میلیون یورو قیمت دارد که با احتساب همه قطارها، بیش از ۱۳۷ میلیون یورو از پول مردم بلااستفاده در گوشه گمرک افتاده است!
حال آیا رواست بخشی از پول مردم در کمرگ خاک بخورد و بپوسد و بخش دیگرش نیز توسط دولت بلوکه گردد و ملت هم در فشارهای روزانه و رو به تزاید مترو، در عذاب دائمی باشند؟! جالب اینجاست دولت در حالی بودجه مترو را نمیدهد که اگر هم آن را پرداخت کند، باز هم به عنوان عوارض گمرکی به خودش باز میگردد. دولت حتی میتواند اجازه ترخیص قطارها را بدهد و به میزان عوارض کمرگیاش، از بودجه مترو را نزد خود نگه دارد.
واقعاً جای تأسف دارد که از یک سو، تحریمهای خارجی مانع از ورود برخی اقلام به کشور میشود و از سوی دیگر هم وقتی کالایی وارد میشود، داخلیها - آن هم از نوع دولتی - نمیگذارند به دست مردم برسد!
به راستی کجای این رویکرد با شعار خدمت به مردم میخواند؟! آیا خدمت به مردم این است که بگویند ما «نوکر مردم» هستیم و در همان حال، با مردم این گونه رفتار کنند؟!
