به گزارش صراط به نقل از تهران امروز پسربچهاي كه پدرش را از دست داده به دنبال راهي ميگردد تا بتواند به پدر عزيزش نزديكتر شود. اشتباه نكنيد. اين داستان فيلم «هوگو كابره» مارتين اسكورسيزي نيست. اين داستان فيلم «بيش از حد بلند و باورنكردني نزديك» است؛ فيلم جديدي از استفان دالدري كه تام هنكس و ساندرا بولاك در آن بازي ميكنند. نكته جالب در مورد فيلم اين است كه ماجراهاي آن بعد از وقايع 11سپتامبر اتفاق ميافتد و شايد به همين دليل هم ساندرا بولاك در بيشتر زماني كه روي پرده حضور دارد بدبخت بهنظر ميرسد. هاليوود با واقعه 11 سپتامبر برخوردهاي چندگانهاي داشته. در فيلمهاي اولي كه بعد از آن روز ساخته شدند به هيچوجه روي اصل ماجرا متمركز نميشود. به جايش دست به قهرمانپروري ميزند و فيلمهايي با مفاهيم قرباني شدن خلق ميكند. «يونايتد93» پل گرينگراس نمونه مهم اين فيلمهاست.
هرچه زمان بيشتري از 11 سپتامبر ميگذرد هاليوود بيشتر تلاش ميكند تا مخاطبش را در متن ماجرا قرار دهد. مشكل همه اين فيلمها آن است كه از برخورد هواپيماها به عنوان ايده طرحشان استفاده ميكنند تا اشك و آه مخاطبشان را دربياورند. مثلا فيلم «بر من حكومت كن» را در نظر بگيريد كه در آن اعضاي خانواده قهرمان فيلم با بازي آدام سندلر در يكي از هواپيماها بودهاند. خب خانواده او ميتوانستند در يك تصادف رانندگي يا هر سانحه ديگري از دنيا رفته باشند. نيازي نيست كه تام هنكس فيلم «بيش از حد بلند و باورنكردني نزديك» حتما در يكي از طبقات فوقاني آن برجها مرده باشد تا دل پسرش براي او تنگ شود. اگر هاليوود به دلايل سياسي نميخواهد 11 سپتامبر را دراماتيزه كند، دليل نميشود كه هر بار بيربط در يكي از فيلمهايش روي آن تاكيد كند تا در حقيقت آن را به ياد مخاطبانش بياورد تا شايد بتواند به اين وسيله سياستهاي جنگطلبانه رئوس قدرت را موجه جلوه دهد.