هند، استانی دارد به نام مگالایا. گمان میرود که اینجا یکی از پر بارانترین مناطق دنیا باشد. در این منطقه جنگلهایی انبوه و رودهای خروشان بیشمار قرار دارد.
گذر از این رودها یکی از دغدغههای همیشگی مردم بوده است. اما مردم این ناحیه به جای بنا کردن پلهایی از چوب، سنگ، فلز یا سیمان و بتن و به جای استفاده از دانش مهندسی و معماری پل، سالهای متمادی است که آراسته به هنر و دانشی منحصر به فرد شدهاند!
آنها پلها را نمیسازند، بلکه میرویانند!
طول بعضی از این پلهای زنده به حدود سی متر هم میرسد و میتواند وزن پنجاه نفر و حتی بیشتر را هم تحمل کند.
البته ساخت یک پل با این روش، بسیار طول میکشد و ده تا پانزده سال طول میکشد، چرا که باید با صبر و حوصله فراوان و بدون آسیب رساندن به بافت زنده درختان، آنها را در جهت مناسب رویاند.
بسیاری از ساکنان این هنر را به فرزندان خود میآموزند و به آنها یاد میدهند چطور بدون آسیب رساندن به ریشههای درختان با شکیبایی، پلهایی سبز درست کنند.
