صراط: چند رئیسجمهور آفریقایی و کشورهای همسایه سرآمد تمام شخصیتهای مبرّزی بودند که در مراسم تحلیف آقای روحانی و پس از ۴ سال مدعای زباندانی بینالمللی و «ژست جهانی شدن» شرکت کردند.
مشرق نوشت: جالب آنکه حتی برخی رؤسای جمهور آفریقایی مثل رئیسجمهور گابن هم حتی صلاح ندانستند که در مراسم تحلیف آقای روحانی شرکت کنند و نمایندگان خود را به این مراسم فرستادند.
عمده مهمانان مراسم تحلیف آقای روحانی به جای اینکه اهل کعبه آمال دیپلماسی دولت یعنی اروپا و آمریکا باشند اما از قاره آفریقا آمده بودند و در مواردی سطح دیپلماتیک هیئتهای حاضر حتی از هیئتهایی که در پسابرجام به ایران آمدند و البته حاوی دستاورد خاصی هم نبودند، کمتر است.
میتوان گفت تنها مقام اروپایی که البته از موقعیت پارلمانی و همچون عمده میهمانان پارلمانی آفریقایی به مراسم تحلیف آقای روحانی آمد، یک زن یعنی فدریکا موگرینی، نماینده اتحادیه اروپا در سیاست خارجی بود.
*میتوان ادعا کرد که مراسم تحلیف دولت دوم آقای روحانی در پایینترین سطح ممکن در تاریخ تحلیف رؤسای جمهور ایران برگزار شده است.
این در حالی است که پیر و جوان در ایران اسلامی میدانند که آقای روحانی و یاران او طی ۴ سال گذشته چه تلاشهایی در جهت نزدیک شدن به اروپا و آمریکا انجام دادند و در این راه حتی از برخی خطوط قرمز نظام اسلامی هم گذشتند.
دولت یازدهم حتی از زمان پیشاانتخابات در سال ۹۲ هم ژست «جهانی شدن» گرفت و این ژست را حتی هنوز هم ادامه میدهد.
آقای روحانی چند وقت قبل در یکی از سخنرانیهای خود گفته بود: «کاسبان تحریم بدانند که تحریمها برداشته شده و دیگر بازنمیگردد. شما میخواهید با دنیا مذاکره کنید؟ شما بلد هستید که با دنیا مذاکره کنید و آیا زبان دنیا را میدانید؟ در حالی که در فهم زبان ملت خود گرفتار هستید.»
البته این فقط برگی از پرونده تقلای دولت یازدهم برای گرفتن ژست «جهانی شدن» بود.
حسامالدین آشنا، مشاور رئیسجمهور نیز زمانی از این گفته بود که «غربیها میخواهند به ما کمک کنند» و هم او بود که زمان دیگری در پسابرجام هم اظهار کرد: «اکنون در مرحله بازیهای برد-برد، ایران بخشی از جهان با همه چالشها و فرصتهای آن است و نه در برابر جهان. در این دیدارها مشخص شد که همه ما سرنشینان یک کشتی واحد و ساکنان یک کوی واحد هستیم.»
رفتارها و گفتههایی که البته باید موارد دیگری مثل حضور مشاور آقای روحانی با کراوات در مجامع جهانی، مصاحفه و پیادهروی ظریف با وزیر خارجه آمریکا، کممحلی نسبت به «محور مقاومت»، تأکید بر خروج حزبا... از سوریه و تأکید یک چهره مبرّز نزدیک به دولت مبنی بر اینکه باید از مواردی که آمریکا روی آنها حساسیت دارد، احتراز کنیم را نیز به آن افزود.
ماجرای تحلیف رئیسجمهور روحانی و سطح میهمانان و مقامات خارجی شرکتکننده در آن میتواند عبرتی برای آیندگان و برای تاریخ باشد...
مشرق نوشت: جالب آنکه حتی برخی رؤسای جمهور آفریقایی مثل رئیسجمهور گابن هم حتی صلاح ندانستند که در مراسم تحلیف آقای روحانی شرکت کنند و نمایندگان خود را به این مراسم فرستادند.
عمده مهمانان مراسم تحلیف آقای روحانی به جای اینکه اهل کعبه آمال دیپلماسی دولت یعنی اروپا و آمریکا باشند اما از قاره آفریقا آمده بودند و در مواردی سطح دیپلماتیک هیئتهای حاضر حتی از هیئتهایی که در پسابرجام به ایران آمدند و البته حاوی دستاورد خاصی هم نبودند، کمتر است.
میتوان گفت تنها مقام اروپایی که البته از موقعیت پارلمانی و همچون عمده میهمانان پارلمانی آفریقایی به مراسم تحلیف آقای روحانی آمد، یک زن یعنی فدریکا موگرینی، نماینده اتحادیه اروپا در سیاست خارجی بود.
*میتوان ادعا کرد که مراسم تحلیف دولت دوم آقای روحانی در پایینترین سطح ممکن در تاریخ تحلیف رؤسای جمهور ایران برگزار شده است.
این در حالی است که پیر و جوان در ایران اسلامی میدانند که آقای روحانی و یاران او طی ۴ سال گذشته چه تلاشهایی در جهت نزدیک شدن به اروپا و آمریکا انجام دادند و در این راه حتی از برخی خطوط قرمز نظام اسلامی هم گذشتند.
دولت یازدهم حتی از زمان پیشاانتخابات در سال ۹۲ هم ژست «جهانی شدن» گرفت و این ژست را حتی هنوز هم ادامه میدهد.
آقای روحانی چند وقت قبل در یکی از سخنرانیهای خود گفته بود: «کاسبان تحریم بدانند که تحریمها برداشته شده و دیگر بازنمیگردد. شما میخواهید با دنیا مذاکره کنید؟ شما بلد هستید که با دنیا مذاکره کنید و آیا زبان دنیا را میدانید؟ در حالی که در فهم زبان ملت خود گرفتار هستید.»
البته این فقط برگی از پرونده تقلای دولت یازدهم برای گرفتن ژست «جهانی شدن» بود.
حسامالدین آشنا، مشاور رئیسجمهور نیز زمانی از این گفته بود که «غربیها میخواهند به ما کمک کنند» و هم او بود که زمان دیگری در پسابرجام هم اظهار کرد: «اکنون در مرحله بازیهای برد-برد، ایران بخشی از جهان با همه چالشها و فرصتهای آن است و نه در برابر جهان. در این دیدارها مشخص شد که همه ما سرنشینان یک کشتی واحد و ساکنان یک کوی واحد هستیم.»
رفتارها و گفتههایی که البته باید موارد دیگری مثل حضور مشاور آقای روحانی با کراوات در مجامع جهانی، مصاحفه و پیادهروی ظریف با وزیر خارجه آمریکا، کممحلی نسبت به «محور مقاومت»، تأکید بر خروج حزبا... از سوریه و تأکید یک چهره مبرّز نزدیک به دولت مبنی بر اینکه باید از مواردی که آمریکا روی آنها حساسیت دارد، احتراز کنیم را نیز به آن افزود.
ماجرای تحلیف رئیسجمهور روحانی و سطح میهمانان و مقامات خارجی شرکتکننده در آن میتواند عبرتی برای آیندگان و برای تاریخ باشد...