درباره "دارا و ندار"؛ سریالی که فقط طنز نبود
کد خبر : ۳۱۷۲
برنا: "دارا و ندار" داستان مستاجران یک خانه قدیمی است که هر کدام به دلیل مشکلات مالی علیرغم فشار های صاحب خانه برای تخلیه، همچنان در خانه جا خوش کرده اند.
تیمور (فتحعلی اویسی)، صاحب خانه مذکور طی ماجرایی به طور اتفاقی وارد این خانه قدیمی می شود و سعی می کند تا با برطرف کردن مشکلاتشان، آنها را با زبان خودش از خانه بیرون کند.
شش مستاجر خانه تیمور هر کدام از یک دیار آمده اند. وارد شدن تیمور به خانه هر کدام از آن ها که داستان و فرهنگ خاص خودشان را دارند نیز جالب توجه است و تیمور به نوعی به زندگی کردن در کنار هر کدام از آن ها با مشکلات و نوع زندگیشان آشنا می شود.
نکته مهم این است که در دارا و ندار خانواده های ندار علیرغم داشتن مشکلات مالی فراوان از خانواده ای گرم و صمیمی برخوردارند و نشان می دهد که گرمی و صمیمیت بین اعضای خانواده نه تنها رابطه ای با تمکن مالی نداشته بلکه گاهی همین تمکن مالی سبب دور شدن زن و شوهر از هم می شود. نمونه بارز آن هم روابط زن و شوهر در خانه های دارا است که علیرغم ظاهر لوکس و البته رنگ و لعاب خاص خود هر کدام از طرفین به دنبال زندگی خودشان هستند و دنیای خودشان را دارند.
نقطه مقابل این ماجرا، همدلی و صمیمیت خانواده آقای مولایی (جانباز دوران جنگ) و خانواده ذبیح که همسایه این خانه قدیمی است.
ذبیح در دارا و ندار قربانی است. مرد دوره گردی که شغلش را به خاطر وجهه و آبرویش نزد خانواده پنهان می کند. حاجی فیروز دوره گردی که خود را هنرمندی در حال تمرین برای جشنواره آیین های نوروزی به خانواده معرفی می کند و جالب این جا است که خانواده به او به واسطه شغلش افتخار هم می کند.
سکانس های مربوط به آبروداری ذبیح نزد خانواده اش هر چند تاثیر گذار است اما از آن جایی که بخش ملموسی برای بیشتر خانواده هاست اکثراً با آن ارتباط برقرار می کند و به او برای گفتن این دروغ حق می دهند.
پرداختن به خانواده های شهدا و جانبازان گرچه در بیشتر سریال های تلویزیونی جنبه تزئینی داشته و صرفاً برای تطهیر باقی داستان به کار می رفته است و بعضاً آن قدر لوس و کم مایه از آب در می آمد که بیننده هیچ گونه تمایلی به دیدن این بخش از داستان نداشت، اما در دارا و ندار خانواده مولایی بسیار خوب پرداخته شده است.
فداکاری ها و مشکلات این نوع زندگی در عین اینکه بسیار به زندگی بیشتر این خانواده ها نزدیک است در عین حال کمتر می توان رنگ و روی شعار زدگی را در آن یافت.
با این همه دارا و ندار نقطه چندان هم بی نقص نیست. مثلاً خانواده های دارا به طرز کاریکاتور گونه ای احمق و بی سواد نشان داده شده اند. هر چند که شاید این امر برای نوکیسه نشان دادن این قشر به کار رفته است.
در این میان بازی "رضا رویگری" که تا قبل از این تجربه کار طنز نداشته، از بقیه ناهماهنگ تر به نظر می رسد.
از طرفی بازی برخی از شخصیت ها مثل خانواده کولی ها (مردوخ) و خانواده کلاته همان مرد شمالی با بازی یوسف صیادی از حد تیپ فراتر نرفته و تکراری است.
با این همه دارا و ندار علیرغم همه نقاط ضعف و قوتش حرف های زیادی برای گفتن داشت که از زبان شخصیت ها و برحسب موقعیت گفته می شد و گاهی چنان بجا بود که به دل می نشست. مثلاً پز دادن "دردودل" از بالای شهر و سخنان تیمور در مسجد محل نمونه ای از آن ها است.
هر چندکه توقع بیشتر مردم از سریال های نوروزی طنز تنها خنداندن و سرگرمی است، اما دارا و ندار نشان داد که طنز بودن یک سریال همیشه به معنای بی محتوا بودن آن نیست...