دير زماني نيست که واژه جنگ نرم و متعاقب آن ديپلماسي عمومي در صدر واژگان و ادبيات سياسي و بينالمللي رخ نموده است و اذهان تحليلگران و کارشناسان رويدادها و کنشگران بينالمللي را به خود معطوف داشته است.
اين اصطلاح پرطمطراق در حالي لقلقه زبانها شده که مدعيان غربي، خود را مبدع آن و تلاششان را به تبيين ساز و کارهاي اجرايي اين مدل اعلام نمودهاند.
اما غافل از اینکه نسخه عملياتي ديپلماسي عمومي، در مقياسي درون کشوري، با نام ارتباطات عمومي در ايران کليد خورد و با همان روش، آقای احمدينژاد توانست پس از شهرداري تهران، کسوت رياست جمهوري را در مقابل ديدگان ناباورانه ناظران داخلي و خارجي فتح کند. ديپلماسی عمومی در دولت نهم به مختصات داخل کشور محدود نماند و در عرصه بينالمللي نيز تسري يافت و رئيسجمهور توانست با اين رويکرد، ظرفيتهاي عظيمي را براي نظام ج. ا. ا و البته، امت اسلامي فراهم نمايد. از نمونههاي متعدد سخنرانيهاي آتشين در ميان اقشارگوناگون داخلي گرفته تا مخاطب قرار دادن آحاد جامعه جهانی و مردم سایر ملل ودمیدن روح امید و بشارت پیروزی، از برون داد های الهام گرفته شده از دیپلماسی عمومی است که با فضل خدا، منشا اثر فراوان هم گردید. ابتکار عمل رییس جمهور در سخنرانی های سازمان ملل، دانشگاه کلمبیا، سفر لبنان و... همگي از مصاديق بارز ديپلماسي عمومي موفق ج. ا. ا در عرصه جهان شمرده ميشود.
اما چه ميشود که اين رويه در دولت دهم کمرنگ و فروغ آن به تيرگي ميگرايد و اين سئوالي است بزرگ، که کماکان برای مردم، بدون پاسخ مانده است.
اين کمفروغي، سستی و کرختی در ديپلماسي عمومي، در مقطعي قد کشیده، که موج عظيم بيداري اسلامي و تحولات چند ماهه گذشته، بيش از هر زمان دیگر، تشنه تقويت اين نوع نوين ديپلماسي عمومي ايران در تعاملات بينالمللي است.
تلاش مردم مصر برای حفظ انقلابشان، شیطنت های غرب در سوریه، اتفاقات یمن، التهاب در غزه، سقوط روز گذشته ديکتاتور ليبي و تحرکات و توطئه های ریز و درشت دولت های غربي براي مصادره به مطلوب تحولات منطقه و... جاي خالي ابتکار عمل ايران و دیپلماسی فعال را هر روز پررنگتر ميکند.
نگارنده بنا ندارد از باب حسادت به اقدامات نخست وزیر ترکيه و ابتکار عمل وي در حوزه دیپلماسی عمومی، از اجلاس داووس گرفته و تا مقطع اخير که وي به همراه خانواده به کشور قحطي زده سومالي سفر ميکند، بنگرد. چه اينکه ايفاي نقش فعال ترکيه به عنوان يک کشور مسلمان قطعا موجب مسرت و مورد استقبال است. اما نکته اينجاست که دولت و مسئولين ما در سایر قوا را چه ميشود؟
کوتاه سخن، اکنون سئوالات زيادي پيرامون موضوع فوق در انتظار پاسخاند:
۱ـ آيا رويکرد و راهبرد دولت در حوزه ديپلماسي عمومي تغيير و به ديپلماسي نويني دست يافته است؟
۲ـ آيا دولت بنا دارد فارغ از شعار، در صحنه عمل، از آرمانهاي خود عقبنشيني کند؟
۳ـ آيا دوره دوم رياست جمهور عامل بيانگيزگي شده و خدای ناکرده حفظ قدرت، مشغوليت ذهني را برای کارگزاران فراهم کرده است؟ و دهها آياي ديگر...
محمد پيرعلي
احمدينژاد را چه ميشود؟
کد خبر : ۲۹۵۸۳
ما آدم خالص برای خدا را می خواهیم.
در مورد سیاست خارجی که یکی نظر داده سوالی از رهبری در مورد انفعال در سیاست خارجی در جمع دانشجویان در همین ماه رمضون پرسیده شد که ایشون گفنن که کارهایی انجام شده ولی همه چیز رو نمیشه گفت پس نظرهایی که در اینجا داده شده یا از روی غرض بوده و یا ناآگاهانه
در مورد ترکیه باید گفت که ترکیه دچار دوگانگی سیاسته از طرفی میخاد به اتحادیه اروپا بپیونده و از طرفی خودش رو در جهان اسلام جا بندازه
در نتیجه در اجلاس داووس نخست وزیر ترکیه اجلاس رو ترک می کنه اما در قضیه سوریه موضع سختی همچون عربستان علیه این کشور می گیره
واما صراط انگار داره به گروه منتقدین مغرض یا ناآگاه می پیونده چون اخبارش داره به اون سمت میره پس باید گفت صراط به کجا چنین شتابان