توسعه تكنولوژيك نه تنها مرزهاي ملي را نرم و جهان را كوچك كرده بلكه بسياري از معادلات سنتي گذشته را به هم ريخته و نوع روابط و رويارويي ها را دگرگون كرده است. از زمان شكل گرفتن نظريه هاي نظام بين الملل، تئوري اي كه متعلق به واقع گرايان بود به جز در سال هاي مياني دو جنگ جهاني (1940- 1920) بر ديگر تئوري هاي كلان بين المللي كه متعلق به ايده آليست ها بود، غلبه داشت، اما رشد حيرت آور تكنولوژي به خصوص در زمينه رسانه و اينترنت، بسياري از انديشه هاي واقع گرايان را با پرسش هاي بنيادي مواجه كرده است. زيرا مرزها و حاكميت به گونه هاي مختلف از دست دولت ها خارج شده و كشورهاي قدرتمند بدون اينكه متهم به دخالت در امور داخلي ديگران شوند، از طريق فضاي سايبر در آنها نفوذ كرده و شروع به تخليه اطلاعاتي و تخريب برنامه هاي شان مي كنند.
اين مسئله سبب شده تا اصطلاح جنگ سايبري كه در فضاي مجازي انجام مي شود و از زير مجموعه هاي جنگ نرم است، سر زبان ها افتاده و در دنياي واقعي نتيجه لازم را به مهاجمان بدهد. بسياري از تحليلگران بر اين اعتقاد هستند كه كشورهاي قدرتمند و آن طيف از دولت هايي كه در محور قدرت جهاني قرار دارند براي به شكست كشاندن رقيب خود به جاي كشيدن ماشه سلاح هاي غول پيكر و قدرتمند، از دكمه هاي كامپيوترهاي شان بهره بگيرند.
در جنگ هاي سنتي و مدرن داشتن قدرت لازم، بهره مندي از تاكتيك هاي نوين و همچنين كسب اطلاعات مورد نياز از تاكتيك هاي جنگي دشمن، بزرگ ترين عوامل پيروزي محسوب مي شد. جنگ سايبري به عنوان جنگ هاي پست مدرن، همه اين عناصر را يك جا در اختيار صاحبان تكنولوژي قرار مي دهد. متفكرترين استراتژيست هاي دنياي جديد بر اين اعتقاد هستند كه آمريكا و حتي ديگر كشورهاي قدرتمند نظام بين الملل در برابر دشمنان خود، پيش از پيروزي در دنياي واقعي، آنها را در محيط مجازي شكست مي دهند. زيرا همزمان قدرت لازم (تكنولوژي برتر)، تاكتيك هاي نوين (فضاي پيچيده سايبر) و اطلاعات مورد نياز از برنامه و توان رقيب (تخليه اخبار محرمانه از طريق هكرهاي فوق حرفه اي) را در اختيار دارند.
بنابراين در شرايطي كه براي جلوگيري از حملات سايبري به مراكز حساس و محرمانه ديگر كشورها كه عموماً از سطح توسعه كمتري برخوردارند، هيچ منع قانوني وجود ندارد، تنها راه گريز از هدف قرار گرفتن چنين حملاتي، افزايش امنيت سايبري در نهادهاي محرمانه و همچنين پيشرفت در تكنولوژي هاي نوين است.
بين جنگ هاي واقعي و مجازي تفاوت عمده اي وجود دارد. مهم ترين آنها اين است كه در جنگ هاي واقعي، تكنولوژي و قدرت نظامي عمدتاً در دست قدرت هاي بزرگ است. اين كشورها عموماً اطلاعات لازم نظامي را در اختيار ديگر كشورها قرار نمي دهند. در حال حاضر دو كشور روسيه و آمريكا كه از هر دو به عنوان ابرقدرت نظامي ياد مي شود، هيچ كدام از اطلاعات ريز نظامي يكديگر با خبر نيستند و عموماً تسليحات شان از تفاوت هاي ساختاري وسيعي برخوردار است. اين خصيصه در ديگر كشورها نيز وجود دارد. بنابراين اطلاعات مورد نظر هيچ گاه در اختيار كشورهايي كه از قدرت كمتري برخوردار هستند قرار نمي گيرد از اين رو به لحاظ نظامي عموماً ضعيف تر نگه داشته مي شوند.
اما فضاي سايبر تقريباً متفاوت است به گونه اي كه آمريكا، انگليس و ... در سطح بين المللي و رژيم صهيونيستي در سطح منطقه اي نسبت به اين جنگ و حملات ويرانگر سايبري احساس خطر مي كنند. زيرا ديگر كشورها كه حتي از قدرت و توان تكنولوژيك پايين تري برخوردار هستند توانايي كسب ابزارها و روش هاي آن را دارند. چندي پيش روزنامه انگليسي گاردين نوشت كه بريتانيا در حال آماده سازي يك گونه جنگ افزار است كه براي حمله عليه كامپيوترها به كار مي رود.
همزمان روزنامه آمريكايي وال استريت ژورنال نيز نوشت كه آمريكا هرگونه حمله به سيستم ها و زيرساخت هاي كامپيوتري خود را با عمليات نظامي پاسخ خواهد داد. يك مقام عالي رتبه نظامي واشنگتن گفته است كه اگر هر كشوري به شبكه هاي اينترنتي آمريكا حمله كند، پاسخش كمتر از حمله موشكي نخواهد بود. پنتاگون نيز كه «لئون پانتا» را به عنوان يك فرد حرفه اي در زمينه امنيتي - اطلاعاتي در رأس خود مي بيند، به دنبال آماده كردن استراتژي جديد سايبري به منظور جلوگيري از حملات مجازي است. چنين مواضع و تهديدهايي نشان مي دهد كه كشورهاي قدرتمند به شدت از فضاي سايبري كه خود مولد آن بوده اند احساس خطر مي كنند. اين روزها كمتر كسي است كه از حمله هكرهاي چيني به كامپيوترها و فضاي مجازي آمريكا و هك كردن سيستم ها و تخليه و تخريب اطلاعات محرمانه آن چيزي نشنيده باشد، اما آيا آمريكا به دنبال حمله موشكي به چين است؟ واشنگتن و ديگر كشورهاي توسعه يافته كه احتمالاً تا كنون در چند نوبت مورد هجوم هكرهاي قدرتمند ديگر كشورها قرار گرفته اند در بهترين حالت مي توانند در همان فضاي مجازي به جنگ خود ادامه دهند كه البته بسياري از اطلاعات آن محرمانه باقي مانده و به گوش هيچ مخاطبي نمي رسد. در سطح منطقه اي نيز رژيم صهيونيستي كه از جمله متخصصان و فعالان جنگ سايبري است، ترس خود را از حملات تلافي جويانه مخفي نكرده است. «يوال دسكين»، رئيس سابق امنيت عمومي رژيم صهيونيستي (شاباك) در كنفرانسي در خصوص جنگ الكترونيك كه در مركز پژوهش هاي امنيت ملي در دانشگاه تل آويو انجام شد، قوياً در اين باره هشدار داد و گفت: سخن ما در مورد يك تهديد حاشيه اي نيست بلكه يك واقعيت موجود است. بنيامين نتانياهو، نخست وزير اين رژيم نيز در همين كنفرانس تأكيد كرد كه پيشرفت سريعي كه در حوزه سايبري رخ مي دهد ما را از چند جهت از جمله هوا، امنيت، بانك ها و ارتباطات در معرض حملات قرار مي دهد. بنابراين ايجاد موازنه بازدارندگي دشوار است چون هويت مهاجم در زمان هجوم يا پس از آن مشخص نيست، موضوع امنيت بسيار پيچيده است از اين رو ما مدت هاي طولاني است كه به چگونگي دفاع از دستگاه هاي مركزي خود در مقابل حملات الكترونيكي فكر مي كنيم.
اين مسئله سبب شده تا اصطلاح جنگ سايبري كه در فضاي مجازي انجام مي شود و از زير مجموعه هاي جنگ نرم است، سر زبان ها افتاده و در دنياي واقعي نتيجه لازم را به مهاجمان بدهد. بسياري از تحليلگران بر اين اعتقاد هستند كه كشورهاي قدرتمند و آن طيف از دولت هايي كه در محور قدرت جهاني قرار دارند براي به شكست كشاندن رقيب خود به جاي كشيدن ماشه سلاح هاي غول پيكر و قدرتمند، از دكمه هاي كامپيوترهاي شان بهره بگيرند.
در جنگ هاي سنتي و مدرن داشتن قدرت لازم، بهره مندي از تاكتيك هاي نوين و همچنين كسب اطلاعات مورد نياز از تاكتيك هاي جنگي دشمن، بزرگ ترين عوامل پيروزي محسوب مي شد. جنگ سايبري به عنوان جنگ هاي پست مدرن، همه اين عناصر را يك جا در اختيار صاحبان تكنولوژي قرار مي دهد. متفكرترين استراتژيست هاي دنياي جديد بر اين اعتقاد هستند كه آمريكا و حتي ديگر كشورهاي قدرتمند نظام بين الملل در برابر دشمنان خود، پيش از پيروزي در دنياي واقعي، آنها را در محيط مجازي شكست مي دهند. زيرا همزمان قدرت لازم (تكنولوژي برتر)، تاكتيك هاي نوين (فضاي پيچيده سايبر) و اطلاعات مورد نياز از برنامه و توان رقيب (تخليه اخبار محرمانه از طريق هكرهاي فوق حرفه اي) را در اختيار دارند.
بنابراين در شرايطي كه براي جلوگيري از حملات سايبري به مراكز حساس و محرمانه ديگر كشورها كه عموماً از سطح توسعه كمتري برخوردارند، هيچ منع قانوني وجود ندارد، تنها راه گريز از هدف قرار گرفتن چنين حملاتي، افزايش امنيت سايبري در نهادهاي محرمانه و همچنين پيشرفت در تكنولوژي هاي نوين است.
بين جنگ هاي واقعي و مجازي تفاوت عمده اي وجود دارد. مهم ترين آنها اين است كه در جنگ هاي واقعي، تكنولوژي و قدرت نظامي عمدتاً در دست قدرت هاي بزرگ است. اين كشورها عموماً اطلاعات لازم نظامي را در اختيار ديگر كشورها قرار نمي دهند. در حال حاضر دو كشور روسيه و آمريكا كه از هر دو به عنوان ابرقدرت نظامي ياد مي شود، هيچ كدام از اطلاعات ريز نظامي يكديگر با خبر نيستند و عموماً تسليحات شان از تفاوت هاي ساختاري وسيعي برخوردار است. اين خصيصه در ديگر كشورها نيز وجود دارد. بنابراين اطلاعات مورد نظر هيچ گاه در اختيار كشورهايي كه از قدرت كمتري برخوردار هستند قرار نمي گيرد از اين رو به لحاظ نظامي عموماً ضعيف تر نگه داشته مي شوند.
اما فضاي سايبر تقريباً متفاوت است به گونه اي كه آمريكا، انگليس و ... در سطح بين المللي و رژيم صهيونيستي در سطح منطقه اي نسبت به اين جنگ و حملات ويرانگر سايبري احساس خطر مي كنند. زيرا ديگر كشورها كه حتي از قدرت و توان تكنولوژيك پايين تري برخوردار هستند توانايي كسب ابزارها و روش هاي آن را دارند. چندي پيش روزنامه انگليسي گاردين نوشت كه بريتانيا در حال آماده سازي يك گونه جنگ افزار است كه براي حمله عليه كامپيوترها به كار مي رود.
همزمان روزنامه آمريكايي وال استريت ژورنال نيز نوشت كه آمريكا هرگونه حمله به سيستم ها و زيرساخت هاي كامپيوتري خود را با عمليات نظامي پاسخ خواهد داد. يك مقام عالي رتبه نظامي واشنگتن گفته است كه اگر هر كشوري به شبكه هاي اينترنتي آمريكا حمله كند، پاسخش كمتر از حمله موشكي نخواهد بود. پنتاگون نيز كه «لئون پانتا» را به عنوان يك فرد حرفه اي در زمينه امنيتي - اطلاعاتي در رأس خود مي بيند، به دنبال آماده كردن استراتژي جديد سايبري به منظور جلوگيري از حملات مجازي است. چنين مواضع و تهديدهايي نشان مي دهد كه كشورهاي قدرتمند به شدت از فضاي سايبري كه خود مولد آن بوده اند احساس خطر مي كنند. اين روزها كمتر كسي است كه از حمله هكرهاي چيني به كامپيوترها و فضاي مجازي آمريكا و هك كردن سيستم ها و تخليه و تخريب اطلاعات محرمانه آن چيزي نشنيده باشد، اما آيا آمريكا به دنبال حمله موشكي به چين است؟ واشنگتن و ديگر كشورهاي توسعه يافته كه احتمالاً تا كنون در چند نوبت مورد هجوم هكرهاي قدرتمند ديگر كشورها قرار گرفته اند در بهترين حالت مي توانند در همان فضاي مجازي به جنگ خود ادامه دهند كه البته بسياري از اطلاعات آن محرمانه باقي مانده و به گوش هيچ مخاطبي نمي رسد. در سطح منطقه اي نيز رژيم صهيونيستي كه از جمله متخصصان و فعالان جنگ سايبري است، ترس خود را از حملات تلافي جويانه مخفي نكرده است. «يوال دسكين»، رئيس سابق امنيت عمومي رژيم صهيونيستي (شاباك) در كنفرانسي در خصوص جنگ الكترونيك كه در مركز پژوهش هاي امنيت ملي در دانشگاه تل آويو انجام شد، قوياً در اين باره هشدار داد و گفت: سخن ما در مورد يك تهديد حاشيه اي نيست بلكه يك واقعيت موجود است. بنيامين نتانياهو، نخست وزير اين رژيم نيز در همين كنفرانس تأكيد كرد كه پيشرفت سريعي كه در حوزه سايبري رخ مي دهد ما را از چند جهت از جمله هوا، امنيت، بانك ها و ارتباطات در معرض حملات قرار مي دهد. بنابراين ايجاد موازنه بازدارندگي دشوار است چون هويت مهاجم در زمان هجوم يا پس از آن مشخص نيست، موضوع امنيت بسيار پيچيده است از اين رو ما مدت هاي طولاني است كه به چگونگي دفاع از دستگاه هاي مركزي خود در مقابل حملات الكترونيكي فكر مي كنيم.
منبع : وبلاگ دوران آخر