در همه این سال های گذشته ، بازیکنان ایرانی بسیاری در لیگ قطر بازی کردند و من به عنوان کسی که یکسال در السد حضور داشتم معتقدم اگرچه بهتر است بازیکنان ما بلندپرواز باشند و به جای بازی در لیگ های عربی ، به پیشنهادهای اروپایی فکر کنند اما استثناء های زیادی را در این سال ها دیدیم. بازیکنان بسیاری از فوتبال مان به اروپا رفته اند و فوتبال ملی شان افت کرده و بازیکنانی هم داشتیم مثل علی دایی که از السد سر از بهترین تیم های آلمان در آورد. بخش عمده فوتبال هر بازیکن ، تمایل به خوب و حرفه ای بودن است که در ذات هر کسی وجود دارد و باید بتواند بارورش کند.
بزرگترین مشکل برای بازیکنانی که به لیگ قطر یا دیگر کشورهای عربی می روند ، بی خوابی است. حالا چرا بی خوابی؛ گرمای هوا اجازه تمرین در روز را از هر بازیکنی می گیرد و تیم ها باید در تاریکی شب تمرین کنند و در بیشتر مواقع تمرینات شان به 11 شب می کشد. با پایان تمرین ،تا بازیکن دوشی بگیرد و شام بخورد ، می شود یک بامداد و یک ساعت بعدش هم که بخوابد ، 2 بعد از نیمه شب است. این یعنی باید روز بعد تا 12 ظهر بخوابد و در واقع ، 5 ساعت از بهترین ساعات خواب شب یعنی 11 تا 2 یا 3 بامداد را از دست داده که به مرور باعث خستگی جسمی می شود. البته نسبت به لیگ های اروپایی اینجا هر بازیکن ، یک جلسه هم در روز کمتر تمرین می کند. با این وجود محاسنی هم در این انتقال ها هست. بازیکن پول خوبی می گیرد و تنها حرفه اش می شود فقط فوتبال. در ایران بچه ها از پول های شان به فکر تجارت هم هستند اما در این لیگ ، همه فقط به بازی و استراحت فکر می کنند .
روی هم رفته معتقدم اگر کسی بخواهد حرفه ای فکر کند ، حتی این لیگ ها هم جای خوبی برای پیشرفت هستند.