به گزارش خبرنگار «تابناک اجتماعی»، پدیده گرد و غبار در ایران، در دهه هشتاد هجری شمسی در استان های جنوب غربی کشور و هم اکنون هم در استان های مرکزی و حتی شمالی و شمال غربی به صورت پی در پی دیده می شود که علت وقوع آن، فرسایش خاک در بیابان های کشورهای همسایه و منطقه است؛ کشورهای همچون عراق، عربستان و اردن.
حال این پرسش ها مطرح است که آیا مسئولان کشور، به ویژه مسئولان این سازمان، از گسترش گرد و غبار به بیش از بیست استان کشور اطلاع ندارند و آیا مسئولان وزارت بهداشت، از میزان خطرناک بودن ذرات گرد و غبار برای سلامتی مردم چیزی نمی دانند؟
آیا استانداران آذربایجان شرقی، غربی، کردستان، همدان، قم، مرکزی، کرمانشاه، لرستان، البرز، قزوین، تهران، سمنان، اردبیل، گیلان، اصفهان، خراسان رضوی، خراسان شمالی، سیستان و بلوچستان، بوشهر، چهارمحال و بختیاری و خوزستان که این روزها با مشکلات پدیده گرد و غبار روبه رو هستند، از کمترین کاری که می توانستند، انجام دهند (فرستادن نامه مشترک به رئیس جمهور و اظهار نگرانی از سلامت مردم و ادامه روند موجود) و انجام ندادند، پاسخی برای افکار عمومی کشور و آیندگان دارند و آیا اگر یک موضوع سیاسی حتی از نوع پیش پا افتاده آن بود، این استانداران سکوت کرده و منفعلانه برخورد می کردند؟!
جالبتر آن که مسئولان مربوطه، از جمله مدیر کل محیط زیست استان تهران، در مصاحبه های رنگارنگ خود با رسانه ها، تنها به بیان جملات کلی درباره پدیده گرد و غبار می پردازد و از بیان کارهایی که این سازمان برای رفع این پدیده انجام داده، طفره می روند.
چرا رئیس سازمان حفاظت محیط زیست کشور درباره نتایج سند همکاری پنج جانبه برای گرد و غبار که به امضای مسئولان محیط زیست ایران، عراق، سوریه، ترکیه و قطر ـ که در مهر ماه سال گذشته برگزار شد ـ رسید، چیزی نمی گوید؟ آیا این نشست ها برای پر کردن صفحات مطبوعات و رسانه ها بوده و کارآیی عملی ندارند یا آن که گزارشی است برای ارایه عملکرد سازمان محیط زیست به مقامات بالاتر؟
هرچند با وخامت اوضاع، 23 نماینده مجلس در تذکری رسمی به رئیس جمهور، خواستار رفع مشکلات پدیده ناشی از گرد و غبار شده اند، آیا سلامتی مردم، حمایت و دقت نظر بیشتر نمایندگان را نمی طلبد و آیا از مجلس 29 نفره، تنها 23 نماینده به فکر سلامت مردم هستند؟!
به هر روی، باید امیدوار بود که امسال مسئولین سنت شکنی کرده و دولت برای رفع پدیده گرد و غبار و زیان های ناشی از آن، راهکار اساسی بیندیشد و با صرف جلسه های هزینه بردار به جنگ این لشکر ریزگرد نرود.
وقتی حرمت روز عاشورا شکسته می شود
وقتی پیامبران الهی را به سخره می گیریم
وقتی حرام خدا را حلال می شماریم و
علمای دین را نفهم می خوانیم
وقتی آشکارا به فساد در سینما دامن می زنیم
وقتی از پادشاه خونخوار اردن دعوت می کنیم
وقتی از ترس منافعمان فریاد مظلومیت شیعیان به خاک و خون کشیده شده در همسایگی مان را نمی شنویم
وقتی ...
به خدا قسم از آسمان سنگ هم ببارد بر ما روا است.
حرمت عاشورا را خون شکست نه شعار