یه دونه مرتضی آوینی برای سینمای یک کشور کافیه. حیف که فراموش شده. فقط سال به سال اونم سالگرد عروجش. اونوقت یه فیلم فارسی ساز مثل ده نمکی شده فیلمساز بچه حزب الهی ها. وزارت ارشاد هم میره از یه فیلمساز کلاه نمدی که دو زار برای نظام و انقلاب و شهدا ارزش قائل نیست در اصلی ترین جشنواره کشور تقدیر می کنه. به به! ماشااله! کجا میریم!؟