مدعیانی که عالم بی عمل شدند

صراط: داستان مشهوری است که روزی دو زن در بازاری بر سری طفلی دعوایشان شد، هرکدام مدعی این شدند که طفل فرزند اوست، دعوا بالا گرفت و کارشان به دادگاه کشید، قاضی که دید هر دو زن در این شهر غریبند و تشخیص مادر واقعی سخت است، فکری زد و گفت کودک را دو نیم می کنیم و نیمی را به هرکدام می دهیم، زن شیاد با خود گفت قاضی هیچ وقت این کار را نمی کند و بهتر است من عقب نشینی نکنم، مادر واقعی طفل اما به محض شنیدن تصمیم قاضی، آنچنان برآشفت و گریان شد که از ادعا انصراف داد و گفت من مادر طفل نیستم و او را به آن زن بدهید، از این ترس که مبادا به پاره تنش آسیبی برسد. قاضی هم بلادرنگ گفت مادر واقعی طفل تو هستی که از خودگذشتگی کردی.

حالا حکایت ما و برنامه خوب سمت خداست، برنامه ای که سالها تلاش کرد و در دل مخاطب جا باز کرد، تبدیل به سرمایه ای شد برای رسانه ملی و حلقه وصلی برای ارتباط صمیمانه روحانیت و مردم عادی، حرفهای صمیمانه و دلنشین و متواضعانه روحانیونی آرام، به دل همه مان با هر فکر و تفکر و علاقه ای می نشست، حرف و نقلی از موضع گیری های سیاسی و حزبی و جناحی نبود، بداخلاقی و عصبانیت و خشم نداشت، خلاصه که برنابه ای متعادل از بشارت و انذار بود که خیلی محبوبیت پیدا کرده بود.

همه این حسهای خوب اما به ناگاه در روز دوشنبه هفته قبل فرو ریخت و به گونه ای پرده برافتاد، مجری جوان برنامه که سالها مراقبت کره بود و همچون جوانان دیگر مجری در رسانه ملی، خود را در بازی های جلف و جیغ کشیدن ها نیانداخته بود، بلکه با حجب و حیا به همان برنامه های دلنشین مذهبی اکتفا کرده بود و چه محبوب هم شده بود، به ناگاه جوانی کرد، اختلافی که بر فرض صد در صد هم صدا و سیما در آن مقصر بود را به عرصه عمومی کشید. در روزهای گذشته مطالب بسیاری در سرزنش صدا و سیما و عتاب مسئولین آن منتشر شده، این مطلب هم قصد توجیه اقدام مسئولین صدا و سیما را ندارد و قطعا آنها را مقصر به وجود آمدن اینچنین مشکلی می داند، کما اینکه این فرصت سوزی ها از مسئولین صدا و سیما کار غریبی نیست. مخصوصا که مدیران در این برهه خود را رفتنی می دانند و مصالح خود را بر مصالح مردم و رسانه ملی ترجیح می دهند.

اما نکته اینجاست که برنامه و آدمهایی که سالها دعوت به گذشت، بخشش و انصاف می کردند، ناگهان مجری و کارشناس و تهیه کننده اش، در قالب لج بازانی یک دنده و باند باز از آب در آمدند، لجبازی که سبب‌سازش مجری جوان بود و روحانی کارشناس برنامه را هم احساساتی کرد و او هم به وادی گروه بازی افتاد. قبلا در عرصه هایی مانند فوتبال و کشتی دیده بودیم که ورزشکاران به خاطر پول یا تعویض مربی تمرین و تیم را تحریم کرده بودند، اما ندیده بودیم که روحانی و مجری مذهبی هم برنامه ای را که حاصل سالها تلاش و زحمت خودشان باشد را به این آسانی تحریم کنند و در این میان ارزشی هم برای مخاطب قائل نباشند.

آخر بندگان خدا، گیریم که مسئولین صدا و سیما همان مادر شیاد بودند که به دروغ قصد تصاحب طفل(برنامه سمت خدا) را داشتند، پس حس دلسوزی شما برای مخاطب چه شد؟ نمی شد بدون اینکه این تنش را به مخاطبان و علاقه مندان منتقل کنید، آرام و بی سر و صدا از برنامه می رفتید؟ سخت بود و به نوعی از خودگذشتگی بود، اما دیگر مخاطب از شماهایی که الگو ساخته بود دیگر دعوا و لجبازی و باند بازی و تحریم نمی دید که! کاش بعد از این همه برنامه، در عمل هم به مخاطب درس ایثار و از خودگذشتگی و گذشت می دادید. آقای شریعتی کاش به جای تهیه کننده با ما مخاطبان بودی، کاش آرامش و نگرش ما را به هم نمی زدی و کاش که شماها عالم بی عمل نمی شدید.