«تبرئه اخلاقی» بیژن بزغاله

نویسنده وبلاگ "دانشطلب" در جدیدترین مطلب خود درباره موضع گیری های اخیر ضدانقلاب نوشت: جایی از اخراجیها وقتی فرمانده چیزی خطاب به دار و دسته الوات می گوید ناگهان بیژن بزغاله ـ که دستش کج است و دائم در حال رد کردن اتهام دزدی است ـ خودش را وسط می اندازد و جواب می دهد: «دزد خودتی!» در صورتیکه نه حرفی از دزدی بوده و نه او مخاطب مستقیم! دُزد چون خودش می داند چکاره است با شنیدن هر تهمتی یاد خرابکاری هایش می افتد و سعی می کند طبق عادت فوراً خودش را تبرئه کند و تهمت ذهنی اش را به طرف مقابل برگرداند، بنابراین حرف بی ربط را هم به خودش می گیرد و ناخواسته خودش را لو می دهد.
ماجرای مشابه در سیاست مضحک تر از داستان دُزد اخراجی ها (بیژن بزغاله) است. وقتی احمدی نژاد خواست با یک تجمع آرامش را به خیابانهای تهران برگرداند و اغتشاشات روز قبل را زودگذر و به عده اندکی نسبت بدهد از لفظ خس و خاشاک استفاده کرد اما سوی مقابل همین لفظ را به خودشان گرفتند و از خدا خواسته راهپیمایی شان را هم حماسه خس و خاشاک نامیدند! بعد از سفر رهبری به قم و اعلام اینکه فتنه 88 کشور را نسبت به میکروبهای سیاسی و اجتماعی [نفاق، تفرقه، دروغ سازی و ...] واکسینه کرده باز همان جماعت لفظ میکروب را به خودشان گرفته اند و عین همان عملیات را تکرار می کنند.
تکرار این ماجرا یک واقعیت را ساده می کند و آن اینکه استفاده کنندگان از این حربه نیاز شدیدی به «تبرئه اخلاقی» دارند، بنابراین دنبال بهانه می گردند تا خودشان را مبرا نشان بدهند و اتهام ذهنی شان را به طرف مقابل برگردانند. اینکه رسانه های مخالف از برهه ای به بعد تمام حرفهای رئیس جمهور و رهبری ـ و حتی باقی شخصیت ها ـ را مو به مو زیر نظر دارند و با کوچکترین لفظی اقدام به «خبرسازی» می کنند به همین دلیل است، آنها فکر می کنند با دست گرفتن بهانه های اینچنینی می توانند هیجان و عصبانیتی را بازتولید کنند که به کار اهداف سیاسی شان بیاید.
این مظلوم نمایی و محکومیت اخلاقی شیوه معمولی است و در انقلاب های رنگی به خصوص در صربستان هم اتفاق افتاده. گرفتن یک کلمه بدون پیش و پس و گم کردن تعمّدی منظور گوینده حربه ساده ای است، اما در ایران با اصرار و اشتیاق فراوان از آن استفاده می شود. خودشان به خودشان تهمت می زنند، خودشان عصبانی می شوند، و خودشان هم جواب می دهند! ضرب المثلی برای این پدیده به ذهنم نرسید اما می شود ضرب المثل را ساخت؛ می شود اسم این حالت را «بزغاله خوانی» گذاشت، یا درباره خطاکاری که هر لفظی را به خودش می گیرد گفت «فلانی مثال بیژن بزغاله است»، یا یک همچین چیزی.