نقد فیلم‌های سی ویکمین جشنواره فیلم فجر

رسوایی میآید تا جاپای مارمولک را پاک کند

فسانه دختری جنوبشهری است که به علت بدهیهای پدرش، تحت فشار طلبکاران قرار دارد. او با دزدیدن سفتههای پدر، حین فرار با حاج یوسف، روحانی زاهد اشنا میشود.

کد خبر: ۹۵۵۵۴

تاریخ: ۱۷ بهمن ۱۳۹۱ - ۰۹:۴۹

به گزارش صراط، مسعود دهنمکی در چهارمین ساخته سینمایی خود قصهی یک روحانی پارسا را با بازی درخشان اکبر عبدی نمایش می دهد، حاج یوسف رسوایی در مقابل خواسته ها و تمایلات دنیایی، یوسفی است در دنیای معاصر که قصد دارد مخاطب را نیز همراه خود کند و به او نشان دهد که حتی افسانه ( با بازی الناز شاکردوست ) هم باشی، که نامی خوب در محله ندارد، می توانی در دنیایی سراسر زشتی و نفسانیت (چشمهای آلوده افراد محله) پاک باشی، هر چند در این مسیر سختی هایی نیز همراهت خواهد بود.

افسانه دختری جنوبشهری است که به علت بدهیهای پدرش، تحت فشار طلبکاران قرار دارد. او با دزدیدن سفتههای پدر، حین فرار با حاج یوسف، روحانی زاهد اشنا میشود. حاج یوسف قصه دهنمکی با شعرخوانی های به جا و تاثیرگذارش مخاطبان فیلم را نیز مانند افسانه مشتاق و علاقهمند کشف و نزدیکی به دنیای خودش میکند، دنیایی که در آن به جای فکر به آبروی خود به نجات مردم می اندیشد. ده نمکی در گیرو دار زندگی یوسف داستانش،زلیخایی قرار میدهد تا آیهی ابتدای فیلم را تفسیری سینمایی کند و نشان دهد که سختترین قلبها نیز با مشاهده و درک حقیقت الهی و فطرت پاک انسانی نرم میشوند و راه خود را به سوی هدایت مییابند ( ده نمکی قبلا نیز در اخراجیها همین معنا و الگو را پیگیری کرده است.)

دهنمکی با رسوایی، از سیاست به طور مستقیم فاصله میگیرد و با موضوعی دینی و اجتماعی به معرفی روحانیت میپردازد و سعی در پاک کردن غبارهای شناخت این قشر تاثیرگذار جامعه دارد. غبارهایی که از سوی رسانهها و عوامل بیگانه و افراد داخلی مغرض و بعضا غافل نیز پر رنگ شده است، یکی از پررنگترین غبارها را در چند سال اخیر کمال تبریزی با مارمولک ایجاد کرده بود( هر چند تبریزی می خواسته حرف خوبی بزند ولی خوب حرف نزد و تاثیر فیلمش در جامعه چیزی جدای از اندیشه او بود) شاید تاثیر حضور رسوایی بتواند اندکی از ردپای مارمولکهای سینمایی و غیر سینمایی را پاک کند و از دیدگاهی زلالتر و پاکتر جایگاه روحانیت را ترسیم کند.

شروع خوب فیلم در ورود به شناخت درست روحانیت به تعبیر برخی کارشناسان همراه با نقد جدی به آدمهای متظاهر و ریاکار ( نقش شریفینیا در فیلم) یک آسیب شناسی خوب نیز از جامعه به دست میآورد.

رسوایی البته با دیالوگهایی چون " دین و ایمان را باید از سرچشمه گرفت"، تلنگری نیز به برخی که حضور آدمهای متظاهر را سبب گسترش بیایمانی و دینگریزی خود می دانند، میزند و حضور ریاکاران را بهانهی خوبی برای عدم توجه به اصول دینی در زندگی نمیداند.

رسوایی در پی آن است که مخاطب را در یافتن سبک زندگی مبتنی بر آموزههای دینی یاری میکند و برای مثال نقش تاثیرگذار توکل و دعا را در صحبتهای حاج یوسف البته به دور از شعارزدگی میتوان مشاهده کرد.

اما نقد جدی که میتوان بر رسوایی دهنمکی داشت آرایش و پوشش زننده بازیگران زن فیلم است، ده نمکی گویی از اخراجیهای 3 راه جدیدی نیز برای جذب مخاطب کشف کرده است اما آیا هدف وسیله را توجیه خواهد کرد؟ نقدهای دیگری نیز همچون تاکیدهای بیش از اندازه در نقش بازیگران و نیز بزرگنمایی داستان و ... نیز میتواند مورد اشاره قرار گیرد اما آنقدر رسوایی مفاهیم و آموزه های خوب دارد که شاید بتوان از این نقدها گذشت، سخن را کوتاه کرد و فیلم رسوایی را تحسین کرد.