نقدی به بهانه دربی 76

هیاهو برای هیچ

یک دربی دیگر از راه رسید و گریبان ورزش کشور در این هیاهوی سه - چهار روزه آنقدر فشرده می‎شود که حالتی از خفقان به این بدنه نحیف دست بدهد، اگرچه این دربی می‎تواند شوکی باشد برای به پا خواستن این تن رنجور.

کد خبر: ۹۴۱۵۶

تاریخ: ۰۴ بهمن ۱۳۹۱ - ۱۵:۲۹

به گزارش پایگاه خبری صراط ؛ فوتبال اگر جدی‎ترین مقوله ورزشی بسیاری از کشورهای دنیاست، از اروپا گرفته تا آفریقا و آسیا و آمریکای جنوبی، به همین میزان هم مردم این کشورها در مواجهه با این ورزش، واکنشی طبیعی از خود نشان می دهند. اما ماجرای فوتبال در ایران متفاوت‎تر از دیگر نقاط دنیاست. در ایران مدت هاست که این رشته پرطرفدار به بیراهه رفته و فقط زرق و برق آن باقی مانده است.

به عنوان مثال کمتر رخ داده یک هوادار فوتبال در دنیا از شدت هیجان جان خود را از دست بدهد حال آنکه در ایران بارها و بارها جوانان علاقمند به فوتبال جان خود را پای فوتبالی گذاشته‎اند که گاهی اوقات تماشای دقایقی از آن هم چندش آور است. در روم باستان گلادیاتورها برای رهایی در کولسیوم و پیش چشم تماشاگران رو در روی هم قرار می گرفتند تا یکدیگر را از پای درآورند.

آن گلادیاتورهای باستان که در عصر جدید به تابلوهای تبلیغاتی سیار تبدیل شده اند، در همان ورزشگا‎ه‌ها به مصاف هم می‎روند وتماشاگران هم هورا می کشند. به جای نیزه با توپ بازی می‎کنند و به جای خونریزی، گل می‎زنند.

اما در در فوتبال ما که اوج آن دربی است، بازیکنان با ارائه نمایشی دور از انتظار، پنداری نیزه های زهرآگین خود را به سمت تماشاگرانی رها می کنند که در این نابسامانی کمترین گناه را دارند و به معنای واقعی قربانی هستند.

چنانچه اتفاقات پشت پرده فوتبال ایران در هرکجای دنیا روی دهد، مسئولان فوتبال آن کشور با عزمی جدی به مبارزه با آن ناهنجاری‎ها می پردازند اما در ایران به نظر نمی رسد اراده ای برای رو به راه کردن اوضاع وجود داشته باشد.

در فوتبال ایران است که فقط سقف می گذارند و جالب است که هیچ احدالناسی هم سقف را رعایت نمی کند و توی چشم هم نگاه می‎کنند و در روز روشن دروغ می گویند. اکنون بحث اینجاست که قانونگذار چرا چنین قانونی را وضع کرده که همه به انجام نشدن آن ایمان دارند و آیا این به سخره گرفتن هوادار فوتبال نیست؟

مثل همان قانون خلق الساعه که گفتند مربیان بالای 65 سال حق مربیگری ندارند و این در حالی است که در فوتبال دنیا حتی برای بازی کردن بازیکنان 65 ساله هم قانونی وضع نشده است. اینکه افرادی در این فوتبال حضور دارند که چنین قوانین من‎درآوردی را وضع می کنند این یعنی اینکه پشت پرده فوتبال کسانی هستند که وضعیت بلبشوی امروز فوتبال ایران بی ارتباط به آنها نیست.

در ورزش ایران آنقدر به فوتبال توجه بی‎اندازه می شود که کشتی‎گیران راهی آذربایجان می‎شوند و یا سر از آمریکا درمی‎آورند. حال بپرسیم بازده فوتبال چیست؟ نرفتن احتمالی به جام جهانی. ازبکستان اگر سرمایه گذاری کرده جواب هم گرفته است. ژاپن و کره هم که دیگر نیازی به گفتن نیست. کره برای هشتمین حضور پیاپی در جام جهانی تلاش می کند و ژاپنی ها قهرمانی در جام جهانی 2050 را نشانه گرفته اند.

در فوتبال ایران که همین استقلال و پرسپولیس نماد آن هستند بازیکن تیم امید محروم است و مربی قبلی می داند و چیزی نمی‌گوید. مربی فعلی هم نمی داند! از چه باید گفت که مثنوی هفتاد من است. در فوتبال ایران "دلال" است که پرچمداری می‎کند و فوتبال را می‌خورد. بیشتر نقل و انتقالات دنیای فوتبال با هدف پیشرفت تیم‎ها صورت می گیرد اما اینجا همیشه خدا  پای نقل و انتقالات می‎لنگد و این را می توان از نتایج فوتبال متوجه شد.

بلند پروازی ایران در آسیا از قهرمان بودن به حضور در جمع چهار تیم نزول یافته و امروز باید آرزوی این را داشته باشد که در جمع چهار تیم باشد چراکه پنجم است. صعود به رقابت‎‌های لیگ قهرمانان آسیا و متعاقبا صعود از مرحله گروهی هم شده سقف آرزوهای فوتبال باشگاهی.

آیا نباید تا روشن شدن اوضاع در این فوتبال تخته شود؟ دست مریزاد به والیبال و کشتی فرنگی که در اوج بی توجهی، جایگاه مطلوبی برای خود دست و پا کرده اند. اما امان از این فوتبالفارسی کسالت بار که بار دیگر این بار در قالب دربی 76 از راه رسیده است.