به هیچ زنی نباید اجازه داد در خانه بماند و بچه‌هایش را بزرگ کند

نگاهی به اعتقادات رهبران فمینیسم به روایت یک زن حقوقدان آمریکایی

«بتی فریدمن» بنیانگذار «فمینیسم مدرن» در آمریکا می گوید: مادر خانه دار یک «انگل» است که در یک «اردوگاه کار اجباری راحت و مدرن» زندگی می کند.

کد خبر: ۸۹۲۵۱

تاریخ: ۱۹ آذر ۱۳۹۱ - ۱۸:۱۲

به گزارش صراط، فیلیس شفلی، نویسنده، حقوقدان و فعال سیاسی در مقاله‌ای با عنوان «جنگ حقیقی علیه زنان را فمینیست ها برپا کرده اند» به بررسی دیدگاه فیمینیست‌ها با ارائه مثالهایی به روز پرداخته است.

فیلیس استوارت شفلی، حقوقدان، فعال سیاسی، نویسنده و بنیانگذار موسسه «ایگل فورم» است و از مخالفان جنبش فمینیسم مدرن است.

شفلی عمیقا با ازدواج هم جنس بازان و به رسمیت شناختن سبک زندگی آنها مخالفت میکند. او چندین کتاب به رشته تحریر در آورده که تعدادی از آنها عبارتند از: «جنگ اوباما علیه آزادی ادیان»، «خیالبافی های فمینیسم»، «کودک آزاری در مدرسه». او همچنین از منتقدان سیاست های مداخله جویانه آمریکا در کشورهای دیگر به شمار می رود. به عنون مثال او در سال 1996 با تصمیم بیل کلینتون برای اعزام 20 هزار سرباز آمریکایی به بوسنی مخالفت کرد و گفت که آمریکا نباید نقش «پلیس» را برای کشورهای دیگر بازی کند.

این مطلب به جهت نگارش آن توسط یک زن غربی و حقوقدان ارزش دیگری پیدا می کند.

متن مقاله به شرح زیر است:

در جریان مبارزات انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، «آنا رومنی»، همسر رقیب اصلی اوباما  گفته بود که :«من مادر پنج فرزند هستم و خانه داری را به عنوان شغل انتخاب کرده ام.» پس از آن، «هیلاری روزن»، که یکی از کسانی است که در پارلمان برای دموکرات ها لابی می کند سخت از او انتقاد کرد و گفت که درست است که او پنج فرزند را بزرگ کرده ولی «حتی یک روز هم در زندگی خود کار نکرده است.» روزن کمی بعد به خاطر این حرف خود عذرخواهی کرد ولی با جدیت اعلام کرد که نظر او همین است و در توییتر و در مصاحبه های تلویزیونی بر این دیدگاه فمینسیتی خود پافشاری می کرد.

گفته «روزن» که خود یک همجنس باز است دقیقا برخاسته از طرز تفکر فمینسیت ها راجع به مادران است. «سیمون دوبوار»، بنیانگذار فمینیسیم گفته معروفی دارد که :«به هیچ زنی نباید اجازه داد در خانه بماند و بچه-هایش را بزرگ کند. زنان نباید چنین حق انتخابی داشته باشند دقیقا به این دلیل که اگر بتوانند انتخاب کنند خیلی از آنها در خانه ماندن را انتخاب خواهند کرد.»

این طرز تفکر فمینیست هاست. آنها راجع به اینکه زنان باید حق «انتخاب» داشته باشند خیلی سر و صدا می‌کنند اما منظور آنها این نیست که زنان باید بتوانند به اختیار خودشان انتخاب کنند که خانه دار باشند یا اینکه کاری داشته باشند که در مقابل آن حقوق بگیرند.

اوباما در مبارزات انتخاباتی خود جمهوری خواهان را به این متهم می کرد که «علیه زنان جنگ به راه انداخته اند» ولی در واقع جنگ واقعی علیه زنان را خود فمینیست ها برپا کرده اند. آنها با نشر این عقیده که داشتن یک شغل در خارج از خانه و حقوق گرفتن در مقابل آن از ازدواج کردن و مادر شدن بسیار باارزش تر است، زنان جوان را گمراه می کنند و فریب می دهند.

با بررسی و مطالعه کتاب ها و مقالاتی که سردمداران فمینیسم از ابتدا تا کنون به رشته تحریر درآورده اند و عقاید و ارزش های مورد نظر خود را در آنها منتشر کرده اند، درمی یابیم که اصل پایه ای این تفکر و هدف این جنبش چیزی نبوده و نیست جز «تخریب و تحقیر نقش زن خانه دار».

یکی از مشهورترین کتاب هایی که دراین خصوص نوشته شده «آرامش داخلی» نام دارد و نویسنده در آن با بررسی دقیق آرا و عقاید بنیانگذاران و رهبران اصلی فمینیسم مانند «سیمون دوبوار»، «کیت میلت» و «بتی فریدمن» و «گلوریا استاینم» حقایقی را درباره شالوده و ماهیت واقعی این جنبش پیش روی خوانندگان قرار می‌دهد. در حقیقت فمینیست ها همگی بر این باورند که یک زن تنها در صورتی می تواند به هویت مستقل دست پیدا کند و استعداد های خود را پروش دهد که بیرون از خانه اشتغال داشته و جزء نیروی کار جامعه باشد.

«بتی فریدمن» بنیانگذار «فمینیسم مدرن» در آمریکا می گوید: مادر خانه دار یک «انگل» است که در یک «اردوگاه کار اجباری راحت و مدرن» زندگی می کند! و «گلوریا استاینم» که یکی دیگر از حامیان جدی فمینیسم است نیز می گوید وقتی یک زن ازدواج می کند به یک آدم نصفه و نیمه تبدیل می شود!

تحقیر کردن زن خانه داری که مادر است و خارج از منزل کار نمی کند، در روح و روان فمینیست ها نهادینه شده است و فراموش نکنیم که وقتی فمینیست ها در اواخر دهه 1960 و اوایل دهه 1970 حرکت خود را آغاز کردند خودشان را خواهان و مدافع «آزادی» زنان معرفی کردند ولی در واقع هدف آنها این بود که زنان را از خانه، همسر و فرزند جدا کنند.