پشت پا به وحدت نزنیم

"عامل اختلاف" چگونه موجب "همگرایی دلها" می شود؟

سوالی که در این بین خودنمایی می کند این است که چگونه ممکن است شخصی در یک جا "موجب اختلاف" باشد و در جای دیگر "عامل همگرایی" به حساب آید؟

کد خبر: ۸۸۶۲۶

تاریخ: ۱۳ آذر ۱۳۹۱ - ۱۱:۱۳

"صراط" – طی هفته های اخیر بود که رهبر معظم انقلاب با تأکید بر لزوم حفظ آرامش کشور و پرهیز از تشنج آفرینی و اختلاف افکنی اظهار داشتند: «از امروز تا روز انتخابات هر كسي به اختلافات در ميان مردم دامن بزند قطعا خيانت كرده است.»
اما مصداق و عامل اختلاف در کشور را می باید در کجا جست و جو کرد؟!
به گزارش سرویس سیاسی صراط؛ جهت فهم بهتر این موضوع شایسته است تا نگاهی مجدد بر حکم حکومتی رهبری انقلاب پیرامون عزل جناب رحیم مشایی از سمت معاونت اولی ریاست جمهوری، داشته باشیم:

«بسمه تعالی
جناب آقای دكتر احمدی نژاد، رياست محترم جمهوری اسلامی ايران
با سلام و تحيت
انتصاب جناب آقای اسفنديار رحيم مشايی به معاونت رئيس جمهور بر خلاف مصلحت جنابعالی و دولت و موجب اختلاف و سرخوردگی ميان علاقمندان به شما است.
لازم است انتصاب مزبور ملغی و كان لم يكن اعلام گردد.
سيد علی خامنه‌ای - 27/4/88»

در همین ارتباط مرور بخشی از حکم بلند بالای محمود احمدی نژاد پیرامون انتصاب اسفندیار رحیم مشایی به سمت ریاست دبیرخانه جنبش عدم تعهد نیز چندان خالی از لطف نیست:

«مقدمه لازم، برپايي دبيرخانه جنبش و تمهيد سازوكارها و ساختارهايي است كه بتواند بسترساز تبيين انديشه توحيد و عدالت، تحقق مديريت مشترك جهاني و همگرايي و هم افزايي دل ها، انديشه ها و همت ها باشد.»

سوالی که در این بین خودنمایی می کند این است که چگونه ممکن است شخصی در یک جا "موجب اختلاف" باشد و در جای دیگر "عامل همگرایی" محسوب شود؟

فلذا از ریاست محترم جمهوری که داعیه ولایتمداریشان بر هیچ احدی پوشیده نیست(!)، انتظار می رفت که با فصل الخطاب دانستن منویات مقام معظم رهبری، بر موارد حاشیه ساز و اختلاف افکن پافشاری نکنند و با سعه صدر و اهتمام بر روی کارهای ناتمام دولت، این چند ماه را نیز به خیر و خوشی مختوم نمایند!

جای دارد در اینگونه مسائل، سیره و عملکرد اهل بیت علیهم السلام را سرلوحه خویش قرار دهیم. امیرالمونین(ع) در جریان واقعه حکمیت در ابتدای امر مالک اشتر را بعنوان نماینده خود معرفی نمودند، اما این انتخاب با واکنش منفی سپاه حضرت مواجه شد. پس از آن علی(ع)، عبدالله بن عباس را به جهت حکمیت تعیین نمودند که این گزینه نیز مورد قبول واقع نشد و ...؛ ادامه ماجرا که همگان بر آن وقوف دارند.

غرض از تذکر این قیاس بلاتشبیه آن بود که ممکن است شخصی لیاقت احراز مسئولیتی را داشته باشد، اما چون مقبولیت عمومی را بهمراه ندارد و بدلیل آنکه این قبیل انتصابات، وحدت را خدشه دار می کند، شایسته است که از آن صرف نظر نمود.

از این رو شاید به زعم جناب رئیس دولت خدمتگزار، رئیس دفتر پیشین ایشان در احراز انواع و اقسام مسئولیت ها در دولت، محق بوده و شایستگی و لیاقت عهده داری آنها را داشته باشند؛ اما عقل سلیم حکم می کرد و همچنان نیز حکم می کند که برای مراتب اولی تری چون وحدت و یکپارچگی، می باید از برخی مسائل صرف نظر نمود.

به همین جهت خواست همگان از رئیس جمهور مهرورز و خدمتگزارشان این است که در این ماه های پایانی سکانداری قوه مجریه، بدور از التهابات موجود، در جهت رفع مشکلات ملت اقدام نموده و تمرکز خویش را بر روی مسائل مهمتر معطوف دارند.