گلچین اشعار غدیر

گلچین اشعار کوتاه عید غدیر

کد خبر: ۸۵۸۵۷

تاریخ: ۱۳ آبان ۱۳۹۱ - ۱۲:۲۴

امــروز جهان به دست مــولا دادند

دست آسمان به دست دریا دادند

امروز ســـتاره ی ولایــت دریــا را

بـر دوش تــمام آســـمانـها دادند

مرتضی رحیمی

ستون محکم احکام دین است

نگین بی بدیل مومنین است

جهان بی نام او معنا ندارد

علی امضای رب العالمین است

مریم حقیقت

گرفتاريم و تسكين مي دهد او

تبسمهاي شيرين مي دهد او

گداي خانه آن پادشاهم

كه انگشتر به مسكين مي دهد او

عبدالرحیم سعیدی راد

به یمن فیض ولایت

ستاره سحر از صبح انتظار دمید

غدیر از نفس رحمت بهار چکید

گرفت دست قدر ، رایت شفق بر دوش

زمین به حکم قضا آب زندگى نوشید

بر آسمان سعادت ز مشرق هستى

سپیده داد نوید تولد خورشید

به باغ ، بلبل شوریده رفت بر منبر

چو از نسیم صبا بوى عشق یار شنید

ز خویش رفته ، نواخوان عشق بود و سرود

به بانک زیر و بم ، اسرار خطبه توحید

فتاد غلغله در باغ و شورشى انگیخت

که خیل غنچه شکفت و به روى او خندید

هوا ز عطر گلاب محمدى مشحون

زمین به عترت و آل رسول بست امید

رسول ، سدره‏ نشین شد ، على به صدر نشست

پى تکامل دینش خداى کعبه گزید

گرفت پرچم اسلام را على در دست

از این گزیده زمین و زمان به خود بالید

به یمن فیض ولایت شراب خم الست

به عشق آل على از غدیر خم جوشید

" دکتر یحیى حدادى ابیانه "

حواشی یا که پیرامون ندارد

و جای هیچ چند و چون ندارد

" غدیر خم " وثوق راویان است

روایتهای گوناگون ندارد

علی اصغر عظیمی مهر

عرش بر دوش غدیر

در روز غدیر ، عقل اول

آن مظهر حق ، نبیِّ مرسل

چون عرش تو را کشید بر دوش

آن ‏گاه گشود لعل خاموش

فرمود که این خجسته ‏منظر

بر خلق پس از من است رهبر

بر دامن او هر آن که زد دست

چون ذره به آفتاب پیوست

ولایت حیدر ، لبخند فاطمه

از ولایت ‏عهدی حیدر ، خدا تاج شرف

بار دیگر بر سر زهرای اطهر می‏ زند

در حریم ناز و عصمت زین همایون افتخار

فاطمه لبخند بر سیمای شوهر می‏زند

" سیدرضا مؤید "

غدیر آمد بیا جان بهاران

امام مهربانی روح باران

بیا تا جان کنم قربانی تو

شود عید غدیرم عید قربان

سید امین جعفری

درخت دین به دست کیست فردا؟

بگو بعد از محمد(ص) کیست مولا؟

ندا آمد "علی" را برگزیدیم

کنار برکه می رویید دریا!

غدیر

یکی گوید سراپا عیب دارم

یکی گوید زبان از غیب دارم

نمی دانم که هستم هرچه هستم

قلم چون تیغ می رقصد به دستم

نه دِئبـِل نه فَرَزدَق نه کُمِیتَم

ولیکن خاک پای اهل بیتم

الا ساقی مستان ولایت

بهار بی زمستان ولایت

از آن جامی که دادی کربلا را

بنوشان این خراب مبتلا را

چنان مستم کن از یکتا پرستی

که از آهم بسوزد ملک هستی

هزاران راز را در من نهفتی

ولی در گوش من اینگونه گفتی

زاحمد تا احد یک میم فرق است

جهانی اندرین یک میم غرق است

یقینا میم احمد میم مستیست

که سرمست ازجمالش چشم هستیست

زاحمد هر دو عالم آبرو یافت

دمی خندیدو هستی رنگ وبو یافت

اگر احمد نبود آدم کجابود

خدا را آیه ای محکم کجا بود

چه می پرسند کین احمد کدام است

که ذکرش لذت شُرب مدام است

همان احمدکه آوازش بهار است

دلیل خلقت لیل النهار است

همان احمد که فرزند خلیل است

قیام بت شکن هارادلیل است

همان احمدکه ستارُالعیوب است

دلیل راه و علّامُ الغیوب است

همان احمدکه جامش جام وحی است

به دستش ذوالفقار امر و نهی است

همان احمد که ختم الانبیاء شد

جناب کُنتُ کنزاً مخفیا شد

همان اوّل که اینجا آخر آمد

همان باطن که برما ظاهرآمد

همان احمد که سرمستان سرمد

بخوانندش ابوالقاسم محمّد

محمد میم و حاء و میم و دال است

تدارک بخش عدل و اعتدال است

محمد رحمةٌ للعالمین است

شرافت بخش صد روح الامین است

محمد پاک و شفاف و زلال است

که مرآت جمال ذوالجلال است

محمد تا نبوت را برانگیخت

ولایت را به کام شیعیان ریخت

ولایت بادۀ غیب و شهود است

کلید مخزن سرّ وجود است

محمد با علی روز اخوت

ولایت را گره زد بر نبوت

محمد را علی آیینه دار است

نخستین جلوه اش در ذوالفقار است

به جز دست علی مشکل گشا کیست

کلیدکُنتُ کنزاًمخفیا کیست

کسی دیگر توانایی ندارد

که زخم شیعه را مرهم گذارد

غدیر ای باده گردان ولایت

رسولان الهی مبتلایت

ندا آمد ز محراب سماوات

به گوش گوشه گیران خرابات

رسولی کز غدیر خم ننوشد

ردای سبز بعثت را نپوشد

تمام انبیاء ساغر گرفتند

شراب از ساقی کوثر گرفتند

علی ساقی رندان بلاکش

بده جامی که می سوزم در آتش

مرا آیینۀ صدق و صفا کن

تجللی گاه نور مصطفی کن

" مرحوم آغاسی "