جایزه‌سوریان کمتر ازبازیکن درجه3 فوتبال!

شب گذشته وقتی دیدم حمید سوریان با چه زحمت و تلاشی توانست قهرمان المپیک شود و سپس متوجه شدم جایزه او برای این قهرمانی 200 سکه طلاست حسرت خوردم. کمترین بازیکن فوتبال 150 میلیون تومان می گیرد اما ببینید تفاوت ها تا کجاست.

کد خبر: ۷۴۴۳۱

تاریخ: ۱۶ مرداد ۱۳۹۱ - ۱۵:۳۹

به گزارش صراط به نقل از فارس : کارشناس فوتبال گفت:‌ در مورد بازی پرسپولیس و شرایط این تیم باید سکوت کامل کرد.

امیر حاج رضایی درباره موفقیت فوتبال شرق آسیا در المپیک و ناکامی های فوتبال ایران در عرصه های بین المللی به خصوص رسیدن به المپیک اظهار داشت: در همه جای دنیا سه فاکتور برای دستیابی به موفقیت وجود دارد؛ سه فاکتوری که فوتبال ما هر روز از آنها دورتر می شود. مدیریت، برنامه ریزی و سرمایه گذاری سه اصل مهم برای رسیدن به موفقیت است.

وی افزود: در خصوص موفقیت ژاپن و کره جنوبی در المپیک باید از کلمه حسرت استفاده کنیم. حسرت از اینکه آنها تا کجا طی طریقت می کنند و ما کجا ایستاده ایم. نمی توانم خودم را فریب دهم و بگویم از موفقیت تیم های آسیایی خیلی خوشحالم و عرق قاره ای نسبت به این موفقیت داشته باشم و از این وضعیت فوتبال داخلی دلگیرم. چرا نباید فوتبال ایران پیشرفت کند؟

حاج رضایی تاکید کرد: ژاپن، کره جنوبی و خیلی دیگر از تیم های آسیایی فقط در بخش فنی پیشرفت نکرده اند بلکه در نرم افزار و سخت افزار چنان پیشرفت کرده و نظم اروپایی را سرلوحه کار خود قرار داده اند که قابل قیاس با ما نیستند. شب گذشته وقتی دیدم حمید سوریان با چه زحمت و تلاشی توانست قهرمان المپیک شود و سپس متوجه شدم جایزه او برای این قهرمانی 200 سکه طلاست حسرت خوردم. کمترین بازیکن فوتبال 150 میلیون تومان می گیرد اما ببینید تفاوت ها تا کجاست.

وی گفت: در بازی های آسیایی گوانگجو فوتبال ما مدال نگرفت اما باز همه نگاه ها روی فوتبال آمد. دیشب چهره سوریان حکایت از رنجی بود که طی این مدت کشیده است. حداقل 7،8 کیلو وزن کم کرده بود اما نتیجه تلاش خود را گرفت. از فوتبال خود چه می خواهیم برداشت کنیم وقتی چیزی نکاشته ایم؟

حاج رضایی با اشاره به بازی شب گذشته پرسپولیس مقابل صبای قم تصریح کرد: در مورد شرایطی که پرسپولیس دارد فقط باید سکوت کرد. قضیه فراتر از خرج های میلیاردی است. الگوهای خوب داخلی برای پیشرفت و چگونه کار کردن را کنار گذاشته ایم و حتی به الگوهای خوب خارجی هم نگاه نمی کنیم.