نارضایتی بی‌سابقه در آمریکا؛

آیا استیضاح ترامپ جدی است؟

درخواست برای استیضاح دونالد ترامپ را نمی‌توان صرفاً به‌عنوان یک اقدام سیاسی از سوی مخالفان تفسیر کرد. این درخواست، بیش از هر چیز، بیانگر یک نوع «خستگی جمعی» از سبک حکمرانی است.

کد خبر: ۷۳۵۹۹۸

تاریخ: ۱۰ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۰۹:۰۵

آمار و ارقام منتشر شده در یک نظرسنجی جدید بیانگر شکاف عمیق سیاسی و نارضایتی فزاینده از عملکرد دولت «دونالد ترامپ»، رئیس جمهور آمریکا و التهاب در فضای سیاسی این کشور در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ است.

بر اساس این نظرسنجی ۵۵ درصد از پاسخ‌دهندگان موافق رای به استیضاح ترامپ هستند. در مقابل، ۳۷ درصد با این طرح مخالفت کرده و ۸ درصد نیز همچنان مردد هستند. جی. الیوت موریس، کارشناس نظرسنجی، این یافته‌ها را در تاریخ سیاسی معاصر آمریکا کم‌سابقه خواند و تصریح کرد که شکاف ۱۸ درصدی میان موافقان و مخالفان، سطحی از نارضایتی عمومی را نشان می‌دهد که تنها با دوران رسوایی واترگیت در سال ۱۹۷۴ و ماه‌های پایانی ریاست جمهوری ریچارد نیکسون قابل مقایسه است.

آن مقطع نیز، افکار عمومی به نقطه‌ای رسیده بود که ادامه حضور رئیس‌جمهور در قدرت را نه‌تنها غیرمفید، بلکه مضر تلقی می‌کرد. امروز نیز، هرچند زمینه‌ها و جزئیات متفاوت است، اما الگوی کلی شباهت‌هایی قابل توجه دارد: فرسایش اعتماد عمومی، تشدید قطبی‌سازی سیاسی و افزایش فاصله میان دولت و جامعه.

اما آنچه وضعیت کنونی را پیچیده‌تر می‌کند، صرفا سطح نارضایتی نیست، بلکه ماهیت آن است. نارضایتی امروز آمریکایی‌ها، برخلاف بسیاری از دوره‌های گذشته، فقط به یک حوزه خاص محدود نمی‌شود؛ بلکه ترکیبی است از فشارهای اقتصادی، بی‌ثباتی در سیاست خارجی، و احساس از دست رفتن کنترل بر آینده. این همان نقطه‌ای است که سیاست داخلی و خارجی به هم گره می‌خورند و پیامدهای تصمیمات در واشنگتن، به‌طور مستقیم در زندگی روزمره شهروندان عادی منعکس می‌شود.

در حوزه سیاست خارجی، رویکردهای تهاجمی و پرهزینه، به‌ویژه در قبال ایران، به یکی از منابع اصلی این نارضایتی تبدیل شده است. وعده‌هایی که زمانی با شعار «قدرت‌نمایی برای تأمین امنیت» مطرح می‌شد، امروز برای بسیاری از آمریکایی‌ها معنایی متفاوت یافته است. افزایش تنش‌ها نه‌تنها به دستاورد ملموسی منجر نشده، بلکه با بالا بردن هزینه‌های انرژی، ایجاد نوسان در بازارها و تشدید نااطمینانی اقتصادی، فشار مضاعفی بر طبقه متوسط و پایین وارد کرده است.

شهروند آمریکایی که در دهه‌های گذشته به نوعی ثبات اقتصادی و پیش‌بینی‌پذیری عادت کرده بود، اکنون با واقعیتی مواجه است که در آن، تصمیمات سیاست خارجی می‌تواند به‌سرعت قیمت بنزین را تغییر دهد، بازار کار را متلاطم کند و آینده مالی خانواده‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. این تغییر، نه‌تنها اقتصادی، بلکه روانی نیز هست؛ زیرا حس کنترل و اطمینان را از جامعه سلب می‌کند.

در چنین فضایی، درخواست برای استیضاح دونالد ترامپ را نمی‌توان صرفاً به‌عنوان یک اقدام سیاسی از سوی مخالفان تفسیر کرد. این درخواست، بیش از هر چیز، بیانگر یک نوع «خستگی جمعی» از سبک حکمرانی است؛ سبکی که بسیاری آن را غیرقابل پیش‌بینی، پرتنش و پرهزینه می‌دانند. حتی در میان بخشی از حامیان سنتی رئیس‌جمهور نیز نشانه‌هایی از تردید و فاصله‌گیری دیده می‌شود؛ نشانه‌هایی که اگرچه هنوز به‌طور کامل به تغییر موضع تبدیل نشده‌اند، اما می‌توانند در آینده نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کنند.

از سوی دیگر، نباید از نقش رسانه‌ها و فضای مجازی در تشدید این وضعیت غافل شد. برخلاف دهه ۱۹۷۰، که جریان اطلاعات تا حد زیادی در اختیار چند رسانه محدود بود، امروز هر رویداد سیاسی به‌سرعت در معرض تحلیل‌ها، روایت‌ها و تفسیرهای متکثر قرار می‌گیرد. این تکثر، اگرچه به افزایش آگاهی عمومی کمک کرده، اما همزمان به تشدید قطبی‌سازی نیز انجامیده است. هر گروه، روایت خود را از واقعیت دارد و همین امر، رسیدن به یک اجماع ملی را دشوارتر از همیشه کرده است.

در این میان، نقش نخبگان سیاسی نیز قابل تأمل است. در شرایطی که جامعه آمریکا با چالش‌های پیچیده‌ای مواجه است، انتظار می‌رود رهبران سیاسی به‌دنبال کاهش تنش‌ها و ایجاد نوعی همگرایی باشند. اما آنچه در عمل مشاهده می‌شود، اغلب خلاف این انتظار است: رقابت‌های شدید حزبی، استفاده ابزاری از بحران‌ها و تلاش برای بهره‌برداری سیاسی از هر موقعیت. این رفتارها، نه‌تنها به حل مشکلات کمک نمی‌کند، بلکه به تعمیق شکاف‌ها دامن می‌زند.

انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ در چنین فضایی برگزار خواهد شد؛ انتخاباتی که می‌تواند به‌نوعی رفراندوم درباره عملکرد دولت تلقی شود. اگر روند فعلی نارضایتی ادامه یابد، این انتخابات ممکن است به نقطه عطفی در سیاست آمریکا تبدیل شود؛ نقطه‌ای که در آن، توازن قدرت در کنگره تغییر کند و مسیر سیاست‌گذاری در سال‌های آینده دستخوش تحول شود. در این صورت، استیضاح دیگر صرفاً یک احتمال نظری نخواهد بود، بلکه به یک گزینه عملی و جدی تبدیل خواهد شد.

آنچه امروز آمریکا با آن مواجه است، بیش از آنکه یک بحران فردی یا حتی حزبی باشد، یک بحران ساختاری است؛ بحرانی که ریشه در تغییرات عمیق اقتصادی، اجتماعی و ژئوپلیتیک دارد. جهانی که آمریکا در آن به‌عنوان قدرت بلامنازع عمل می‌کرد، در حال تغییر است و این تغییر، پیامدهایی مستقیم برای سیاست داخلی این کشور دارد. فشارهای ناشی از رقابت با قدرت‌های نوظهور، هزینه‌های فزاینده حضور در عرصه‌های مختلف بین‌المللی و محدودیت‌های اقتصادی داخلی، همگی عواملی هستند که فضای تصمیم‌گیری را پیچیده‌تر کرده‌اند.

در چنین شرایطی، ادامه رویکردهای پرتنش و پرهزینه، می‌تواند به‌جای تقویت موقعیت آمریکا، به تضعیف بیشتر آن منجر شود. افکار عمومی، که همواره یکی از منابع اصلی قدرت در نظام‌های دموکراتیک است، اکنون به‌نوعی در حال ارسال یک پیام روشن است: نیاز به تغییر. این تغییر، می‌تواند در قالب اصلاح سیاست‌ها، تعدیل رویکردها یا حتی تغییر در ترکیب قدرت سیاسی نمود پیدا کند.

در نهایت، باید گفت که بحث استیضاح ترامپ، صرف‌نظر از اینکه به کجا منتهی شود، یک نشانه مهم از وضعیت کنونی آمریکا است. این بحث، پنجره‌ای است به درک عمیق‌تر از جامعه‌ای که با چالش‌های جدی مواجه است و در تلاش است تا مسیر خود را در جهانی پیچیده و در حال تغییر بازتعریف کند.