ایران ثابت کرد؛

هرمز؛ ایستگاه پایانی سلطه دریایی آمریکا

ایالات متحده برای چندین دهه بر قدرت دریایی‌اش تکیه می‌کرد اما آن دوران اکنون به پایان رسیده است.

کد خبر: ۷۳۵۸۲۶

تاریخ: ۰۸ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۱۴:۴۷

به گزارش صراط به نقل از تسنیم، جنیفر کاوانا، مدیر تحلیل‌های نظامی در اندیشکده اولویت‌های دفاعی، در تحلیلی برای نشریه فارین پالیسی نوشته است که دوران سلطه بی‌چالش نیروی دریایی آمریکا به پایان رسیده است. ایران با بستن تنگه هرمز به سادگی نشان داد که ایالات متحده دیگر نمی‌تواند آزادی کشتیرانی را حتی در برابر دشمنان ضعیف‌تر تضمین کند.

برخی محورهای این گزارش به این شرح است:

1. دوران سلطه دریایی آمریکا به پایان رسیده است
نویسنده می‌نویسد آن ضرب‌المثل قدیمی که «هر که دریا را فرمان دهد، تجارت جهان را فرمان می‌دهد» دیگر اعتبار ندارد. ایالات متحده برای دهه‌ها بر قدرت دریایی خود تکیه کرده بود، اما جغرافیا و گسترش سلاح‌های ارزان‌قیمت، حتی قدرتمندترین نیروی دریایی جهان را در تنگه‌های باریک در مضیقه قرار داده است.

2. آنچه ایران ثابت کرد
بسته شدن مؤثر تنگه هرمز توسط ایران، دراماتیک‌ترین نمونه این تغییر است. ایران با پهپادها، مین‌ها و موشک‌های ارزان‌قیمت نشان داد که ایالات متحده دیگر نمی‌تواند آزادی کشتیرانی را حتی در برابر دشمنان ضعیف‌تر تضمین کند. در تنگه هرمز هیچ مسیر جایگزین دریایی وجود ندارد.

3. واشنگتن باید تفویض مسئولیت کند
نویسنده می‌گوید ایالات متحده باید مسئولیت تأمین امنیت گذرگاه‌های دریایی را به بازیگران منطقه‌ای و کشورهایی که بیشترین وابستگی را به این آبراه‌ها دارند، واگذار کند. در خاورمیانه، این یعنی نظارت بر تنگه هرمز و باب‌المندب باید به کشورهای حاشیه خلیج فارس، اروپا و کشورهای شرق آسیا مانند ژاپن و چین سپرده شود.

4. آمریکا محدودیت نقش را بپذیرد
کاوانا استدلال می‌کند که آمریکا می‌تواند در جهانی که دریاها محل رقابت هستند شکوفا شود، اما باید استراتژی‌های اقتصادی و نظامی خود را به روز کند. نقش محدودتر دریایی مزایای آشکاری دارد: بودجه دفاعی کمتر، فشار کمتر بر تجهیزات و پرسنل، و کاهش خطر گرفتار شدن در جنگ‌های غیرضروری.

5. جمع‌بندی
کاوانا نتیجه می‌گیرد که اصرار بر بازگرداندن سلطه کامل دریایی آمریکا (به طوری که هیچ کشوری نتواند مانع آزادی کشتیرانی شود) یک اشتباه و از نظر مالی غیرقابل تحمل است که به گسترش بیش از حد و گرفتار شدن در جنگ‌های غیرضروری منجر می‌شود. واشنگتن باید بپذیرد که دیگر تنها ضامن آزادی کشتیرانی در جهان نیست و این مسئولیت را به دیگران واگذار کند.