کشتی‌گیران هم سرباز وطن بودند

حسن رنگرز، سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی ایران از مقاومت در بحبوحه جنگ و قهرمانی آسیا می‌گوید.

کد خبر: ۷۳۴۴۸۵

تاریخ: ۲۷ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۲:۲۵

به گزارش صراط به نقل ازهمشهری‌آنلاین، در روزهایی که آسمان ایران، زیر سایه سنگین تهدیدهای ناجوانمردانه و حملات بزدلانه دشمنان قسم‌خورده، به‌ویژه رژیم صهیونیستی و حامیان آمریکایی‌اش قرار داشت، ورزشکاران ما در میدان‌های بین‌المللی، نماد ایستادگی و غیرت ملی شدند. در شرایطی که نگرانی از جنگ و ناامنی، قلب خانواده‌ها را می‌فشرد و افکار عمومی درگیر حوادث تلخ بود، تیم ملی کشتی فرنگی ایران با هدایت حسن رنگرز نه به‌عنوان یک تیم ورزشی بلکه به‌عنوان سربازانی از جنس مردم، پا به میدان رقابت گذاشت. این مصاحبه با حسن رنگرز، سرمربی تیم ملی، بیش از آنکه گزارشی از یک رویداد ورزشی باشد، روایتی است از مقاومت در بحبوحه بحران. او از شب‌هایی می‌گوید که استرس عجیبی بر تیم حاکم بود و از حس وظیفه‌ای گفت که کشتی‌گیران را وادار کرد تا با تمام وجود، برای شادی مردم بجنگند. مدال‌های کسب‌شده در این شرایط، تنها افتخارات ورزشی نیستند؛ آنها نشانه‌هایی از غرور ملی و پیامی قدرتمند به جهان هستند که ملت ایران، در سخت‌ترین شرایط نیز تسلیم زورگویی نمی‌شود. این پیروزی مرهمی بر زخم‌های ملت و نمادی از این حقیقت بود که در هر شرایطی، پرچم ایران با غیرت و تعصب برافراشته خواهد ماند. این مصاحبه، شرح این ایستادگی است.

*تیم شما با کسب ۱۰‌مدال رکورد بی‌نظیری را ثبت کرد. چطور توانستید چنین تیمی را بسازید و آیا در این مسیر، عدالت در انتخاب را رعایت کردید؟

ما در این مسابقات ۱۰‌مدال کسب کردیم که رکورد بی‌نظیری است. ۷نفر از ملی‌پوشان ما برای اولین‌بار بود که در رقابت‌های آسیایی شرکت می‌کردند و فراموش نکنیم این تیم برای چهارمین سال متوالی قهرمان شد. چرخه انتخابی تیم ملی را هم برمبنای عدالت در انتخاب، صددرصد رعایت کردیم. می‌توانستیم نفراتی را در کنار تیم داشته باشیم که سهم ما از ۲طلا به ۷طلا ارتقا پیدا کند، ولی ترجیح ما این بوده که هم پشتوانه‌سازی کنیم، هم عدالت را رعایت کنیم و هم مهره‌های مؤثر خودمان را در حوالی مسابقات فرسوده نکنیم امثال سعید اسماعیلی. واقعا مثل اینکه خدا برکت داده به همه کشتی‌گیران چراکه آنها واقعا با جان و دل کار کردند.

*طبق روال مسابقات قبلی روی سکوی قهرمانی نرفتید و این نکته‌ای است که در چند روز اخیر حسابی به چشم آمده است.

مربیان سازنده باید به نیابت از همه مربیانی که بی‌منت دارند به کشتی کشور خدمت می‌کنند، دیده شوند؛ مربیانی که بدون حقوق، بدون پاداش و بدون اینکه دیده شوند، کار می‌کنند. این نگاه اصلی من است. در مورد خودم هم باید بگویم یک مسئولیت متوجه بنده هست. مسئولیت من این است که قهرمان بشوم. من هم کار خودم را انجام دادم و این وظیفه من است، اصلا غیراز این باشد، حضور من مفهوم ندارد. کسی که کارش را انجام می‌دهد، نیازی به دیده شدن یا چیز دیگری ندارد. سعی می‌کنم با کمک مجموعه‌ای از عوامل خوب، کارم را در حد بضاعتم درست انجام دهم. این کار وظیفه من است و بدون هیچ توقع و چشمداشتی آن را انجام می‌دهم.

*درحالی عازم مسابقات شدید و قهرمانی آوردید که کشور روزهای حساسی را پشت سر می‌گذاشت.

ما هم روزهای سختی داشتیم. حدود ۳روز در راه بودیم. آنجا هم با یک فشار عصبی عجیبی مواجه شدیم. همه ما نگران بودیم و اوضاع عادی نبود. نگران زن و بچه و خانواده‌هایمان بودیم. خود ما(کادر فنی) و بچه‌ها تحت فشار بودند. ولی باز خدا را شکر، نتیجه‌ای که به‌دست آمد، باعث غرور کشورمان شد. من برمی‌گردم به همان حرفم که زدم؛ ما به وظیفه‌مان عمل کردیم. در حد بضاعت سعی کردیم کارمان را درست انجام دهیم.

*کشورهای دیگر به شرایط ایران در این مسابقات، چه واکنشی داشتند؟

کشورهایی که آنجا بودند، این قصه جنگ را جور دیگری تفسیر می‌کردند که برای ما خیلی عجیب بود. آنها از اینکه یک کشور جلوی زورگویی آمریکا ایستاده و دارد جانانه از خودش دفاع می‌کند و کاری را انجام می‌دهد که آرزوی خیلی از کشورهاست، راضی بودند. من برخوردهای بسیار دلنشینی از بقیه دیدم، آنها ایستادگی و دفاع جانانه‌ ما را مقابل ۲ زورگوی دنیا یا همان بهتر است بگویم ۲ اوباش دنیا تحسین می‌کردند. هر جایی که می‌رفتیم و می‌گفتیم ما ایرانی هستیم، با ما برخورد دلنشینی می‌شد و این برای کشور ما اعتبار است. خیلی برخورد بقیه دلنشین بود و من خودم لذت بردم.

*برای مدیریت این شرایط بحرانی، در اردوها چه تمهیداتی اندیشیدید؟ کمی هم از انگیزه بچه‌ها صحبت کنید.

ما آن روزها برای رفتن به اردو هم مشکل داشتیم چه برسد به مسابقه. با این حال دیدیم که نمی‌شود تعطیلی داشته باشیم. ما ۳۰‌روز اردوی مستمر گذاشتیم. بچه‌های ما که عمدتا خوزستانی هستند، بدون هیچ اغراقی خودشان را سرباز وطن و سرباز مردم می‌دانند. آنها با غیرت و تعصبی که از کشتی‌گیرجماعت انتظار می‌رود، تمرین کردند و در مسابقات حاضر شدند، دوری از خانواده را تحمل کردند تا بتوانند وظیفه خودشان را انجام بدهند. انصافا هم همه بیش از توقع ما کشتی گرفتند.