علی افسری: مردم ایران اصالت خود را فراموش نمی‌کنند

مربی تیم ملی تراپ کشورمان گفت: مردم ایران در سخت‌ترین شرایط اصالت خود را فراموش نمی‌کنند.

کد خبر: ۷۳۱۸۸۵

تاریخ: ۰۸ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۳:۵۲

به گزارش صراط به نقل از خبرگزاری تسنیم، علی افسری، مربی تیم ملی تراپ کشورمان ضمن تسلیت شهادت رهبر عزیزمان، دانش آموزان دبستان شجره طیبه میناب، جوانان کشورمان در ناو دنا و زنان، کودکان و مردم کشورمان در حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی در خصوص جنگ رمضان اظهار داشت: من در ابتدا به عنوان فعال ورزشی که سال‌ها است در عرصه ورزش تیراندازی انجام وظیفه کرده است در این خصوص صحبت می‌کنم. برای همه ما خط قرمز، ایران است. ورزشکار تیم ملی بودن، یعنی سال‌ها به عشق برافراشتن پرچم، در میادین ورزشی تلاش کنیم، تسلیم نشویم تا به خود ببالیم، اشک شوق بریزیم و دشواری‌های مسیر موفقیت تا رسیدن به قله را با پیروزی از تن به در کنیم. عضویت در تیم ملی، افتخار حمل پرچم مقدس ایران است و ما همچنان به عهد خود وفادار هستیم و پرچم را زمین نخواهیم گذاشت.

وی افزود: در بخش دوم به عنوان فعال در عرصه فرهنگ و هنر و رسانه می‌گویم که ایران هیچ‌گاه  مقابل دشمن، تسلیم نمی‌شود. حملات ناجوانمردانه رژیم کودک کش به کشورمان، بذرهای غیرت که نسل به نسل و سینه به سینه منتقل شده را شکوفا کرده‌ است. جوانان ما روزهایی را تجربه می‌کنند که در تاریخ این سرزمین به دفعات سابقه دارد. ما مردمی داریم که در سخت‌ترین شرایط اصالت خود را فراموش نمی‌کنند.

مربی تیم ملی تراپ ایران خاطرنشان کرد: آنچه، جهان را به ستایش ایرانیان وادار کرده و دشمن را به پذیرش شکست مجبور کرده و در فرهنگ و تمدن ایرانیان نهادینه است، غیرت ایرانی است. فرهنگ مقاومت، ایستادگی و تسلیم نشدن در باور تاریخی ایرانیان به وضوح قابل مشاهده است. همه مردم ایران این بیت شعر شاهنامه را ورد زبان دارند. «همه سر به سر تن به کشتن دهیم/از آن به که کشور به دشمن دهیم». همچنین از علامه طباطبایی (ره) و شعر شگفت انگیز «کیش مهر» هم این ابیات به یادگار مانده «همی گویم و گفته‌ام بارها/بود کیش من مهر دلدارها/ولی رادمردان و وارستگان/نبازند هرگز به مردارها»

افسری در پایان تاکید کرد: به عنوان فرد عادی و یک ایرانی در کنار همه مردم ایران اعلام می‌کنم دشمن متجاوز بداند ایران! جانِ من است. در اینجا به بخشی از کتاب کلیه و دمنه اشاره می‌کنم که در آن آمده است «آهو گفت: چندان که تو تلاش می کنی به من نخواهی رسید. چرا که تو طالب استخوانی و من طالب جان. طالب استخوان کی به طالب جان خواهد رسید.»