با این تمرین ها در بحران‌ های امنیتی و جنگ، خودِ واقعی‌ مان را گم نمی کنیم

شب بمباران، در پناهگاه یا خانه، وقتی موشک‌ها فرود می‌آیند و همه چیز در هاله‌ای از ابهام فرو می‌رود، یک پرسش ناگهان از اعماق وجود سر برمی‌آورد: «من که هستم؟». در شرایط عادی، هویت ما با نقش‌های اجتماعی‌مان گره خورده است: مدیر، مهندس، مادر، دانشجو. اما در دل بحران، وقتی این نقش‌ها موقتاً به حالت تعلیق درمی‌آیند، چه چیزی از «من» باقی می‌ماند؟

کد خبر: ۷۲۹۳۱۵

تاریخ: ۱۷ اسفند ۱۴۰۴ - ۱۴:۰۴

به گزارش صراط به نقل از عصر ایران، شب بمباران، در پناهگاه یا خانه، وقتی موشک‌ها فرود می‌آیند و همه چیز در هاله‌ای از ابهام فرو می‌رود، یک پرسش ناگهان از اعماق وجود سر برمی‌آورد: «من که هستم؟» در شرایط عادی، هویت ما با نقش‌های اجتماعی‌مان گره خورده است: مدیر، مهندس، مادر، دانشجو.

اما در دل بحران، وقتی این نقش‌ها موقتاً به حالتی تعلیق درمی‌آیند، چه چیزی از «من» باقی می‌ماند؟ این مقاله سفری است به درون؛ برای کشف آن بخش از وجود که در طوفان‌ها نه تنها از بین نمی‌رود، که ممکن است برای اولین بار خود را نشان دهد.

در این متن، به این پرسش پاسخ خواهیم داد که چگونه می‌توان از دل وحشتناک‌ترین تجربیات انسانی، به کشفی عمیق از توانمندی‌های فردی دست یافت.

من در میان آوار: بازتعریف هویت فردی در شرایط جنگی
وقتی نقش‌های اجتماعی فرو می‌ریزند
در زندگی روزمره، ما به شدت به برچسب‌های اجتماعی خود وابسته‌ایم. عنوان شغلی، موقعیت خانوادگی، تحصیلات و حتی لباسی که می‌پوشیم، به ما می‌گویند که هستیم.

این برچسب‌ها نه تنها هویت ما را تعریف می‌کنند، که منبع امنیت روانی ما نیز هستند.
اما در شرایط جنگی، بسیاری از این نشانه‌ها بی‌اعتبار می‌شوند. محل کار تعطیل است یا دسترسی نداریم. برنامه‌های روزمره به هم ریخته است. نقش‌های اجتماعی موقتاً به حالت تعلیق درآمده‌اند.

اینجا اولین فرصت برای رشد فردی ایجاد می‌شود. خلأ نقش‌های اجتماعی، فضایی برای مواجهه با «خود عریان» فراهم می‌کند؛ آن بخش از وجود که به هیچ برچسبی وابسته نیست.

بسیاری از بازماندگان جنگ‌ها و بحران‌ها گزارش داده‌اند که در همان لحظات وحشت، برای اولین بار با جنبه‌هایی از خود مواجه شدند که تا پیش از آن هرگز تجربه نکرده بودند.

این مواجهه، اگرچه ترسناک است، اما می‌تواند سرآغاز سفری عمیق به درون باشد.

فراتر از بدن، روح انسان نیز ظرفیت‌هایی شگفت‌انگیز برای کشف و رشد دارد. بحران، مانند کاغذی است که تصویر پنهان را روی آن ظاهر می‌کند.

هویت

توانمندی‌هایی که در سکوت کشف می‌شوند
در شرایط عادی، بسیاری از توانمندی‌های ما پنهان می‌مانند، چون نیازی به ظهور ندارند.
اما بحران، ناگهان پرده را کنار می‌زند و ظرفیت‌هایی را آشکار می‌کند که شاید تا پایان عمر عادی هرگز کشف نمی‌شدند.

بر اساس تجربیات بازماندگان و مطالعات روانشناختی، سه توانمندی کلیدی در شرایط بحران خود را نشان می‌دهند.

نخست، توانمندی «حضور کامل»
در شرایط عادی، ذهن ما مدام بین گذشته و آینده در حرکت است. مدام نگرانیم، برنامه‌ریزی می‌کنیم، حسرت می‌خوریم یا آرزو می‌کنیم. اما در لحظات بحرانی، ذهن ناگزیر به «حال» بازمی‌گردد.

وقتی صدای انفجار می‌آید، دیگر نمی‌توانی به فردا فکر کنی یا از دیروز حسرت بخوری. تنها چیزی که می‌ماند، «همین حالا»ست. این اجبار، می‌تواند به کشف ظرفیتی عمیق منجر شود: توانایی زیستن در لحظه حال، بدون آلودگی به نگرانی‌های دیروز و فردا.

بسیاری از عارفان و فیلسوفان سال‌ها ریاضت می‌کشند تا به این مرحله برسند، اما بحران می‌تواند این موهبت را ناخواسته به ما هدیه دهد.

دوم، توانمندی «معناسازی فوری»
انسان در شرایط عادی ماه‌ها و سال‌ها وقت صرف یافتن معنا می‌کند. اما در بحران، ذهن به شکلی شگفت‌انگیز قادر می‌شود در کسری از ثانیه، برای رنج و ترس معنا بیافریند.
ویکتور فرانکل، روانپزشک برجسته و بازمانده اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها، این پدیده را «اراده معطوف به معنا» نامید.

او مشاهده کرد کسانی که توانستند برای رنج خود معنایی بیابند، شانس بیشتری برای زنده ماندن داشتند.
در بحران‌های امنیتی نیز همین پدیده رخ می‌دهد: ناگهان معنایی عمیق برای بودن، برای مقاومت، برای محافظت از عزیزان یا برای حفظ کرامت انسانی در وجود ما بیدار می‌شود که شاید در زندگی عادی هرگز به آن فکر نکرده بودیم.

سوم، توانمندی «اولویت‌سنجی غریزی»
در زندگی عادی، گرفتار هزاران انتخاب و اولویت کاذب هستیم. چه بخرم؟ کجا بروم؟ چه بپوشم؟ چه بگویم؟ این پرسش‌ها انرژی روانی ما را هدر می‌دهند.
اما بحران، مانند تیغ جراحی، اولویت‌های واقعی را از کاذب جدا می‌کند. وقتی جان در خطر است، ناگهان می‌فهمی چه چیزهایی واقعاً مهم هستند و چه چیزهایی همیشه حواس‌پرتی بوده‌اند.

بسیاری از بازماندگان جنگ گفته‌اند که پس از بحران، دقیقاً می‌دانستند چه چیزی در زندگی «واقعی» است و چه چیزی «حواس‌پرتی».

این وضوح، یکی از بزرگ‌ترین هدایای ناخواسته بحران است.

تمرین‌های عملی برای کشف خود در بحران
دانش بدون عمل، ثمری ندارد. در این بخش، سه تمرین عملی و ساده ارائه می‌دهیم که می‌توانید در شرایط بحران انجام دهید تا ظرفیت‌های درونیتان را کشف و تقویت کنید. این تمرین‌ها برگرفته از روانشناسی مثبت‌گرا و تجربیات بازماندگان بحران‌ها هستند.

تمرین اول: دفترچه «من در بحران»
هر شب، پیش از خواب، سه سطر در یک دفترچه یا حتی روی یک کاغذ ساده بنویسید. به این سه پرسش پاسخ دهید:

امروز در میان ترس و اضطراب، چه چیزی از خودم دیدم که قبلاً ندیده بودم؟

کدام واکنش من (به دیگران، به خطر، به تنهایی) مرا شگفت‌زده کرد؟

اگر همین امروز آخرین روز زندگی‌ام بود، کدام بخش از وجودم را بیشتر دوست داشتم؟

این تمرین ساده، به تدریج تصویری شفاف از «خودِ درون بحران» شما می‌سازد. پس از چند هفته، اگر این یادداشت‌ها را مرور کنید، خواهید دید که چگونه بحران، لایه‌های پنهان وجودتان را آشکار کرده است.

تمرین دوم: گفت‌وگو با «خود آرام»
در لحظات استرس شدید، وقتی ضربان قلبتان بالا رفته و ذهن‌تان آشفته است، چشمانتان را ببندید. تصور کنید نسخه آرام‌تر، خردمندتر و قوی‌تر شما کنارتان نشسته است.
این نسخه از شما، همه چیز را می‌بیند، اما آشفته نمی‌شود. در دل‌تان از او بپرسید: «الان چه چیزی را می‌بینی که من نمی‌بینم؟» منتظر پاسخ بمانید.

شاید به صورت یک کلمه، یک تصویر یا یک حس بیاید. این گفت‌وگوی درونی، شما را به منبع خرد درون‌تان متصل می‌کند؛ منبعی که در زندگی عادی به ندرت به آن دسترسی داریم.

تمرین سوم: نقشه توانمندی‌های پنهان
یک کاغذ بردارید و به دو ستون تقسیم کنید. ستون اول را «توانمندی‌های زندگی عادی» و ستون دوم را «توانمندی‌های کشف‌شده در بحران» نام‌گذاری کنید.

در ستون اول، توانمندی‌هایی را بنویسید که در شرایط عادی از آنها استفاده می‌کردید: مهارت‌های شغلی، توانایی‌های اجتماعی، استعدادهای هنری و غیره.

در ستون دوم، توانمندی‌هایی را بنویسید که در بحران در خود کشف کرده‌اید: شجاعت ناگهانی، صبری فراتر از تصور، توانایی تصمیم‌گیری سریع، همدلی عمیق با دیگران، یا هر چیز دیگر.

مقایسه این دو لیست، تصویری شفاف از «خود چندبعدی» شما ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که ظرفیت‌های انسانی بسیار فراتر از آن چیزی است که در زندگی عادی تجربه می‌کنیم.

بازگشت به زندگی عادی: چگونه کشفیات بحران را حفظ کنیم؟
یکی از تراژدی‌های پس از بحران این است که آدمی دوباره به خواب غفلت فرو می‌رود. کسانی که در جنگ یا بحران، عمق وجود خود را لمس کرده‌اند، پس از بازگشت به آرامش، دوباره درگیر نقش‌های اجتماعی و روزمرگی‌ها می‌شوند و آن خودِ کشف‌شده را گم می‌کنند.

این پدیده در روانشناسی با عنوان «فراموشی پس از بحران» شناخته می‌شود.

برای جلوگیری از این فراموشی، سه راهکار وجود دارد:
ایجاد آیین‌های یادآوری: هر روز چند دقیقه را به یادآوری آن لحظات کشف اختصاص دهید. می‌توانید در همان ساعت مشخص، چشمانتان را ببندید و خود را در یکی از لحظات بحرانی تصور کنید و از خود بپرسید: «آن زمان چه چیزی از من و هویت من ظاهر شد که الان هم می‌تواند با من باشد؟»

اشتراک‌گذاری با هم‌تجربگان: با کسانی که تجربه مشابهی داشته‌اند، درباره «خودی» که در بحران کشف کردید صحبت کنید. این گفت‌وگوها نه تنها به تثبیت آن کشف در وجود شما کمک می‌کند، که به دیگران نیز یادآوری می‌کند که بحران می‌تواند منجر به رشد شود، نه صرفاً آسیب.

تعهد به یک پروژه معنادار: یکی از توانمندی‌های کشف‌شده در بحران را انتخاب کنید و آن را به یک پروژه ملموس در زندگی عادی تبدیل کنید. مثلاً اگر در بحران کشف کردید که توانایی شگفت‌انگیزی در همدلی با دیگران دارید، می‌توانید پروژه‌ای داوطلبانه برای کمک به دیگران تعریف کنید. این پروژه، پلی خواهد بود بین آنچه در بحران کشف کردید و آنچه در زندگی عادی هستید.

از بقا تا زیستن: تفاوت زنده ماندن و زندگی کردن
«بقای فیزیکی» و «بقای روانی» متمایزند. بقای فیزیکی یعنی زنده ماندن بدن. بقای روانی یعنی حفظ کارکردهای ذهنی و عاطفی در شرایط بحران.
اما فراتر از این دو، من پیشنهاد می‌کنم مفهوم سومی را نیز در نظر بگیریم: «زیستن».

بقا: زنده ماندن بدن فیزیکی، صرفاً نفس کشیدن و تپش قلب.

تاب‌آوری: حفظ کارکردهای روانی در شرایط بحران، توانایی تصمیم‌گیری و عمل مؤثر.

زیستن: استفاده از بحران برای کشف ظرفیت‌های جدید و بازتعریف هویت، تبدیل تجربه وحشت به منبع رشد.

تفاوت میان این سه سطح، در نگاه به بحران است. در سطح بقا، بحران دشمنی است که باید از شرش خلاص شد.

در سطح تاب‌آوری، بحران مانعی است که باید از آن عبور کرد. اما در سطح زیستن، بحران آیینه‌ای است که چهره پنهان ما را نشان می‌دهد.

هدف نهایی، عبور از بحران با «خودی غنی‌تر» است، نه صرفاً «بدنی سالم‌تر».

نمونه‌هایی وجود دارد از سربازانی که پس از تجربیات وحشتناک جنگی، نه تنها آسیب‌دیده بازنگشتند، که به انسان‌هایی عمیق‌تر، آگاه‌تر و متعهدتر تبدیل شدند.

این پدیده را «رشد پس از سانحه» می‌نامند. این رشد، اتفاقی نیست؛ حاصل مواجهه آگاهانه با تجربه بحران و استفاده از آن برای خودشناسی است.

جمع‌بندی: من بزرگ‌تر از آنم که می‌پنداشتم
جنگ و موشک‌باران، وحشتناک‌ترین تجربیات بشری‌اند. هیچ‌کس آنها را انتخاب نمی‌کند و هیچ‌کس آرزویشان را ندارد.

اما واقعیت تلخ این است که میلیون‌ها انسان، در این منطقه جغرافیایی، ناگزیر از تجربه این شرایط هستند. پرسش این نیست: «چگونه از بحران فرار کنیم؟» پرسش این است: «چگونه در دل بحران، هویت خود را گم نکنیم؟»

جنگ به ما می‌آموزد که بدن در شرایط خطر، سازوکارهای شگفت‌انگیزی برای بقا دارد. ضربان قلب تند می‌شود تا خون بیشتری به عضلات برساند. مردمک چشم گشاد می‌شود تا میدان دید وسیع‌تری داشته باشیم. حس‌ها تیزتر می‌شوند تا خطر را زودتر تشخیص دهیم. اما فراتر از بدن، روح انسان نیز ظرفیت‌هایی شگفت‌انگیز برای رشد دارد — حتی در تاریک‌ترین لحظات.

شاید بزرگ‌ترین کشف در بحران این باشد که «من» بسیار بزرگ‌تر از آن چیزی است که در زندگی عادی تصور می‌کردم. من فقط نقش‌های اجتماعی‌ام نیستم.

فقط شغلم نیستم. من فقط دارایی‌هایم نیستم.  در عمیق‌ترین لایه‌های وجودم، موجودی هستم با ظرفیت‌هایی که شاید تا همیشه پنهان می‌ماندند، اگر طوفانی نمی‌آمد و آنها را آشکار نمی‌کرد.

استرس می‌تواند ویران کند، یا پالایش دهد. ترس می‌تواند فلج کند، یا بیدار. بحران می‌تواند هویت ما را نابود کند، یا آن را برای اولین بار به ما نشان دهد. انتخاب نهایی با ماست: می‌توانیم قربانی شرایط باشیم، یا مسافری آگاه در سفری اجباری به درون خود.

قطب‌نمای ما در این طوفان، پرسش مدام از خودمان است: «در این لحظه، چه کسی هستم؟ چه چیزی از من ظاهر می‌شود؟ کدام بخش از وجودم دارد متولد می‌شود؟»