موضع روزنامه کیهان درباره شلوغی دانشگاه ها

واکاوی تحرکات اخیر در برخی دانشگاه‌های کشور نشان می‌دهد، جریانی وابسته با نقاب دانشجو، مأموریت بازتولید فتنه و کشته‌سازی در قلب دانشگاه را برعهده گرفته است؛ امری که هوشیاری مضاعف نهادهای نظارتی، خروج از موضع مماشات و برخورد قاطع را برای پاکسازی ساحت دانشگاه از لوث وجود اوباش اجاره‌ای اجتناب‌ناپذیر می‌کند.

کد خبر: ۷۲۷۳۸۳

تاریخ: ۰۵ اسفند ۱۴۰۴ - ۰۹:۴۵

به گزارش صراط به نقل از کیهان، دانشگاه در منظومه فکری انقلاب اسلامی، نه‌تنها مبدأ همه تحولات، بلکه پیشران اصلی پیشرفت، عزت و استقلال ملی است. اما آنچه در روزهای اخیر در برخی محیط‌های دانشگاهی مشاهده شد، حکایت از طراحی پیچیده و خطرناکی دارد که اتاق فکرهای موساد و سیا برای احیای پروژه آشوب و محقق کردن سناریوی کشته‌سازی در قلب علمی کشور تدارک دیده‌اند. حقیقت آن است که آنچه امروز در صحن برخی دانشگاه‌ها می‌گذرد، مطالبه‌گری دانشجویی و عزاداری نیست؛ بلکه بازتولید وحشی‌گری «شعبان‌بی‌مخ‌ها» در لباسی جدید است. امروز دشمن، ناامید از تسخیر خیابان، به دنبال تسخیر مغز متفکر جامعه یعنی دانشگاه است.
صف‌آرایی فرزندان ایران
در برابر مزدوران بیگانه
در ادامه وقایع چند روز گذشته، دوشنبه
۴ اسفند ۱۴۰۴ نیز صحنه تبلور غیرت دینی و ملی دانشجویانی بود که اجازه ندادند ساحت مقدس دانشگاه با چکمه‌های مزدوران آلوده شود. در دانشگاه صنعتی امیرکبیر، جمعی از دانشجویان با برافراشتن پرچم مقدس جمهوری اسلامی و طنین‌انداز کردن شعارهای انقلابی، مرز خود را با جریان‌های وابسته به بیگانگان مشخص کردند. این دانشجویان با تأکید بر پایبندی خود به اصول و ارزش‌های انقلاب اسلامی، اعلام کردند که فضای دانشگاه همچنان پایگاه هویت ملی و دینی دانشجویان است و اجازه نخواهند داد جریان‌های وابسته در محیط‌های علمی کشور اثرگذاری کنند.
در بخشی از این مراسم که با حضور پرشور دانشجویان مؤمن همراه بود، با قاطعیت عنوان شد که: «هیچ فریاد وحشی‌گری و مزدوری بیگانه نمی‌تواند پرچم مقدس جمهوری اسلامی را از قلل رفیع نهاد دانشگاه پایین بیاورد.» این پیام صریح و رسا به کسانی بود که گمان می‌کردند با پرتاب سنگ، فحاشی‌های رکیک و حمایت‌های رسانه‌ای شبکه موساد اینترنشنال و بی‌بی سی فارسی می‌توانند استقلال و قداست دانشگاه را به حراج بگذارند.
در دانشگاه تهران نیز، دانشجویان با برپایی نماز جماعت خودجوش در صحن مرکزی، نشان دادند که دانشگاه در تراز انقلاب اسلامی، همچنان محیطی مقدس است، نه میدان عربده‌کشی و چاقو‌کشی اوباش؛ دانشجویان دانشگاه شریف نیز با برگزاری مراسمی ویژه و بر تن کردن لباس خادمی، ارادت خود را به آستان حضرت سیدالشهدا‌(ع) ابراز داشتند. این حرکت بصیرت‌افزا که با شعار «بر من لباس نوکری‌ام را کفن کنید» همراه بود، لرزه بر تن کسانی انداخت که می‌خواستند دانشگاه را به «چاله میدان» و دین‌ستیزی تبدیل کنند.
نقاب دانشجویی بر چهره اوباش اجاره‌ای
اما روی دیگر سکه، تحرکات جریانی است که با چاقوکشی و هتک حرمت، ماهیت غیردانشجویی خود را افشا کرد. گزارش‌های میدانی از دانشگاه امیرکبیر حاکی است که شماری از افراد پس از روزه‌خواری علنی در ماه مبارک رمضان، با پرتاب بطری‌های شیشه و سنگ به سمت دانشجویان نمازگزار، باعث مجروحیت و خونریزی شدید سر چهار دانشجو شدند. همچنین ضبط چند قبضه چاقو از یکی از افراد در دانشگاه شریف و تقلا آتش زدن پرچم ایران در دانشگاه الزهرا (س)، پرده از یک واقعیت تلخ برمی‌دارد؛ ما با دانشجو طرف نیستیم، با «مهره‌های انتحاری» و «چاقوکش‌های مزدور» مواجهیم.
باید صراحتاً گفت آن که چاقو می‌کشد، سنگ می‌اندازد، شیشه می‌شکند و به هم‌کلاسی خود حمله می‌کند، دانشجو نیست؛ شرور و وطن‌فروش است. دانشگاه را با میدان معرکه اشتباه گرفته است. دانشگاه جای اوباش، اراذل و اغتشاشگران اجاره‌ای و لمپن‌ها نیست. چاقوکش‌های اجاره‌ای از هر قشر و صنفی نمی‌توانند با نقاب دانشجو، پروژه اغتشاش را بازتولید کنند.
نباید این‌طور تلقی شود که شخص چاقوکش و خلافکار به صرف حضور در دانشگاه، نباید مورد مؤاخذه و برخورد قانونی قرار گیرد. وزارت علوم و دستگاه قضائی نباید در برابر این اراذل و اوباش کوتاهی کنند. مماشات با کسی که پرچم ملی را آتش می‌زند یا با چاقو به حریم دانشگاه تجاوز می‌کند، نه‌تنها سستی در اجرای قانون، بلکه خیانت به علم و امنیت ملی است. دشمن که در فتنه دی‌ماه با بصیرت ملت کمرش شکسته شد، اکنون به دنبال «کشته‌سازی» در محیط دانشگاه است تا از نمد آن برای خود کلاهی ببافد. باید از فتنه دی‌ماه عبرت گرفت؛ دشمن می‌خواهد پیشران علمی کشور را به درگیری داخلی سرگرم کند تا رشد ۲۰ برابری علمی ما را که به اعتراف «هرتسل ‌هالوی، فرمانده رکن اطلاعات ارتش اسرائیل» لرزه بر اندام رژیم صهیونیستی انداخته، متوقف
کند.
دانشگاه در ایران مستقل و عزتمند، جای شعبان‌جعفری‌ها و چاله میدانی‌ها نیست. دانشگاهیان، محیط آرام و امن می‌خواهند تا به پژوهش و تولید علم بپردازند. چهره‌های ناآگاه و جاهل به تاریخ معاصر نیز در جریانات اخیر وجود دارد؛ چهره‌هایی که از تاریخ معاصر و سیاهه دیکتاتوری پهلوی بی‌اطلاع هستند. گنده‌لات‌ها و پدرخوانده‌های پنهان، نوچه‌های چاقوکش را کوک می‌کنند و پیش می‌فرستند. بیش از هزار شهید در جنگ ۱۲ روزه و بیش از ۲۴۰۰ شهید در کودتای آمریکایی - صهیونیستی اخیر، حجت را بر همه مسئولان تمام کرده است.
تکرار تاریخ؛ از کودتای سیاه تا فتنه‌گری نوین
دشمنیِ دشمن، ریشه‌ای دیرینه دارد؛ اما امروز تنها پوست انداخته است. برای ایران‌دوستان و علاقه‌مندان به این سرزمین، برخی تاریخ‌ها نشانه‌های فراموش‌ناشدنی هستند. چند روز گذشته، سالگرد کودتای سیاه ۳ اسفند ۱۲۹۹ بود؛ روزی که انگلیس با چکمه‌های رضاخان، نخستین دولت دست‌نشانده تاریخ ایران را به قدرت رساند. یک قرن بعد، همان خارجی‌ها در تدارک اقدام مشابهی در دی‌ماه سال جاری، از هیچ جنایتی برای کنار زدن اراده ملت ایران فروگذار نکردند؛ نه جان و ناموس، نه کتابخانه و مسجد، نه دارایی‌های عمومی و خصوصی از گزند عاملانشان در امان
نماند.
۱۰۵ سال قبل با سوءاستفاده از وضعیت نامطلوب جامعه، دولت انگلیس کودتایی طراحی کرد که با تصرف تهران نتیجه داد؛ نقشه‌ای که دی‌ماه امسال تکرار اما به فضل الهی نقش بر آب شد. کودتای سوم اسفند را می‌توان دنباله خوی قدرت‌طلب پهلوی دانست که در مسیر رسیدن به هدف هیچ ابایی از خون و خونریزی مردم بی‌گناه ندارد.
سند وقاحت پهلوی؛ از شکنجه دانشجوی شریف تا فریب مادری دلسوخته
برای درک بهتر ماهیت جریان جاهل و غافلی که امروز در پی بازگشت به دوران سیاه پهلوی است، باید به اوراق غبارگرفته تاریخ نگریست؛ جایی که دیکتاتوری پهلوی ثابت کرد برای بقای خود از هیچ جنایتی، حتی ریختن خون پاک دانشجویان بی‌گناه در زیر وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها، دریغ نمی‌کند. نمونه تکان‌دهنده این رذالت، سرنوشت «سیدخلیل رفیعی طباطبایی»، دانشجوی ۲۲ ساله دانشگاه شریف است. او در تیرماه ۱۳۵۱ تنها پس از چند روز بازداشت، زیر ضرب و شتم دژخیمان ساواک در بیمارستان ارتش جان سپرد. اما اوج وقاحت رژیم آنجا بود که با کتمان مرگ او، مادری را ۶ سال تمام میان راهروهای امنیتی سرگردان کردند. این مادر دلسوخته تا آخرین روزهای حیاتش در آبان ۵۷، در حالی که بینایی‌اش را از دست داده بود، برای فرزندی نامه می‌نوشت که سال‌ها قبل در گمنامی دفن شده بود. این است ماهیت واقعی مدعیان «حقوق بشر» که امروز اوباش را برای آشوب در دانشگاه اجیر کرده‌اند.
این تداعی تاریخی بهانه‌ای بود برای آنکه ارزش کار دیروز جوانان میهن‌پرست در دانشگاه‌ها بیشتر نمایان شود؛ آن هم در برابر رفتار عده‌ای که داعیه‌دار عزاداری سوگ عزیزانی هستند که در آتش فتنه‌گری یک عنصر همنشین با دشمنان قسم‌خورده ایران جانشان فدا شد و او در واکنش به شهادت آنها صرفاً پاسخ داد که: «این جنگ است و هر جنگی تلفات دارد!» این منطقِ بی‌رحمانه همان منطق کودتاگران ۳ اسفند است که انسان‌ها را تنها ابزاری برای رسیدن به تخت قدرت می‌بینند.
فریاد دانشجویان علیه پیاده‌نظام استکبار
در مقابل این موج تخریب و بی‌هویتی، دانشجویان بیدار دانشگاه‌های الزهرا، شریف، تهران و علم و صنعت، با تجمعات آگاهانه، انزجار خود را از «پیاده‌نظام سلطنت‌طلبان» اعلام کردند. در دانشگاه تهران، شعارهای جنجالی و ساختارشکن عده‌ای معدود از دانشجویان مقاطع کارشناسی نظیر «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده» و «نه غزه نه لبنان، جانم فدای ایران» با واکنش قاطع و هوشمندانه اکثریت دانشجویان مواجه شد. دانشجویان انقلابی با در دست داشتن پرچم‌های ایران و همخوانی سرود «در روح و جان من می‌مانی ‌ای وطن»، فضای دانشگاه را از لوث وجود شعارهای وارداتی پاک کردند.
از این‌رو، ضرورت دارد نهادهای مسئول با رویکردی قانونمند و قاطع وارد عمل شوند تا حریم امن و علمی دانشگاه از چنین رفتارهایی پالایش شود. انعکاس طبیعی این رفتارهای نامتعارف در رسانه‌ها، خود به خود تصویری شفاف از ماهیت جریانی ارائه می‌دهد که به جای گفت‌وگو و نقد منطقی، به تخریب و اهانت روی آورده است؛ رفتاری که در فرهنگ جوامع پیشرفته جایی ندارد و بی‌تردید نمی‌تواند با مطالبه‌گری مشروع و مدنی همسو باشد.
دانشگاه، سنگر علم است نه معرکه مزدوران
مسئولان عالی وزارت علوم و قوه قضائیه باید بدانند که صبر انقلابی دانشجویان و اساتید متعهد حدی دارد. در دانشگاهی که خون «قندچی‌ها»، «شریعت‌رضوی‌ها» و «بزرگ‌نیاها» در اعتراض به سفر معاون رئیس‌جمهور آمریکا ریخته شده، نباید اجازه داد عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی سیا و موساد معرکه بگیرند.
پروژه صهیونیستی گرفتار کردن پیشران علمی کشور به درگیری و اغتشاش، تنها با برخورد قاطع قانونی و تفکیک ساحت مقدس دانشجو از اوباش اجاره‌ای شکست خواهد خورد. دانشگاه باید مرکز تولید علم، دانش، فناوری و خدمت به کشور باشد؛ خط مقدم مواجهه با دشمنان جنایتکاری که حتی محمد مصدق را در متن نهضت ملی شدن نفت تحمل نکردند. وقت آن است که به مماشات پایان داده شود و با عاملان اصلی و کارفرماهایی که این نوچه‌های چاقوکش را برای مهار پیشرفت ایران پیش می‌فرستند، برخورد عبرت‌آموز صورت