بنیاد قلم و معرفت

افضلیت عبادت در زمان غیبت از زمان حضور

واى بر ما از آن روزى که قرآن یا عترت را از ما بگیرند. گرفتن هر کدام گرفتن دیگرى هم هست، زیرا این دو از هم جدا نمى شوند:

کد خبر: ۷۲۶۹۸

تاریخ: ۰۴ مرداد ۱۳۹۱ - ۱۲:۲۴

به گزارش سرویس وبلاگ صراط، بنیاد قلم و معرفت در وبلاگ شخصی خود  نمونه ای از توصیه های آیت الله بهجت رابیان کرده اند:

واى بر ما از آن روزى که قرآن یا عترت را از ما بگیرند. گرفتن هر کدام گرفتن دیگرى هم هست، زیرا این دو از هم جدا نمى شوند: « لَنْ یَفْتَرِقا » نه در خارج و نه در اعتقاد « حَتّى یَرِدا عَلَىَّ الْحَوْضَ » (1)؛ (تا این که در کنار حوض کوثر بر من وارد شوند.) تنها کسانى از حوض خواهند نوشید که با قرآن و عترت با هم باشند، عدّه اى هستند که همیشه موفّق اند، ولى بعضى مانند کودک یتیم بدون سرپرست هستند و به عمد و یا بدون عمد به هر جهت روى مى آورند، البته فى الجمله معذور هستند. به دلیل عدم حضور امام زمان ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف .
بنابراین، ممکن است به چنین شخصى گفته شود: راست مى گویى، معذورى، خیلى چیزها را ندیدى و نمى دانى، حقّ دارى، چون در زمان غیبت به سر مى برى، و از پدر روحانى و معنوى دستت کوتاه است که نتوانستى سلمان بشوى، سلمانى که « عَلِمَ عِلْمَ الأْوَّلِ وَالآْخِرِ. » (2)؛ (به علم اوّل و آخر آگاه بود.) و فرمود که:
« إذا أَدْرَکْتُمْ سَیِّدَ شَبابِ آلِ محمّد، فَکُونُوا أَشَدَّ فَرَحا بِقِتالِکُمْ مَعَهُ. » (3) وقتى زمان سرور جوانان آل محمّد [امام حسین ـ علیه السّلام ـ] را دریافت کردید، بیشتر به جنگ کردن در رکاب او، شادمان شوید. امّا این را چه مى کنى که فرمودند: « أَلْعِبادَةُ فِى الْغیبَةِ أَفْضَلُ مِنَ الْحُضُورِ. » عبادت در زمان غیبت، از زمان حضور افضل است.
و نیز به اصحاب خود مى فرمود: « أَنْتُمْ أَصْحابى وَ أُولئِکَ إِخْوانى، فَواشَوْقا إِلى إِخْوانى، آمنُوا بِسَوادٍ عَلى بَیاضٍ. »(4)
شما اصحاب من هستید و آنان برادران من هستند. چه قدر به دیدار برادرانم مشتاقم، آنان که به سیاهى بر سفیدى ایمان آوردند.کنایه از این که: در زمانى که مرا ندیده اند به من ایمان آورده اند.

1. اصل حدیث به این صورت از رسول اکرم ـ صلّى اللّه وعلیه وآله وسلّم ـ نقل شده است: «إِنّى تارِکٌ فیکُمُ الثِّقْلَین، أَحَدُهُما أَکْبَرُ مِنَ الآخَرِ: کِتابَ اللّه حَبْلٌ مَمْدُودٌ مِنَ السَّماءِ إِلَى الاْءَرْضِ؛ وَ عِتْرَتى أَهْلُ بَیْتى. وَ إِنَّهُما لَنْ یَفْتَرِقا حَتّى یَرِدا عَلَىَّ الْحَوْضَ.»؛ (من دو چیز سنگین و گرانبها در میان شما [به یادگار مى گذارم [که یکى از دیگر بزرگتر است: یکى: کتاب خدا، که ریسمانى است که از آسمان به سوى زمین کشیده شده است؛ و دیگرى: بستگان و خاندانم. این دو هرگز از هم جدا نخواهند شد، تا این که در [کنار] حوض [کوثر] بر من وارد شوند. مسند احمد، ج 3، ص 14. نیز ر.ک: مسند احمد، ج 3 ،27 و 59؛ مجمع الزوائد هیثمى، ج 9، ص 163؛ مسند ابن جعد، ص 397، منتخب مسند عبد بن حمید، ص 108؛ خصایص نسایى، ص 93؛ مسند ابى یعلى، ج 2، ص 297 و 376؛ معجم صغیر طبرانى، ج 1، ص 131 و...
2.بحار الانوار، ج 10، ص 121؛ ج 22، ص 339
3.بحار الانوار، ج 44، ص 372 .. ..
4. نقل به معنا از: من لایحضره الفقیه، ج 4، ص 365؛ وسائل الشیعة، ج 27، ص 92؛ مستدرک الوسائل، ج 17، ص 300، بحار الانوار، ج 52، ص 125؛ ج 74، ص 55، جامع الاخبار، ص 180؛ کمال الدین، ج 1، ص 288؛ مکارم الاخلاق، ص440.