کارگردان «غوطه‌ور»: سینما برای من یک منبر نوین است

حجت‌الاسلام جواد حکمی کارگردان فیلم «غوطه‌ور» گفت: برای من، سینما یک منبر نوین است. طلبه‌ها هر کدام بر اساس توانایی‌شان تبلیغ می‌کنند؛ یکی منبر می‌رود، یکی می‌نویسد و یکی تدریس می‌کند. من انتخاب کردم که با زبان قصه و تصویر، دغدغه‌ها و مضامینی را که به آن باور دارم، با مخاطب به اشتراک بگذارم. شاید سخنران خوبی نباشم، اما می‌توانم فیلم بسازم.

کد خبر: ۷۲۵۰۹۰

تاریخ: ۱۱ بهمن ۱۴۰۴ - ۲۰:۳۵

به گزارش صراط به نقل از ایسنا، نشست خبری فیلم «غوطه‌ور» در اولین روز جشنواره فیلم فجر (۱۱ بهمن ماه) در پردیس سینمایی ملت (سینمای رسانه) با حضور سیدمحمد حسین هاشمی گلپایگانی تهیه‌کننده، حجت‌الاسلام جواد حکمی کارگردان، محسن قصابیان بازیگر و مهران غفوریان برگزار شد.

جواد حکمی -کارگردان فیلم «غوطه‌ور»- درباره ابعاد محتوایی، ژانری و دغدغه‌های فکری اثر توضیحاتی ارائه کرد.

او با اشاره به طراحی شخصیت اصلی فیلم گفت: بی‌خوابی کاراکتر «حسن کارخانه» یکی از مؤلفه‌هایی بود که برای تعمیق شخصیت به فیلم اضافه کردیم. قهرمان داستان به‌تدریج از سوی اطرافیانش، حتی نزدیک‌ترین دوستان و همکارانش، دچار تردید و سوءظن می‌شود؛ تا جایی که مخاطب نیز با این پرسش مواجه می‌شود که آیا او دچار توهم شده یا بر مسیر درستی قدم برمی‌دارد.

وی ادامه داد: در فیلم‌ ما، باور قلبی قهرمان این است که کار درستی انجام می‌دهد، اما تمام شواهد و مدارک علیه او شکل می‌گیرد و همین مسئله، تنهایی و بی‌خوابی او را تشدید می‌کند.

حکمی در توضیح پایان‌بندی فیلم افزود: در سینمای مدرن و اومانیستی، لذت و فردیت انسان در مرکز قرار دارد، اما در سینمای توحیدی، قهرمان در ارتباط با یک امر قدسی تعریف می‌شود و خداوند مرکز هستی است. در چنین نگاهی، حتی اگر قهرمان در ظاهر شکست بخورد، کشف حقیقت از هر چیز دیگری مهم‌تر است و این همان مسیری است که «حسن کارخانه» در پایان فیلم طی می‌کند.

کارگردان «غوطه‌ور» با اشاره به انتخاب ژانر اثر گفت: تلاش کردیم فیلمی در ژانر جنایی ـ اجتماعی بسازیم تا مخاطب سینمای ایران، فراتر از کمدی و ملودرام اجتماعی، با گونه‌های دیگر سینمایی نیز مواجه شود و آگاهانه انتخاب کند. ژانر جنایی بر اساس مؤلفه‌های مشخصی مثل قاتل، کارآگاه و مقتول شکل می‌گیرد و طبیعی است که برخی شباهت‌ها میان آثار این ژانر وجود داشته باشد.

حکمی ادامه داد: در «غوطه‌ور» از همان ۳۰ دقیقه ابتدایی، قاتل، مقتول و کارآگاه به مخاطب معرفی می‌شوند و سؤال اصلی این نیست که قاتل کیست، بلکه مسئله اثبات حقیقت است. به همین دلیل قهرمان داستان از همکارانش در اداره آگاهی جدا می‌شود و مسیر تنهایی را طی می‌کند، در حالی که پلیس و سرهنگ اسحاقی کاملاً بر اساس ضوابط، شواهد و منطق حرفه‌ای عمل می‌کنند.

او درباره سویه‌های روان‌شناختی فیلم توضیح داد: علاقه‌مند بودم که فیلم وجوه روان‌شناسانه پررنگ‌تری داشته باشد، اما برای خروج نکردن از چارچوب ژانر جنایی، به نشانه‌های محدود بسنده کردیم.

حکمی همچنین درباره شخصیت حمزه با بازی پیام احمدی به عنوان یک بسیجی گفت: حمزه بیش از آنکه یک شخصیت سازمانی باشد، رفیق قدیمی حسن است؛ همان دوستی که انسان در روزهای سخت به او پناه می‌برد. او حتی در جایی از فیلم، مانع بی‌قانونی می‌شود و همان نقطه، محل گسست رفاقت این دو نفر است.

این کارگردان با تأکید بر رویکرد اجتماعی فیلم بیان کرد: در «غوطه‌ور» تلاش کردیم به سبک زندگی و برخی آسیب‌های اجتماعی نگاه آسیب‌شناسانه داشته باشیم، بدون آنکه وارد ترویج خشونت یا تحریک مخاطب شویم. فیلم به بحران‌های جنسی نیز می‌پردازد، اما کاملاً در چارچوب اخلاقی و انسانی باقی می‌ماند.

حکمی در پایان و در پاسخ به پرسشی درباره نسبت روحانیت و فیلم‌سازی گفت: برای من، سینما یک منبر نوین است. طلبه‌ها هر کدام بر اساس توانایی‌شان تبلیغ می‌کنند؛ یکی منبر می‌رود، یکی می‌نویسد و یکی تدریس می‌کند. من انتخاب کردم که با زبان قصه و تصویر، دغدغه‌ها و مضامینی را که به آن باور دارم، با مخاطب به اشتراک بگذارم. شاید سخنران خوبی نباشم، اما می‌توانم فیلم بسازم.

در بخش دیگری از نشست محسن قصابیان -بازیگر نقش اصلی فیلم «غوطه‌ور»- با تسلیت به خانواده‌های داغدار ناآرامی‌های دی ماه، به مضمون محوری اثر اشاره کرد و گفت: فیلم به پلیسی می‌پردازد که دچار خطا می‌شود؛ خطایی که شاید در ابتدا کوچک به نظر برسد، اما به‌واسطه تکرار رویه‌های همیشگی و عادت‌وار، به یک زنجیره از بحران و التهاب منجر می‌شود.

او افزود: در هر ساختار نهادی، از جمله پلیس، پروتکل‌ها و قوانین مشخصی وجود دارد، اما واقعیت این است که در دل همین ساختارها، آدم‌هایی هستند که با وجود قانون‌مندی، شرایط خاص را درک می‌کنند و تلاش می‌کنند برای عبور از بحران، به یک رویه شخصی و انسانی برسند. در فیلم، آنچه برای قهرمان اهمیت دارد، نجات جان یک دختر است؛ حتی اگر این مسیر، هزینه سنگینی برای او داشته باشد.

قصابیان با اشاره به نگاه انسانی فیلم ادامه داد: جامعه ما نیازهای متفاوتی دارد؛ همان‌طور که برای سلامت جسم، راه‌کارهای مختلفی وجود دارد، در مواجهه با بحران‌های اخلاقی و اجتماعی هم نمی‌شود همیشه با یک نسخه واحد جلو رفت. گاهی حفظ جان و کرامت انسان، مهم‌تر از پایبندی صِرف به ظواهر است.

این بازیگر درباره درگیری درونی شخصیت اصلی گفت: فیلم این سؤال را مطرح می‌کند که آیا می‌توان مسئولیت را پذیرفت و از خطا عبور کرد، یا باید آن لحظه‌ای را که اشتباه رخ داده نادیده گرفت؟ شخصیت اصلی نمی‌تواند فراموش کند که در کجا و چگونه دچار لغزش شده و همین احساس مسئولیت، او را وارد مسیری پرهزینه می‌کند.

قصابیان در پایان تأکید کرد: من فکر می‌کنم آدم‌هایی که احساس مسئولیت دارند، حتی وقتی خطا می‌کنند، امکان بالندگی و رشد برایشان وجود دارد. «غوطه‌ور» تلاشی است برای نشان دادن همین مسیر؛ مسیری که از دل خطا آغاز می‌شود، اما به آگاهی و مسئولیت‌پذیری ختم می‌شود.

مهران غفوریان -بازیگر فیلم «غوطه‌ور»- در بخش دیگری از این نشست ضمن ابراز همدردی با مردم در پی تبعات ناآرامی‌های دی ماه گفت: در ابتدا تسلیت عرض می‌کنم به همه هم‌وطنان عزیز و داغدار و امیدوارم خداوند به همه صبر عنایت کند و ما را نیز در این غم شریک بداند.

او با اشاره به تجربه تماشای فیلم افزود: من فیلم «غوطه‌ور» را تا امروز ندیده بودم و برای اولین بار همراه با دوستان، تماشا کردم. آنچه که به‌عنوان یک تماشاگر خیلی توجهم را جلب کرد، روان بودن قصه بود. ما در این فیلم با یک روایت پلیسی روبه‌رو هستیم که از گره‌های بی‌دلیل و اضافی پرهیز کرده است.

غفوریان ادامه داد: یکی از مشکلاتی که معمولاً در فیلم‌های پلیسی، معمایی یا جنایی می‌بینیم، تعدد بیش از حد گره‌ها یا خرده‌داستان‌هایی است که به قصه اصلی لطمه می‌زند، اما در «غوطه‌ور» همه چیز در خدمت خط اصلی داستان قرار دارد و همین باعث می‌شود مخاطب راحت‌تر با فیلم همراه شود.

این بازیگر با اشاره به کارگردانی فیلم گفت: کارگردانی جواد حکمی را واقعاً دوست داشتم. برای یک کارگردان فیلم‌اولی، جسارت‌های قابل توجهی در اثر دیده می‌شود که خوشبختانه نتیجه بدی هم نداده است. این جسارت در روایت و انتخاب فرم، به فیلم هویت مستقلی داده است.

غفوریان در پایان تصریح کرد: امیدوارم «غوطه‌ور» به‌عنوان یک فیلم مستقل و در قالب سینمای کارآگاهی، پلیسی و معمایی ـ هر نامی که برایش انتخاب کنیم ـ فیلم موفقی باشد، در جشنواره دیده شود و بتواند ارتباط خودش را با مخاطب برقرار کند.