نقرس دقیقا چیست و درمان اصولی آن چگونه است؟

نقرس، بیماری التهاب مفصل است که عمدتا مفاصل انگشت شست پا و لاله گوش را درگیر می کند.

کد خبر: ۷۲۳۱۶۴

تاریخ: ۱۸ دی ۱۴۰۴ - ۱۱:۰۱

به گزارش صراط به نقل از صدآنلاین،  میزان ابتلا به نقرس از سال ۱۹۹۰ بیش از ۲۰ درصد در سراسر جهان افزایش یافته است. این افزایش، هم‌زمان با افزایش بیماری‌های مزمن دیگر مانند چاقی است؛ بیماری‌هایی که می‌توانند نقرس را تشدید کنند.

بیش از ۱۲ میلیون نفر در ایالات‌متحده به نقرس مبتلا هستند و این بیماری در مردان تا چهار برابر شایع‌تر از زنان است؛ موضوعی که احتمالا به اثر محافظتی سطح بالاتر استروژن در زنان مربوط می‌شود. با وجود شیوع بالای نقرس، این بیماری که زمانی «بیماری پادشاهان» نامیده می‌شد، هنوز با انگ‌های اجتماعی گسترده‌ مانند این تصور که فقط مشکل افراد پرخور یا الکلی است، همراه است. حتی پزشکان نیز اغلب به‌جای درمان‌های اثبات‌شده و بلندمدت، بیش از حد بر اصلاحات نصفه‌نیمه غذایی تأکید می‌کنند. فقط حدود یک‌سوم بیماران نقرسی دارو دریافت می‌کنند و بسیاری از کسانی که دارو می‌گیرند، دوزهایی کمتر از حد مؤثر دریافت می‌کنند. حملات نقرس، اغلب با مصرف زیاد گوشت یا الکل تحریک می‌شوند.

نقرس، بیماری‌ بسیار قدیمی است و ناشی از سطح بالای اورات در خون است. اورات به هنگام تجزیه پورین تولید می‌شود؛ ماده‌ای شیمیایی که به‌طور طبیعی در بدن وجود دارد. بخشی از پورین نیز از گیاهان و حیواناتی که تغذیه می‌کنیم، تأمین می‌شود. گوشت قرمز و میگو نسبتا پورین بالایی دارند اما برخی سبزیجات مانند اسفناج و مارچوبه نیز حاوی مقادیر زیادی از این ماده هستند. در حالت طبیعی، کلیه‌ها اورات را بدون مشکل دفع می‌کنند اما در افرادی که به نقرس مبتلا می‌شوند، مقدار آن بیش از حدی است که بدن بتواند مدیریت کند؛ در نتیجه اورات متبلور شده و مانند سنگ‌ریزه‌هایی در گیربکس، در مفاصل رسوب می‌کند.

با گذشت زمان، این روند می‌تواند به ایجاد توده‌هایی منجر شود که مفاصل و استخوان‌ها را فرسایش می‌دهند، حتی اگر درد هر بار فقط چند هفته طول بکشد. افرادی که سالانه دو حمله یا بیشتر دارند، یا دچار توده‌هایی به نام توفی شده‌اند، مصرف داروهای کاهنده اورات توصیه می‌شود. این نهاد همچنین درمان را برای افراد مبتلا به بیماری مزمن کلیه یا دارای سابقه سنگ مثانه پیشنهاد می‌دهد. یافتن دوز مناسب نیز زمان‌بر است.

مرکز نقرس و آرتروپاتی کریستالی در دانشکده پزشکی هاروارد توصیه می‌کند رژیم کم‌پورین فقط باید به‌طور کوتاه‌مدت توسط افرادی دنبال شود که به تازگی درمان دارویی را شروع کرده‌اند یا در کنترل سطح اورات خود مشکل دارند. پرهیز طولانی‌مدت از پورین‌ها اغلب به معنای مصرف بیشتر کربوهیدرات و چربی است که می‌تواند سلامت متابولیک را‏ بدتر کند. به طور مثال، رژیم غذایی سرشار از شربت ذرت با فروکتوز بالا می‌تواند سطح اورات خون را افزایش دهد. همچنین به نظر نمی‌رسد سبزیجات پرپورین خطر ابتلا به نقرس را افزایش دهند.

محققان به مبتلایان نقرس توصیه می‌کنند روی کاهش وزن تمرکز کنند و رژیم‌هایی مانند DASH یا رژیم مدیترانه‌ای را در پیش بگیرند که ثابت شده فشار خون را کاهش می‌دهند. افرادی که از اوزمپیک و سایر داروهای کاهش وزن از گروه GLP-۱ استفاده می‌کنند، ممکن است بتوانند سطح اورات خود را بهتر کنترل کنند، اما پژوهش‌ها در این زمینه تازه در حال آغاز است.