شما هم همیشه عضلات تان می گیرد یعنی این ویتامین بدن تان کم است

در حال حاضر انواع مختلفی از مکمل‌های منیزیم در بازار وجود دارد؛ از سیترات و گلیسینات گرفته تا اکسید و کلرید، که هرکدام جذب و کاربرد متفاوتی دارند. همین تنوع باعث می‌شود بسیاری از افراد ندانند چه نوع منیزیم برای گرفتگی عضلات مناسب‌تر است. مرور داده‌های پزشکی نشان می‌دهد که در میان فرم‌های موجود، ترکیباتی مانند منیزیم سیترات و منیزیم گلیسینات بیشترین شواهد را در کاهش اسپاسم و انقباض‌های دردناک عضلانی دارن

کد خبر: ۷۲۰۸۸۳

تاریخ: ۲۳ آذر ۱۴۰۴ - ۰۹:۲۸

به گزارش صراط به نقل از سلامت نیوز، دلیل این موضوع تفاوت در زیست‌دسترس‌پذیری و نحوهٔ ورود منیزیم به سلول‌های عضلانی است. در ادامه به‌صورت علمی و قابل‌فهم بررسی می‌کنیم چرا این فرم‌ها بیش از سایرین برای گرفتگی پیشنهاد می‌شوند و چگونه می‌توانید انتخاب آگاهانه‌تری داشته باشید.

منیزیم یکی از الکترولیت‌های کلیدی برای عملکرد صحیح عضلات است و در فرایندهایی مانند انتقال پیام عصبی، تنظیم انقباض و انبساط الیاف عضلانی، و حفظ تعادل کلسیم نقش مستقیم دارد. زمانی که سطح منیزیم کاهش می‌یابد، تحریک‌پذیری عصبی–عضلانی افزایش پیدا می‌کند؛ یعنی عضله حتی با کوچک‌ترین پیام عصبی دچار انقباض ناگهانی می‌شود. مطالعات معتبر (NIH و Cleveland Clinic) نشان می‌دهند که کمبود منیزیم می‌تواند تعادل بین کلسیم و پتاسیم را هم مختل کند و این عدم تعادل، پایهٔ اصلی شکل‌گیری اسپاسم‌های دردناک است.

بشرایطی مانند فعالیت ورزشی شدید، تعریق زیاد، استرس طولانی‌مدت، رژیم غذایی ناکافی و مصرف برخی داروها نیز می‌توانند ذخایر منیزیم را کاهش دهند و احتمال گرفتگی را بالا ببرند. به همین دلیل، زمانی که می‌پرسیم چه نوع منیزیم برای گرفتگی عضلات مناسب‌تر است، ابتدا باید درک کنیم که نقش این ماده در پایدار کردن عملکرد عضلانی چقدر اهمیت دارد.

چه نوع منیزیم برای گرفتگی عضلات بهتر عمل می‌کند؟

شواهد علمی نشان می‌دهد که دو فرم «منیزیم سیترات» و «منیزیم گلیسینات» بالاترین جذب و بهترین تحمل گوارشی را برای کاهش اسپاسم‌های عضلانی دارند. این دو نوع بیشترین پشتوانه پژوهشی را برای کاهش تحریک‌پذیری عصبی–عضلانی و بهبود انقباضات ناگهانی نشان داده‌اند. فرم‌هایی مانند «منیزیم اکسید» و «منیزیم سولفات» به‌دلیل جذب کمتر، معمولاً گزینه‌های درجه دو برای رفع گرفتگی محسوب می‌شوند.

نوع منیزیم

میزان جذب (Bioavailability)

توضیح علمی کوتاه

منیزیم سیترات

بالا

جذب سریع و مؤثر؛ شواهد بالینی برای اسپاسم عضلانی

منیزیم گلیسینات

بسیار بالا

تحمل گوارشی عالی؛ مناسب افراد حساس یا مصرف طولانی‌مدت

منیزیم کلرید

متوسط رو به بالا

جذب خوب؛ بیشتر برای تنظیم الکترولیت‌ها

منیزیم اکسید

پایین

زیست‌دسترس‌پذیری محدود؛ بیشتر برای یبوست کاربرد دارد

منیزیم سولفات

متوسط

اغلب تزریقی یا موضعی؛ گزینهٔ رایج برای مصرف خوراکی نیست

چرا منیزیم سیترات گزینه خوبی برای گرفتگی عضلات است؟

منیزیم سیترات یکی از پرمصرف‌ترین فرم‌ها در مطالعات مرتبط با گرفتگی است، زیرا نسبت به فرم‌هایی مثل اکسید ۲ تا ۳ برابر زیست‌دسترس‌پذیری بیشتری دارد. این یعنی مقدار بیشتری از منیزیم واقعاً وارد جریان خون و سپس سلول‌های عضلانی می‌شود. مطالعات NIH نشان می‌دهد که سیترات می‌تواند «آستانه تحریک‌پذیری عضلانی» را افزایش دهد؛ یعنی عضله دیرتر وارد انقباض ناگهانی می‌شود. برای افرادی که پس از ورزش، تعریق زیاد یا ساعات طولانی نشستن دچار اسپاسم می‌شوند، سیترات معمولاً اولین انتخاب است.

مزایا برای گرفتگی:

جذب بالا

شروع اثر قابل‌قبول

مناسب برای افراد با فعالیت بدنی زیاد

کمک به بازگرداندن تعادل الکترولیتی

نکته: ممکن است در برخی افراد با دوز بالا کمی اثر ملینی داشته باشد؛ در این موارد گلیسینات گزینهٔ مناسب‌تری است.

چرا منیزیم گلیسینات گزینه خوبی برای گرفتگی عضلات است؟

منیزیم گلیسینات از نظر جذب در سطح عالی قرار دارد و برخلاف سیترات، تقریباً هیچ اثر ملینی ایجاد نمی‌کند. این ویژگی آن را به گزینه‌ای مطلوب برای افرادی با دستگاه گوارش حساس یا کسانی تبدیل کرده که نیاز دارند منیزیم را به‌صورت روزانه و بلندمدت استفاده کنند.

ورود پایدار و مؤثر منیزیم به سلول‌های عضلانی

کاهش تحریک‌پذیری عصبی و انقباضات ناگهانی

عدم ایجاد ناراحتی گوارشی حتی در دوزهای بالاتر

چرا منیزیم اکسید و سولفات برای گرفتگی عضلات مناسب نیستند؟

وقتی می‌پرسیم چه نوع منیزیم برای گرفتگی عضلات مناسب‌تر است، لازم است بدانیم چرا برخی فرم‌ها مانند منیزیم اکسید و سولفات معمولا پیشنهاد نمی‌شوند. مهم‌ترین دلیل، تفاوت زیاد در میزان جذب این ترکیبات است. منیزیم اکسید یکی از پایین‌ترین زیست‌دسترس‌پذیری‌ها را دارد؛ یعنی بخش زیادی از آن در دستگاه گوارش باقی می‌ماند و تنها مقدار کمی وارد جریان خون و در نهایت سلول‌های عضلانی می‌شود. همین موضوع باعث شده در مطالعات بالینی، اثربخشی آن در کاهش اسپاسم و انقباضات ناگهانی بسیار کمتر از سیترات و گلیسینات گزارش شود.

از سوی دیگر، منیزیم سولفات بیشتر در محیط بیمارستان به شکل تزریقی استفاده می‌شود یا به دلیل خاصیت اسمزی، به صورت موضعی (نمک اپسوم) کاربرد دارد. شواهد کافی برای مصرف خوراکی آن در مدیریت گرفتگی عضلات وجود ندارد و جذب آن نیز نسبت به ترکیبات آلی منیزیم (مثل سیترات و گلیسینات) کمتر است. در نتیجه، راهنماهای معتبر معمولاً این دو فرم را گزینهٔ درجه دو یا غیرمؤثر برای رفع گرفتگی معرفی می‌کنند و انتخاب انواع با جذب بالاتر را توصیه می‌کنند.

آیا نوع منیزیم به علت گرفتگی هم بستگی دارد؟

برای پاسخ دقیق به این سؤال که چه نوع منیزیم برای گرفتگی عضلات مناسب‌تر است، باید توجه کنیم که علت بروز گرفتگی نیز در انتخاب نوع مکمل نقش دارد. همهٔ اسپاسم‌ها شبیه هم نیستند و هر کدام از آن‌ها می‌تواند از یک مکانیسم متفاوت ناشی شود؛ به همین دلیل، فرم مناسب منیزیم بسته به سناریو تغییر می‌کند.

برای مثال، گرفتگی‌هایی که پس از فعالیت ورزشی شدید یا تعریق زیاد رخ می‌دهند معمولا به کمبود الکترولیت‌ها وابسته‌اند؛ در این موارد، منیزیم سیترات به دلیل جذب بالا و توانایی سریع در بازگرداندن تعادل الکترولیتی گزینهٔ مؤثرتری است. در مقابل، گرفتگی‌های شبانه یا مزمن که بیشتر به تحریک‌پذیری عصبی ارتباط دارند، با منیزیم گلیسینات بهتر پاسخ می‌دهند؛ زیرا این فرم علاوه‌بر جذب بالا، اثر آرام‌بخشی ملایمی نیز دارد و برای مصرف روزانه مناسب است.

اگر گرفتگی با اضطراب، بی‌خوابی یا تنش عصبی همراه باشد، گلیسینات به دلیل ساختار آمینواسیدی خود انتخاب مطلوب‌تری است. اما زمانی که گرفتگی ناشی از اختلال الکترولیتی باشد، کلرید یا سیترات عملکرد بهتری نشان می‌دهند.

به‌طور خلاصه: علت گرفتگی عضلات تعیین می‌کند کدام نوع منیزیم بیشترین اثربخشی را خواهد داشت؛ اما فرم‌هایی با جذب بالا تقریبا در اغلب سناریوها برترند.

در نهایت، برای رسیدن به پاسخ روشن این پرسش که چه نوع منیزیم برای گرفتگی عضلات مناسب‌تر است، باید جذب، تحمل گوارشی و علت اصلی اسپاسم را هم‌زمان در نظر گرفت. شواهد معتبر نشان می‌دهد که منیزیم سیترات و گلیسینات، به دلیل زیست‌دسترس‌پذیری بالاتر و ورود مؤثرتر به سلول‌های عضلانی، در بیشتر سناریوها عملکرد بهتری دارند. در مقابل، فرم‌هایی مانند اکسید یا سولفات به دلیل جذب پایین، معمولاً انتخاب‌های درجه دو محسوب می‌شوند. اگر گرفتگی شما پس از ورزش، در شب، یا همراه با استرس رخ می‌دهد، انتخاب نوع مناسب منیزیم می‌تواند تفاوت ملموسی ایجاد کند. آگاهی از تفاوت فرم‌ها کمک می‌کند مکملی را انتخاب کنید که بیشترین اثربخشی را برای نیاز بدن شما داشته باشد.