مهاجرین ایرانی در دام یک دیوانه

رفتار ترامپ در قبال مهاجران، امتداد همان ذهنیت است که دیپلماسی را نه گفت‌وگو بلکه عرصه معامله می‌بیند. او حاضر است برای نشان دادن «اقتدار غیرقابل پیش‌بینی»، تصمیم‌هایی بگیرد که در تضاد با منافع ملی آمریکا، اصول انسانی و قواعد بین‌الملل است.

کد خبر: ۷۲۰۷۳۴

تاریخ: ۲۰ آذر ۱۴۰۴ - ۲۳:۳۵

به گزارش صراط به نقل از تسنیم، رویکرد ترامپ نسبت به مسائل و پرونده‌های مهم اجتماعی، مهاجرتی، سیاست خارجی و داخلی، همواره بر پایه نمایش، هیجان و اصل «غافل‌گیری» بنا شده است. ترامپ از همان آغاز دوران ریاست‌جمهوری خود کوشید تصویر سیاستمداری را ارائه دهد که قابل پیش‌بینی نیست، برای اثبات قدرت شخصی‌اش قواعد معمول دیپلماسی را می‌شکند و برای جلب توجه افکار عمومی، از تصمیم‌های جنجالی استقبال می‌کند.

در همین چارچوب، اخراج گروهی از ایرانیان را می‌توان اقدامی نمایشی دانست؛ نه یک ضرورت امنیتی. این تصمیم بیش از آنکه بر اطلاعات کارشناسی یا خطر واقعی استوار باشد، بخشی از یک رفتار سیاسی نمایشی است که هدف اصلی آن تقویت هویت سیاسی ترامپ در داخل آمریکاست،  سیاستی که به‌ویژه با نزدیک شدن به رقابت‌های انتخاباتی هم‌خوانی دارد.در این میان برای ترامپ اساساً اهمیتی ندارد که چندین ایرانی قربانی سیاستگذاری‌های احساسی و تصمیمات هیجانی وی شوند زیرا او اساساً برای انسان و انسانیت حرمت و جایگاهی قائل نیست!

تناقض‌های رفتاری ترامپ نیز در همین نقطه آشکار می‌شود: او گاه در سخنرانی‌ها خود را مخالف جنگ و مدافع مردم معرفی می‌کند و گاه با دستوراتی ناگهانی، سرنوشت هزاران  خانواده را دستخوش آشوب می‌سازد. در واقع، برای ترامپ انسان‌ها و کشورها ابزارهایی در بازی قدرت‌اند. این رویکرد غیرانسانی، همان عاملی است که تصمیماتش را از منطق حقوقی و اخلاقی جدا می‌کند و آن را به ابزار اثبات اقتدار شخصی بدل می‌سازد.

رفتار ترامپ در قبال مهاجران، امتداد همان ذهنیت است که دیپلماسی را نه گفت‌وگو بلکه عرصه معامله می‌بیند. او حاضر است برای نشان دادن «اقتدار غیرقابل پیش‌بینی»، تصمیم‌هایی بگیرد که در تضاد با منافع ملی آمریکا، اصول انسانی و قواعد بین‌الملل است. در نتیجه، سیاست خارجی دولت او بیشتر به صحنه‌ای تبدیل شده است که در آن بی‌ثباتی و تضاد به ابزار مشروعیت سیاسی بدل می‌شوند.اخراج اخیر ایرانیان از آمریکا تنها یک رخداد اداری یا تصمیم اجرایی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از بحران اخلاقی و حقوقی در درون نظام قدرت غربی است.

وجوه اصلی این رویداد، تصویری از واقعیتی عریان را بازتاب می‌دهد: جهانی که در آن قدرت، بر عدالت غلبه یافته و سرنوشت انسان‌ها در گرو اراده افرادی قرار گرفته است که سیاست را بازی می‌دانند، نه مسئولیت.
در شرایطی که بسیاری از مردم جهان هنوز آمریکا را معیار قانون و آزادی تصور می‌کنند، چنین رفتارهایی بار دیگر نشان می‌دهد نظام قدرت در واشنگتن بیش از آنکه بر اصول اخلاقی استوار باشد، بر منطق منافع زودگذر سیاسی بنا شده است. اگرچه این تصمیم مستقیماً ایرانیان را هدف گرفته است، اما پیامدهایش فراتر از مرزهای ملی خواهد رفت: چرا که بی‌ثباتی در نظام مهاجرتی آمریکا می‌تواند اعتماد جهانی به ساختارهای حقوق بشر غربی را بیش از پیش تضعیف کند.