سکونت ۱۱ میلیون ایرانی در بافت های فرسوده

معاون وزیر راه و شهرسازی و مدیرعامل شرکت بازآفرینی شهری گفت: در حال حاضر بیش از ۱۱ میلیون تفر از جمعیت ایران در بافت های فرسوده شهری سکونت ارند که بیشتر از جمعیت بسیاری از کشورهای جهان است.

کد خبر: ۷۱۸۸۰۲

تاریخ: ۲۸ آبان ۱۴۰۴ - ۲۲:۱۹

به گزارش صراط به نقل از ایرنا، عبدالرضا گلپایگانی روز چهارشنبه در اولین همایش ملی «حکمرانی، مدیریت و برنامه ریزی شهری» در دانشگاه مراغه، گسترش بی رویه و بی منطق سکونتگاه های غیررسمی و زندگی در بافت های فرسوده را یکی از چالش های مهم مدیریت شهری در ایران نام برد و بر لزوم اهتمام دانشگاهیان، صاحب نظران، مدیران اجرایی و به خصوص مردمان محلی و روشنفکران بومی برای تحقق بازآفرینی و احیای شهرها تاکید کرد.

به گفته وی بر اساس آمارهای رسمی اکنون تعداد ۶ میلیون و ۷۰۰ هزار نفر از جمعیت کشور نیز در بافت های حاشیه ای و سکونتگاه های غیررسمی زندگی می کنند که از هر نظر جزو مشکلات آنی و آینده کشور و مدیریت های شهری به شمار می رود.

گلپایگانی اظهار کرد: هر چند به لحاظ زندگی مردم در بافت های فرسوده جایگاه ایران از متوسط جهانی پایین تر است، اما در خصوص زندگی جمعیت در سکونتگاه های غیررسمی جایگاه چندان مناسبی نداریم.

وی با بیان اینکه حدود ۳۰ درصد مردم ایران به خصوص در شهرهای بزرگ در بافت های ناکارآمد زندگی می کنند، یادآور شد: مشکلات و بروز انواع ناهنجاری ها و آسیب های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی از جمله چالش های این پدیده در کشور است.

گلپایگانی معضل حاشیه نشینی و سکونتگاه های غیررسمی در ایران را بزرگ و گسترش آنرا لجام گسیخته خواند و ادامه داد: ادامه این روند علاوه بر مشکلات اجتماعی، هزینه های بسیار هنگفت و سرسام آوری به نظام مدیریتی کشور و شهرها تحمیل می کند.

وی با بیان اینکه در نظام تصمیم گیری برای زندگی باکیفیت شهری عملکرد قابل توجهی در ایران وجود نداشته است، افزود: بر اثر همین بی توجهی ها امروز حتی بافت های تاریخی که هویت شهرها را شکل می دهند، به جرگه بافت های ناکارآمد پیوسته و آن شرایط مناسب را از دست داده اند.

گلپایگانی توضیح داد: در این رابطه یا محوطه های تاریخی را همچون پادگان ها حفاظت کرده ایم که پویایی و زندگی معمول را از آنها گرفته ایم و یا چنان به حال خود رها کرده ایم که حتی از میان این بافت ها اتوبانی به نام مدرن سازی زده ایم که هر دو سیاست و تصمیم گیری اشتباه بوده است.

وی شناسایی زمینه های توسعه در هر شهر را لازمه بازآفرینی پایدار آنها دانست و با اشاره به اینکه در این رابطه باید بسترهای توسعه در نظر گرفته شوند، اظهار کرد: به عنوان مثال شهر مراغه در حوزه های گردشگری، تاریخی و محیط زیست دارای مزیت های قابل توجهی است که باید توسعه این شهر با معیارهای این حوزه ها همتراز شود تا مردم شهر از منافع اقتصادی، معیشتی و فرهنگی آنها به خوبی بهره مند شوند.

گردشگری، تاریخ و محیط زیست محوز بازآفرینی پایدار شهر مراغه است

معاون وزیر راه و شهرسازی وجود آثار و ابنیه های بیشمار تاریخی، رودخانه صوفی چای و طبیعت زیبای مراغه را از ظرفیت های بازآفرینی و توسعه پایدار این شهر تاریخی عنوان کرد که باید مدیران و مسئولان کشوری، استانی و شهرستانی در این حوزه ها به همراه مردم برنامه ریزی و تلاش کنند.

گلپایگانی واژه شهر در تاریخ سیاسی و ادبیات ایران را دارای تعاریف مهم و عمیق دانست و گفت: شهر محل پیوندهای اجتماعی است که طبق قواعد و قانون و نظام مند ساخته می شود و در این میان مهم شکوفایی شهرهاست نه توسعه و بزرگ شدن آن.

وی برگزاری همایش حکمرانی، مدیریت و برنامه ریزی شهری در دانشگاه مراغه را فرصتی بسیار مهم و ایده آل برای همداستانی و همفکری محافل علمی و تحقیقاتی با دایره اجرایی شهرهای کشور دانست و بر بهره مندی کامل از مزیت های علمی چنین همایش هایی تاکید کرد.

نخستین همایش ملی «حکمرانی، مدیریت و برنامه ریزی شهری» با هدف واکاوی، رصد و بررسی حکمرانی خوب شهری با حضور صاحب نظران و دانشگاهیان سراسر کشور در دانشگاه مراغه آغاز به کار کرد.

در این همایش ۲ روزه، محققان، اساتید دانشگاهی و مدیران اجرایی پیرامون مباحثی همچون خاستگاه نظری حکمرانی، پیش زمینه های تحقق حکمرانی خوب، حکمرانی و پدافند غیرعامل، حکمرانی شهری و مدیریت شهری، حکمرانی و بازآفرینی شهری، مدیریت و برنامه‌ریزی شهری، سیاست و حکمرانی شهری، مدیریت شهری در ایران و مسایل ویژه شهر مراغه به بحث و تبادل نظر می پردازند.

دانشگاه مراغه با برخورداری از ۸۰ رشته تحصیلی، ۲۲ گروه آموزشی و چهار دانشکده شامل فنی و مهندسی، علوم پایه، کشاورزی و علوم انسانی، در حال حاضر ۱۵۷ نفر عضو هیات علمی و سه هزار و ۱۶۰ نفر دانشجو دارد.

این مجموعه علمی تاکنون ۹ هزار و ۸۸۸ نفر در رشته ها و مقاطع مختلف دانش آموخته تربیت کرده است است.

شهرستان مراغه به عنوان دومین شهر بزرگ آذربایجان شرقی با جمعیت ۳۰۰ هزار نفری در کنار رودخانه صوفی‌چای و در دامنه جنوبی کوه سهند واقع شده است که در فاصله ۱۳۵ کیلومتری جنوب تبریز قرار دارد.