وزارت راه گرفتار سندرم پست بی‌قرار | چرا فرزانه صادق مالواجرد به جای حل بحران‌ها صندلی بازی می‌کند؟

در حالی که کمتر از یک سال از رای اعتماد مجلس به وزیر جدید راه و شهرسازی می‌گذرد، این وزارتخانه شاهد موجی از انتصاب‌های پیاپی در بخش‌های کلیدی خود بوده است.

کد خبر: ۷۰۵۸۰۵

تاریخ: ۲۹ تير ۱۴۰۴ - ۱۷:۴۹

به گزارش صراط به نقل از رویداد24 فرزانه صادق مالواجرد از ابتدای حضورش به عنوان وزیر راه و شهرسازی بارها مورد انتقاد قرار داشته است. با گذشت حدود ۱۲ ماه از آغاز به کار وزیر جدید راه و شهرسازی، این وزارتخانه همچنان درگیر دور باطل انتصابات است. بخش مهمی از انتصاب های پی درپی در بخش رسانه این وزارت خانه اتفاق افتاده؛ اما دریغ از یک خط پاسخگویی دربرابر سو مدیریت های مکرر خانم وزیر.

۸ انتصاب در وزارت راه و شهرسازی تنها در یک ماه

به گزارش رویداد۲۴ ، فرزانه صادق‌مالواجرد، وزیر راه و شهرسازی، تنها در اردیبهشت‌ماه سال جاری، ۶ انتصاب مهم در سطوح مدیریتی وزارتخانه انجام داده است. این در حالی‌ست که در شش ماه نخست تصدی‌اش، ۲۳ مورد انتصاب گسترده دیگر نیز ثبت شده و به‌نظر می‌رسد رویکرد مدیریتی در این وزارتخانه بیشتر بر تغییرات مستمر متمرکز شده تا تثبیت ساختار‌های اجرایی.

آش شور رفت و آمدها به وزارت راه| مروری بر انتصابات پی در پی وزارتخانه

یکی از نمونه‌های عجیب این بی‌ثباتی، تغییرات مکرر در جایگاه ریاست «مرکز ارتباطات و اطلاع‌رسانی وزارت راه و شهرسازی» است؛ جایگاهی که طی تنها ۱۰ ماه، چهار مدیر مختلف را به خود دیده است.

بر اساس احکام صادر شده، ۲۷ تیر ۱۴۰۴، محمودرضا کریمی به عنوان مشاور وزیر و رئیس مرکز ارتباطات و اطلاع‌رسانی وزارت راه و شهرسازی منصوب شد؛ در حالی که پیش از او مجید اخوان، نسرین وزیری و وحید قربانی این مسئولیت را برعهده داشتند. اخوان تنها دو ماه پیش، در ۱۴ اردیبهشت، با حکم وزیر به این سمت رسیده بود و در ۲۶ خرداد با حفظ سمت، به عنوان سخنگو و دبیر شورای اطلاع‌رسانی وزارت منصوب شد. با این حال، کمتر از یک ماه بعد، از ریاست مرکز ارتباطات کنار گذاشته شد. او در مجموع تنها چهار ماه در این جایگاه دوام آورد.

قبل از مجید اخوان، نسرین وزیری از ۲۰ شهریور ۱۴۰۳ به عنوان سرپرست مرکز اطلاع‌رسانی منصوب شده بود. وزیری که جانشین وحید قربانی شده بود، نیز تنها شش ماه در این سمت باقی ماند.

دیگر نمونه تغییرات مکرر مربوط به «معاونت توسعه مدیریت و منابع انسانی وزارت راه و شهرسازی» است. از زمان شروع به کار خانم وزیر یکبار در دهم شهریور ماه سال گذشته رضا انجم شعاع و یکبار دیگر پنج ماه بعد، در ۱۴ بهمن ۱۴۰۳ «بهروز رحیمی» =به سمت معاون توسعه مدیریت و منابع انسانی وزارت راه منصوب شدند.

یک مورد دیگر، کرسی معاونت حمل و نقل است. مهران قربانی  ۱۱ اردیبهشت امسال به عنوان سرپرست معاونت حمل ونقل وزارت راه و شهرسازی منصوب شد در حالی که تازه بیستم آذر ماه ۱۴۰۳ سعید رسولی برای این سمت انتخاب شده بود.

در یکی دیگر از انتصابات بی ثبات خانم وزیر، هفتم شهریور ماه ۱۴۰۳ محسن صادقی به عنوان مشاور وزیر و سرپرست حوزه وزارتی انتخاب شد. اما این کرسی هم به صاحبش وفا نکرد؛۳۰‌ام آبان ۱۴۰۳ طی حکمی از سوی وزیر راه و شهرسازی، «‬رضا رضایی» جای او را گرفت.

انتصاب‌های عجیب

در یک تغییر عجیب تر، روز گذشته حامد شاکرنژاد قاری قرآن با حکم وزیر به عنوان مشاور فرهنگی منصوب شد؛ جالب اینجاست که وزارت راه در خبر انتصاب شاکرنژاد به رزومه او اشاره کرده و اذعان کرده تنها مورد قابل ذکر در کارنامه کاری او «تلاوت کلام‌الله مجید در سبک‌های مختلف»، «داوری مسابقات قرآنی از جمله برنامه تلویزیونی محفل و تبلیغ» و «آموزش تلاوت قرآن در کشور‌های مختلف» بوده است. مشخص نیست دقیقا چنین فردی با این رزومه قرار است چه کمک فرهنگی به وزارت راه بکند یا اساسا وزارت راه چه نیازی به مشاور فرهنگی، آن هم از نوع قاری قرآن دارد.

خانم وزیر به تازگی یک حکم عجیب دیگر هم امضا کرده است. او انوشیروان مهری را فرمانده مرکز مقاومت بسیج وزارت راه کرده است. کارنامه مهری تنها یک خط دارد؛ برگزاری کارزار اینترنتی در حمایت از رای اعتماد به وزیر پیشنهادی راه و شهرسازی، سرکار خانم فرزانه صادق مالواجرد.

قطار انتصابات وزارت راه از حرکت نمی ایستد. از اسفند تا کنون ۹ فقره انتصاب دیگر در این وزارت خانه اتفاق افتاده است؛ این حجم از تغییرات در مدت زمانی کوتاه، به‌ویژه در حوزه‌هایی با ماهیت راهبردی، پرسش‌هایی جدی درباره رویکرد مدیریتی در وزارت راه و شهرسازی ایجاد کرده است. برخی کارشناسان معتقدند این انتصابات بیشتر از آن‌که مبتنی بر شایسته‌سالاری باشد، نشانه‌ای از نبود ثبات، فقدان چشم‌انداز مشخص و آزمون و خطا‌های پی‌درپی است.

وزارتخانه در رسیدن به ساختار مدیریتی پایدار ناکام بوده

تکرار انتصابات در وزارت راه و شهرسازی، آن هم در فاصله‌های زمانی کوتاه، نشان می‌دهد که این وزارتخانه در رسیدن به یک ساختار مدیریتی پایدار ناکام بوده است. وقتی فردی تنها چند ماه پس از انتصاب، برکنار می‌شود، یا چندین مشاور و مدیر ظرف چند ماه جابه‌جا می‌شوند، نمی‌توان انتظار داشت که برنامه‌ریزی‌های میان‌مدت و بلندمدت در حوزه‌هایی، چون مسکن، حمل‌ونقل یا توسعه شهری به سرانجام برسد. این جابه‌جایی‌های پیاپی نه‌تنها مانع از شکل‌گیری انسجام در سیاست‌گذاری می‌شود، بلکه بدنه کارشناسی وزارتخانه را نیز دچار سردرگمی و بی‌اعتمادی کرده است. فرزانه صادق مالواجرد در همان ابتدای حضورش هم در وزارتخانه نیز به تغییرات اتوبوسی در وزارتخانه دست زده است.

از سوی دیگر، تمرکز وزیر بر انتصاب مشاوران متعدد در حوزه‌های متنوع، بدون ارائه چشم‌انداز مشخص از مأموریت‌ها و نتایج مورد انتظار، می‌تواند نشان‌دهنده رویکردی شخصی‌محور در اداره وزارتخانه باشد تا یک برنامه مبتنی بر اهداف توسعه‌ای.

همه اینها در حالی است که وزارت راه تحت مدیریت صادق در همین مدت کوتاه بحران های جدی داشته است؛ انفجار بندر شهید رجایی، افزایش قیمت بلیط هواپیماها و افشاگری درباره سفر لوکس خانواده وزیر به کیش همچنان بدون پاسخ و متولی است و وزیر راه به جای تلاش برای پاسخگویی، سیاست سندرم پست بی قرار را در پیش گرفته است.