وقتی که «الاهلی عرب» جان داد

در اولین ساعات امروز و ۵۳۹ روز پس از آن شام سیاه، بار دیگر المعمدانی در آتش سوخت؛ در آتش سوخت و جهان بار دیگر تماشا کرد.

کد خبر: ۶۹۶۵۲۷

تاریخ: ۲۴ فروردين ۱۴۰۴ - ۱۸:۰۴

به گزارش صراط نیوز به نقل از تسنیم، نام المعمدانی صبح امروز دوباره روی خط خبری رسانه ها نشست، به همان تلخی و سنگینی ودردمندی که شامگاه 18ماه پیش، به یکباره روی زبان ها افتاد و در فضا پیچید و گوش مان را خراشید و جان مان را مچاله کرد؛ همان شامگاهی که بمب های سنگین یکی پس از دیگری از دل پرنده های خوفناک آهنین رها شدند و با سرعت روی سرش فرود آمدند؛ روی سر پناهندگانش؛ پناهندگان نوزاد و کودک و پیر و جوان و زن و مردی که با درد آوارگی و جراحتِ تیر و ترکشِ بمب های ارتش اشغالگر، زخمی و خونین به امید رسیدن به جان پناهی به حیاطش پناه آورده بودند، یا روی تخت اتاق هایش در نبود دارو و تجهیزات ذره ذره آب می شدند...

آن شب سیاه؛ شامگاه بیست و پنجمین روز از مهرماه سال 1402 جنگنده های عبوس اشغالگر بیمارستان المعمدانی را نشانه گرفتند؛ بیمارستان و تمام پناهندگان آواره و دردمند و زخمی اش را ...

شامگاه 17 اکتبر 2023 پیش از هجوم جنگنده ها و آن اتفاق شوم و آن جنایت هولناک، اتاق ها و راهروهای سرد و غمزده المعمدانی لبریز از مجروح بود؛ لبریز از ناله های کودکان زخمی و غلتیده در خون؛ حیاط بیمارستان اما جای سوزن انداختن نبود؛ بیش از هزار شهروند بی پناه غزه ای که پیشتر سقف خانه های کوچکشان زیر بمباران های بی امان آوار شده بود، از بیم جان، در محوطه باز و آغوش امن المعمدانی پناه گرفته بودند؛ آغوش بیمارستانِ قدیمیِ مسیحیِ شهر غزه که از 142 سال پیش توسط کلیسای اسقفی بیت المقدس اداره می شد.

رژیم درنده خویِ اشغالگر اما مسجد و کلیسا نمی فهمد، مسلمان و مسیحی برایش فرقی نمی کند، مجروح و سالم، زن و مرد، کودک و پیرمرد سرش نمی شود؛ ذات پلیدش با درنده خویی و خونخواری شکل گرفته است؛ ذات پلید شیطان آن شب، بار دیگر از نقاب بیرون افتاد ...

آن شب؛ در آن شامگاه سرد و سیاه و خونین 17 اکتبر؛ وقتی تازه خورشید به خواب رفته و شب، چادر سیاهش را روی آسمان غزه کشیده بود، وقتی کودکان مجروح باوجود خون ریزی و درد بی امان، پلکهایشان آرام آرام سنگین می شد، غرش جنگنده ها چادر شب را شکافت و پلکهای سنگین را پراند. در چشم به هم زدنی المعمدانی میان دود و آتش و انفجار مدفون شد؛ بمبها یکی پس از دیگری بر زمین می افتاد؛ در حیاط المعمدانی؛ درست در میانه جمعیت؛ در دل 1000 فلسطینی آواره و پناه گرفته در حیاط بیمارستان!

آنشب صدای غرش جنگنده ها و سوت گوش خراش بمب ها و ناله و فریاد و زجه صدها نوزاد و کودک و پیر و جوان با ناله های دردمند المعمدانی یکی شد و به گوش جهان رسید؛ صدایی که تنها صدا نبود، دنباله داشت؛ دنباله ای که خبر شد و صبح روز بعد روی خط خبری رسانه ها نشست؛ 500 جان، شب گذشته بی جان شد؛ آتش گرفت، دود شد ... 500 جان، شب گذشته پرپر شد؛ پرنده شد و همراه دود و آتش به سمت آسمان اوج گرفت، و بال و پر صدها پرنده نیز در آتش سوخت، پرنده ها نیمه جان شدند؛ نقص عضو، بی دست، بی پا، بی چشم ...

آن شامگاه خونین؛ شامگاه سیاه غزه، به جای بوی خوش سواحل نمدار مدیترانه، بوی خون و جسد و زغالِ آدمیزاد و بدن های متلاشی و درهم در شهر غزه پیچید؛ بویی که از المعمدانی برخاسته بود؛ از امن ترین مکان های دنیا طبق قوانین حقوق بشریِ بشر امروز؛ از یک بیمارستان ! ...

حالا؛ در اولین ساعات امروز و 539 روز پس از آن شام سیاه، بار دیگر المعمدانی در آتش سوخت؛ در آتش سوخت و جهان بار دیگر تماشا کرد ...

این بار جنگنده های اشغالگر با 2 موشک، جان خسته این بنای تاریخی و بیماران و پناهندگانش را نشانه گرفتند، موشک ها ساختمان اورژانس بیمارستان را ویران و بخش های پذیرش، آزمایشگاه و داروخانه را تخریب کردند.

بیمارستان تاریخی غزه که یک سال و شش ماه در زیر بمباران بی امان جنگنده ها و هجوم وحشیانه تانک ها و موشک ها و گلوله ها دوام آورده و نیمه جان، همچنان جان پناه آوارگاه و مجروحان بود، بالاخره بامداد امروز از تب و تاب افتاد و خسته و بی جان از مدار خدمت و فعالیت خارج شد.

بامداد امروز؛ 24 فروردین 1404 غزه یکبار دیگر عزادار شد؛ غزه نه، که انسان و نسل بشر سیاه پوش شد؛ بشری که تا به این عصر و روزگار شاید جنایتی اینچنین از نوع خود ندیده بود؛ از به ظاهر انسان دوپایی که عنانش را آنچنان بی مهابا به دست شیطان سپرده که مظلوم ترین و بی دفاع ترین آدمیان را؛ کودکان آواره و زخمی و مجروح و تشنه و گرسنه را در امن ترین مکان و خط قرمز همه انسانها و ادیان و اقوام؛ آماج بمب و آتش و موشک قرار می دهد.

سیزده آوریل 2025 یعنی همین امروز؛ سیاهی بار دیگر بر چهره کریه و زشت و سیاه صهیونیسم سایه انداخت و آتش دوزخ از چهره اش زبانه کشید؛ از همان اولین ساعات بامداد که با موشک به جان زخمی ها و مجروحان غزه افتاد ...

دیشب وقتی آتش به جان المعمدانی افتاد و دختربچه فلسطینی به دلیل قطع اکسیژنِ دریافتی جان داد؛ وقتی ده ها مجروح و بیمارِ بدحال، سرم به دست و گچ گرفته و باند پیچیده و سرشکسته و بدون دست و پا از بیم خوشه های بمب و آتش رژیم وحشی و اشغالگر، از بیمارستان گریختند و شب را در خیابان های اطراف بیمارستان گذراندند، روسیاهی به چهره دیگرانی هم نشست؛ به چهره آدمیانی که نام آدم بر خود نهادند و رها از رنج آدمیان شدند؛ به چهره اعراب پرادعایی که حتی پشت به هم کیشان و هم نژادان خود کرده اند؛ به فلسطینی ها؛ به مردم غزه؛ به همان غزه ای ها که دلشان نمی آمد به بیمارستان تاریخی شهرشان که مسیحیان آن را ساخته بودند، بگویند المعمدانی؛ برای همین نامش را گذاشته بودند " الاهلی عرب" یعنی ملت عرب؛ همان ملتی که 539 روز و به عبارت بهتر، بیش از 25550 روز یعنی بیش از 70 سال است که به تماشا نشسته است؛ به تماشای نسل کشی در فلسطین؛ در غزه؛ در پاره تن ملت عرب ...