اشعار برگزیده شام غریبان حسینی

به مناسبت شام غریبان و ایام سوگواری سیدالشهدا اشعار آیینی شاعران مختلف را در این گزارش بخوانید.

کد خبر: ۶۶۵۳۹۵

تاریخ: ۲۷ تير ۱۴۰۳ - ۰۸:۴۵

ادای محبت و احترام به سیدالشهدا از دیرباز تا کنون همانند دریای بزرگی جریان دارد که افراد بسیاری را برای یک هدف مشترک یعنی مدح و بیان محبت به امام حسین (ع) و بازگوی مصائب کربلا دور یکدیگر همچون مشعلی جمع کرده است.

آنقدر تشنه ماند که آب از سرش گذشت

با چکمه یک نفر ز روی پیکرش گذشت

وقتی برادرم به زمین خورد ای خدا

افتادم و سرم به زمین خورد ای خدا

ناله زدم که ای پسر مادرم بیا

هفتاد و دومین تلفات حرم بیا

پاشو بیا حسین که دارند میرسند

از دور چند اسب سوارند میرسند

اصلاً چرا غم علی اکبر تو را نکشت؟

تیر آنقدر زدند شدی مثل خارپشت

از هولِ جایزه چقدر دستپاچه بود

سر را برید و جای سرت خنجرش گذاشت

شاعر: حامد خاکی
-------------------------------------------------

چگونه از چه طریقی بریده شد سر تو ؟

که اینچنین شده ریشه به ریشه حنجر تو

چگونه از دلش آمد سر از قفا ببرد؟

کسی که شد سبب گریه های خواهر تو

همان که کلب سیاهی شد و تنش لرزید

پس از شنیدن واویلتای مادر تو

تو پیرهن به تنت بود رفتی از خیمه

چرا برهنه شده پیکر مطهر تو ؟

چقدر نیزه برای تبرک آقاجان

دخیل بسته شده بر ضریح پیکر تو

تو سید الشهدایی، برای اینکه نشد

کسی به غربت و مظلومیت برابر تو

شاعر: محسن مهدوی

------------------------------------------

با نیزه روی زخم تو مرهم گذاشتند

جسم تو را به خاک چه در هم گذاشتند

من مانده ام چگونه ببوسم تن تو را

بس نیزه پشت نیزه و بر هم گذاشتند

بر سینه ات نمونه ی هرچه سلاح هست !

شمشیر و سنگ و تیر سه پر هم گذاشتند

هم داغ اکبر تو و هم سوز تشنگی

اصلا مگر برات جگر هم گذاشتند

آمد ز من رقیه سراغ تو را گرفت

پرسید که : برای تو سر هم گذاشتند ؟

در کیسه هایشان پر سر بود و روسری

هر آنچه بود زیور و زر هم گذاشتند

شاعر: رضا رسول زاده

--------------------------------------------

در قتلگاهت آمدم و سر نداشتی

یک جای سالمی تو به پیکر نداشتی

دیدم تو را چه دیدنی ای پاره ی دلم

حتی لباس کهنه ای در بر نداشتی

جز روی حنجری که همه بوسه اش زدند

جایی برای بوسه ی خنجر نداشتی؟

زینب بمیرد این همه خونی نبیندت

خواهر شود فدای تو یاور نداشتی؟

ته مانده های پیرهنت هم ربوده شد

چیزی برای غارت لشکر نداشتی

ای وای سینه ی تو پر از جای پا شده

یکی دو تا که ارث ز مادر نداشتی

بی کس شدی ز پشت سرت نیزه خورده ای

حق می دهم حسین، برادر نداشتی

شاعر: رضا رسول زاده
-----------------------------------------

بلند مرتبه شاهی و پیکرت افتاد

همینکه پیکرت افتاد خواهرت افتاد

تو نیزه خوردی و یکمرتبه زمین خوردی

هزار مرتبه زینب، برابرت افتاد

همینکه از طرف جمعیعت دوتا چکمه

رسید اول گودال، مادرت افتاد

تو را به خاطر درهم چه درهمت کردند

چنانکه شرح تن تو به آخرت افتاد

ولی به جان خودت خواهرت مقصر نیست

درآن شلوغی اگر بارها سرت افتاد

خبر رسید که انگشتر تو را بردند

میان راه، النگوی دخترت افتاد

کنارخیمه رسیده است لشگرکوفه

و خواهرتو به یاد برادرت افتاد

شاعر: علی اکبر لطیفیان

-------------------------------------

گفتم اگر سرت نبود پیکر تو هست

مادر اگر که نیست ولی خواهر تو هست

اما چه پیکری که چه راحت بلند شد

دیدم که عضوهات به یک نقطه بند شد

روی زمین به فاصله افتاده پیکرت

حتما به دست حرمله افتاده پیکرت

صحبت به سمت نیزه کنم یا به قتله گاه

رویم کدام سوی کنم شاه بی سپاه

تا صبح روی خاک پر از رد پا شوی

ترسم که با نسیم سحر جا به جا شوی

حلق تو را همینکه سر نیزه دوختند

قیمت گذاشتند و پس از ان فروختند

دعوا سر تو شدت سختی گرفته است

ما بینشان رقابت سختی گرفته است

معلوم میشود چقدر بد شکسته ای

از نیزه ای به نیزه دیگر نشسته ای

آواز سنگ هر چقدر رنج اور است

اما صدای نعلِ نویِ اسب بدتر است

ترکیب عضوهای تو را بخش میکنند

این اسب ها حسینِ مرا پخش میکنند

شاعر: حسن کردی

------------------------------------------

آه از آن روز که جان از تن خواهر می رفت

سنگ ها بال زنان سوی برادر می رفت

آسمان ها و زمین داشت به هم می پیچید

سمت گودال کسی دست به خنجر می رفت

ساعتی بعد که آتش به حرم بر پا شد

همه سر ها به روی نیزه ی لشگر می رفت

خیمه تاراج شد و هر طرفی دست به دست

بین گهواره ی خالی دل مادر می رفت

از یتیمان حرم نیز غنیمت بردند

گوشواره که نه گیسو پی معجر می رفت

نیمه شب با عجله داشت خبر را میبرد

یک نفر در طمع جایزه با سر می رفت

شاعر: علی صالحی
-----------------------------------------------

خبری نیست از تو و کفنت

یوسف من کجاست پیرُهنت

یادگاری ز جنگ حک شده است

مُهری از سمِّ اسب روی تنت

تا خود حشر بر سنان لعنت

که فرو کرده نیزه در دهنت

پیرمردان ناتوان حتّی

با عصا می زدند بر بدنت

همه جا را سیاه می دیدی

به فدای نفس نفس زدنت

استخوان های سینه ی تو شکست

شمر وقتی که روی سینه نشست

آینه بودی و ترک خوردی

از همه بی هوا کتک خوردی

قتلگاهت نگو که غوغا بود

سر پیراهن تو دعوا بود

کاش مادر نبود در گودال

از بد روزگار امّا بود

شاعر: مهدی پورپاک
------------------------------------------

ای آیه های فجرِ من از آسمان بگو

از زخمِ بی شماره ات ای بی نشان بگو

معراجِ ارجعی تو در خون چه سان گذشت

در ازدحامِ آن همه تیغ و سنان بگو

من شرح می دهم غمِ تاراجِ خیمه را

از خنجرِ شقاوت و این ساربان بگو

سرداده اند قهقه وقتی که خواندمت

از حنجرِ شکسته ات این بار جان بگو

دارند می برند در این عصرِ بدرقه

پشتِ سرِ مسافرِ کوفه اذان بگو

اوّل زنِ اسیرِ بنی هاشمی شدم

تا انتهای رفتنِ در ریسمان بگو

عباسِ غیرتی من از نیزه پاسخی

بر طعنه های حرمله ی بد دهان بگو

قامت ببند و ماهِ شب تارِ من بمان

در کوچه های زجر هوادارِ من بمان

اشکِ فراق چشمِ ترم را گرفته است

خنجر کشیده غم جگرم را گرفته است

از تو بگو چگونه خداحافظی کنم؟

بُغضی گلویِ نوحه گرم را گرفته است

ترسم که پای دختر تو لِه شود در این

زنجیرها که پای حرم را گرفته است

از خیمه های سوخته هر قدر مانده است

چادر که رفته روی سرم را گرفته است

تا چشمِ پاسبانِ وِقارم ز حدقه ریخت

هر چشمِ هَرزه دوو و برم را گرفته است

نیزه ز نبشِ قبرِ کسی حرف می زند

ناله وجودِ شعله ورم را گرفته است

هفده سرِ به نیزه مرا اوج می دهد

حالا که کعبِ نیزه پَرم را گرفته است

اینان که دورِ آینه دیوار می کِشند

از تازیانه ها چقدر کار می کِشند

شاعر: علیرضا شریف