بزرگترین نقطه ضعف نیروی هوایی رژیم صهیونیستی/ مراکز یگان‌های ویژه ارتش اسرائیل کدامند؟

ازآن‌جایی که ارتش رژیم صهیونیستی بخش بزرگی از سرمایه‌گذاری‌های خود را معطوف به نیروی هوایی کرده است و در هر جنگ آینده به این بخش تکیه دارد، هدف قرار دادن مهمترین موضع آن به‌معنای فلج شدن توانایی رزمی اسرائیلی‌ها خواهد بود.

کد خبر: ۶۰۵۲۹۹

تاریخ: ۰۷ دی ۱۴۰۱ - ۱۶:۰۱

به گزارش پایگاه خبری صراط به نقل از تسنیم، بسیاری از متخصصان امور رژیم صهیونیستی با استناد به ماهیت شکل‌گیری این رژیم جعلی در منطقه عربی و اسلامی معتقدند پایه و اساسی که رژیم موقت اسرائیل روی آن بنا شده، مؤسسات نظامی و به‌طور ویژه ارتش است. برخی معتقدند با توجه به اینکه اسرائیل یک رژیم جعلی است و همانند سایر حکومت‌های جهان نیست، نحوه شکل‌گیری آن نیز غیرعادی است؛ به‌طوری که حتی برخی می‌گویند قبل از تشکیل این رژیم، ارتش آن به وجود آمده بود و این ارتش بود که رژیم صهیونیستی را تشکیل داد.

با نگاهی دقیق به ساختار داخلی موجودیت صهیونیستی می‌توان دریافت که این نظریه تا حد زیادی درست است و اطلاعات و دلایل زیادی وجود دارد که مؤید این موضوع باشد، در نتیجه، هرگونه آسیب به ارتش صهیونیستی به‌عنوان ستون اصلی این رژیم، خطری موجودیتی برای اسرائیلی‌ها محسوب می‌گردد و آینده آن‌ها را تهدید می‌کند.

شبکه المیادین چندی قبل در گزارشی ۲ فصلی به معرفی برخی مواضع حساس نظامی و غیرنظامی رژیم صهیونیستی پرداخته بود که هدف قرار گرفتن آن‌ها در هر جنگ آینده می‌تواند زندگی اسرائیلی‌ها را فلج کند و به نابودی این رژیم منجر گردد، اما این بار قصد داریم به معرفی یکی از مهمترین مواضع ارتش رژیم صهیونیستی به‌طور کلی و نیروی هوایی آن به‌شکل ویژه بپردازیم.

پایگاه هوایی «پالماخیم» که در زمره حساس‌ترین مواضع رژیم صهیونیستی قرار دارد به‌اعتقاد بسیاری بزرگترین نقطه ضعف و به‌عبارت دیگر پاشنه آشیل نیروی هوایی ارتش این رژیم است و بدون آن ارتش اسرائیل بخش بزرگی از قابلیت‌ها و توانایی‌های خود را از دست می‌دهد و در جنگ آینده با مشکلات جدی مواجه خواهد شد.

پایگاه هوایی پالماخیم

این پایگاه را می‌توان به نام‌های متعددی نامید؛ چرا که وظایفی جدا از یک پایگاه هوایی نیز دارد. پالماخیم یک پایگاه نظامی، آژانس فضایی و فرودگاه نظامی نیز محسوب می‌گردد و تنها پایگاه ارتش اسرائیل است که تخصص‌های مختلف و وظایف بسیار مهمی به‌عهده دارد، از همین رو فعالیت‌های آن نیز کاملاً محرمانه است.

موقعیت جغرافیایی این پایگاه به‌دلیل اهمیت استراتژیک آن بسیار با دقت انتخاب شده است؛ زیرا در منطقه ساحلی دریای مدیترانه قرار دارد. این پایگاه از شرق به شهرک «یبنا»، از جنوب به «اشدود» و از شمال به شهرک «ریشون لتصیون» متصل است. نام این پایگاه از «کیبوتص پالماخیم» گرفته شده است که جنبش صهیونیستی «تاکوم» را در روستای «نبی روبین» در فلسطین تأسیس کرد.

پایگاه پالماخیم ۱۷ کیلومتر طول و بین ۵ تا ۶ کیلومتر عرض دارد، این پایگاه در ۴۵ کیلومتری نوار غزه، ۵۰ کیلومتری قدس اشغالی، ۱۵۰ کیلومتری شهر درعای سوریه و ۱۲۵ کیلومتری مرز‌های لبنان قرار دارد. کارشناسان فاصله این پایگاه تا تهران را ۱۶۵۰ کیلومتر تخمین می‌زنند. این پایگاه از ۷ بخش اصلی تشکیل شده است که شامل بسیاری از مراکز حیاتی و استراتژیک است و بخش مهمی از برنامه تهاجمی ارتش رژیم صهیونیستی بر آن استوار است.

تأسیسات پرتاب موشک‌های فضایی

این تأسیسات وابسته به آژانس فضایی رژیم صهیونیستی است که یک نهاد رسمی است و زیرمجموعه مؤسسه موسوم به «وزارت علوم و فناوری» این رژیم قرار دارد. این نهاد برای هماهنگی بین کمیته‌های مختلف مرتبط با فعالیت تحقیقات فضایی رژیم صهیونیستی فعالیت می‌کند که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد و وظایف آن ساخت و توسعه ماهواره‌های جاسوسی و سایر ماهواره‌های ارتباطی و سپس پرتاب آن‌ها به فضا از طریق موشک‌های فضایی «شاویت» است.

فرودگاه نظامی

پایگاه پالماخیم دارای یک فرودگاه نظامی است که در دهه ۶۰ قرن گذشته تأسیس شد و در نزدیکی ساحل دریای مدیترانه در شمال شهر اشدود قرار دارد. این فرودگاه ابتدا به‌عنوان مرکز توسعه تسلیحات و سپس به‌عنوان فرودگاهی برای آزمایش‌های نیرو‌های هوایی ارتش اسرائیل مورد استفاده قرار می‌گرفت و فعالیت‌های آن کاملاً محرمانه است.

فرودگاه نظامی پایگاه پالماخیم در دهه ۷۰ توسعه یافت و از آن به‌عنوان نقطه پرتاب هواپیما‌های بدون سرنشین نیز استفاده می‌شد؛ به‌طوری که بعداً به بزرگترین پایگاه پهپاد‌های ارتش اسرائیل و کارخانه توسعه و بهره‌برداری از این پهپاد‌ها تبدیل شد.

عناصر نیروی هوایی ارتش صهیونیستی که در فرودگاه نظامی پایگاه پالماخیم هستند در اکثر عملیات‌های نیروی هوایی مشارکت دارند و همچنین وظیفه هماهنگی با نیروی زمینی نیز به‌عهده آنهاست. این فرودگاه یکی از پایگاه‌های نیرو‌های هوایی اسرائیل محسوب می‌گردد که بیشترین مشارکت را در عملیات‌های رزمی دارد. این فرودگاه در جریان حمله ارتش صهیونیستی به لبنان در جولای ۲۰۰۶ حدود ۲۰ هزار ساعت از ۴۰ هزار ساعت پرواز جنگنده‌های صهیونیستی را انجام داد.

سامانه پدافند هوایی ضدموشکی «حیتس»

سامانه حیتس یکی از جدیدترین سامانه‌های پدافند هوایی ارتش رژیم صهیونیستی محسوب می‌گردد و برای رهگیری موشک‌های بالستیک و به‌کمک شرکت آمریکایی «بوئینگ» ساخته شده است.

ارتش رژیم صهیونیستی ۴ نوع از این سامانه‌ها را در اختیار دارد که شامل حیتس ۱ و ۲ و ۳ و ۴ است. این سامانه در سال ۲۰۰۰ وارد ارتش اسرائیل شد و باتری‌های آن در پایگاه پالماخیم قرار دارد.

واحد آزمایش موشکی

این یگان در جولای ۱۹۶۷ و در پی جنگ ژوئن همین سال تأسیس شد و نام اصلی آن یگان «آزمایش پرواز» بود و یک میدان ویژه برای انجام آزمایش‌ها در آن ساخته شد و اولین آزمایش خود را در سال ۱۹۷۰ انجام داد. این واحد همچنین مجهز به ابزار‌ها و فناوری‌های پیشرفته و رادار ایتالیایی و سیستم‌های حفاظتی فرانسوی است.

مأموریت این یگان، انجام مطالعات درباره سامانه‌های موشکی مانند موشک‌های ضد بالستیک «حیتس» و همچنین سایر سامانه‌های پدافند هوایی ارتش صهیونیستی است. واحد آزمایش موشکی در پایگاه پالماخیم دارای یک باند هوایی و ۷ آشیانه بزرگ است که همه آن‌ها تحت تدابیر امنیتی شدید قرار دارند.

اسکادران بالگرد‌ها

قبل از سال ۱۹۷۹ اغلب اسکادران‌های هلی‌کوپتر ارتش رژیم صهیونیستی در پایگاه «تل نوف» مستقر بودند که به‌روی ویرانه‌های شهر فلسطینی «زرنوقا» در جنوب تل‌آویو ساخته شده بود، اما مدتی بعد اولین اسکادران از بالگرد‌ها به‌دستور فرماندهی ارتش اسرائیل به پایگاه پالماخیم منتقل شد و این پایگاه تبدیل به مقر اصلی اسکادران بالگرد‌ها گشت.

در زمان حاضر ۳ اسکادران از بالگرد‌های ارتش رژیم صهیونیستی در پایگاه پالماخیم مستقر هستند.

مرکز پرتاب هواپیما‌های بدون سرنشین

پایگاه پالماخیم مرکز اصلی راه‌اندازی، کنترل و هدایت سیستم پهپاد‌های اسرائیلی محسوب می‌گردد و مرکز ویژه‌ای در آن برای آموزش نیرو‌های استخدام‌شده برای مدیریت و فعال‌سازی این نوع هواپیما‌ها وجود دارد.

این مرکز آموزشی در سال ۱۹۸۱ با مرکز مربیان تخصصی بالگرد‌ها واقع در شمال پایگاه پالماخیم ادغام شد و نام آن به «دانشکده پهپاد‌ها و مربیان» تغییر یافت. این دانشکده در سال ۱۹۸۳ به پایگاه پالماخیم منتقل شده است و همه پرسنل آن از سربازان و افسران سابق ارتش و دستگاه‌های امنیتی رژیم صهیونیستی هستند.

دوره آموزشی در این مرکز به‌مدت ۳ ماه طول می‌کشد و شامل آموزش‌های اولیه در مورد کنترل و پرواز و فرود پهپاد‌ها و انجام عملیات‌های تهاجمیِ پهپادی است. شرکت‌کنندگان در این دوره آموزشی در زمینه تکنیک‌های سنجش از دور، فتوگرامتری، فرماندهی و کنترل با استفاده از تصاویری که پهپاد‌ها گرفته‌اند، آموزش می‌بینند.

اسکادران‌های زیادی از پهپاد‌ها در پایگاه پالماخیم وجود دارند.

مراکز یگان‌های ویژه ارتش اسرائیل

چندین یگان ویژه در پایگاه بلماحیم وجود دارد که از تخصصی‌ترین یگان‌های آموزش‌دیده و مسلح هستند و عملیات‌ها را با دقت بالا انجام می‌دهند. این یگان‌ها متعلق به بخشی موسوم به «بال ۷» هستند که مستقیماً به وزارت جنگ اسرائیل گزارش می‌دهد. ۴ یگان ویژه تحت نظارت و دستور بخش «بال ۷» قرار دارد که به‌دلیل محرمانه بودن فعالیت‌ها، نام این یگان‌ها با شماره مشخص می‌شود:

ـ یگان ۵۱۰۱: این یک یگان کماندویی از نیروی هوایی ارتش رژیم صهیونیستی است که در انجام مأموریت‌های جنگی پشت خطوط دشمن تخصص دارد. این یگان عملیات‌های مخفی و مرموزی را با هدف جمع‌آوری اطلاعات امنیتی در شرایط سخت و پیچیده انجام می‌دهد. انجام عملیات‌های تهاجمی و خرابکارانه علیه دشمنان رژیم صهیونیستی نیز از جمله مأموریت‌های یگان شماره ۵۱۰۱ است.

ـ یگان ۶۶۹: این یگان وابسته به نیروی هوایی ارتش صهیونیستی است و در زمینه انجام امور پزشکی و امداد و نجات و همچنین خارج کردن نیرو‌ها از مناطق خطرناک در شرایط جنگی تخصص دارد. آموزش نیرو‌های این یگان حدود ۱۸ ماه طول می‌کشد.

ـ یگان ۵۷۰۰: این یگان برای عملیات‌های هوایی ویژه در مکان‌های باز و بیابانی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

ـ یگان ویژه اطلاعات: این جدیدترین یگان ویژه ارتش رژیم صهیونیستی است که به‌دلیل فوق‌محرمانه بودن فعالیت‌ها و مأموریت‌هایی که انجام می‌دهد اطلاعات زیادی درباره آن به دست نیامده است.

با این تفاصیل می‌توان نتیجه گرفت که پایگاه پالماخیم با نقش کلیدی که در نیروی هوایی ارتش رژیم صهیونیستی ایفا می‌کند و در سایه توجه فراوانی که از سوی سیستم امنیتی و نظامی این رژیم به آن می‌شود، یکی از مواضع بارزی خواهد بود که در بانک اهداف مقاومت در هر جنگ آینده قرار دارد.

صهیونیست‌ها ابراز نگرانی می‌کنند که هدف قرار دادن پایگاه پالماخیم با موشک‌های مقاومت می‌تواند بخش بزرگ و مهمی از توانایی‌های رزمی ارتش اسرائیل را از کار بیندازد که به‌منزله تیری به قلب این ارتش خواهد بود؛ به‌ویژه اینکه قسمت عمده سرمایه‌گذاری‌های ارتش صهیونیستی همواره معطوف به نیروی هوایی بوده و از سایر بخش‌ها غافل شده است.