مجلس انقلابی یا فنری برای پرش به سمت پُست های اجرایی؟

«چهار صندلی خالی» نتیجه زیرپا گذاشتن توصیه رهبری!

تهران، مشهد، قم و کاشان، چهار شهری هستند که از فقدان یکی از نمایندگانشان در مجلس ظاهراً انقلابی رنج می برند. علت اصلی خالی ماندن این چهار صندلی در بهارستان اما از نه به دلایل غیرمترقبه، بلکه از جهت جاه طلبی های بی اندازه و بی احترامی منتخبین این شهرها نسبت به آرای مردمانشان نشأت می گیرد!

کد خبر: ۵۷۰۵۹۳

تاریخ: ۱۷ شهريور ۱۴۰۰ - ۱۲:۴۴

تهران، مشهد، قم و کاشان، چهار شهری هستند که از فقدان یکی از نمایندگانشان در مجلس ظاهراً انقلابی یازدهم رنج می برند. علت اصلی خالی ماندن این چهار صندلی در بهارستان اما از نه به دلایل غیرمترقبه ای همچون ابطال آرای حوزه انتخابیه یا فوت ناگهانی نماینده، بلکه از جهت جاه طلبی های بی اندازه و بی احترامی منتخبین این شهرها نسبت به آرای مردمانشان نشأت می گیرد!

در نظر بگیرید مردم علاقه مند به نظام و ولایتمداری را که علیرغم گلایه مندی های ناشی از قضایای گرانی بنزین و با وجود مخاطرات ناشی از آغاز پاندمی کرونا در اسفند ماه 98، با هزاران امید و آرزو پای صندوق های رأی رفتند و با نوشتن اسامی یکی از این چهار نفر در برگه های تعرفه، وکلای خود را برای مدت چهار سال در خانه ملت برگزیدند. حال این چهار نماینده مستعفی در پاسخ به اعتماد رأی دهندگان، نه تنها تعهد چهار ساله شان به مردم برای حضور در مجلس را لگدمال کرده اند بلکه هیچ پاسخی موجهی برای تلف کردن وقت و هزینه کشور به منظور برپایی هرچه باشکوه تر تشریفات انتخابات مجلس یازدهم نیز ندارد!

حقیقتاً رخداد چنین رفتارهایی به مثابه شکل گیری بدعتی به شدت ناپسند و خطرناک است که جماعتی مقام پرست، علی الحساب جای خود در یکی از ارگان های تقنینی یا مشورتی را رزرو کرده و مشغول بکار شوند، اما به محض تغییر و تحولات عمدتاً هشت سال یکبار در دولت ها و خالی شدن کرسی های اجرایی، همچون صندلی بازی کودکان، مسئولیت قبلی را رها کرده و با سرعت هرچه تمام تر بر صندلی خالی مانده جلوس کنند!

این همان خطری بود که رهبر انقلاب دقیقاً چند هفته پیش از انتخابات ریاست جمهوری سیزدهم گوشزد کرده و صراحتاً خطاب به نمایندگان مجلس یازدهم فرمودند: «یکی از آسیب‌ها ورود نمایندگان در مسائل اجرایی است؛ به‌طور معمول نمایندگان محترم از این مسائل اجرایی باید کناره بگیرند. نباید نماینده از اولی که وارد مجلس می‌شود، نقشه‌ رسیدن به فلان پُست اجرایی را در سر خودش بپروراند که وزیر بشود یا مدیر بشود. نه، این وظیفه نمایندگی بسیار مهم است. این‌طور نباشد که ما تا وارد مجلس شدیم، به فکر بیفتیم که خب حالا چه کار کنیم که مثلاً در مرحله‌ بعد یا در فلان دولت به فلان پُست [برسیم]؛ مجلس از این قبیل آسیب‌ها دارد. عزیزان من! مراقب باشید؛ شما هنوز اول کارتان است.» (6 خرداد 1400)

با این همه باید از امثال آقایان، قاضی زاده هاشمی، خاندوزی، ساداتی نژاد و زاکانی، این سوال را پرسید که چگونه ممکن است که کباده کشان ولایتمداری و داعیه داران تبعیت از تواصی رهبری، تنها چند هفته پس از سخنان صریح ولی فقیه در نهی مستقیم ترک مسئولیت نمایندگی، عطای بهارستان را به لقایش بخشیدند و برسرزنان و هروله کنان، به سمت جایگاه های پیشنهادی در دولت و شهرداری تهران شتافتند؟!