با همدلی کردن هوش عاطفی خود را افزایش دهید

یک جامعه شناس، در رابطه با اهمیت همدلی کردن افراد در جامعه توضیحاتی داد.

کد خبر: ۵۶۹۴۸۵

تاریخ: ۰۶ شهريور ۱۴۰۰ - ۲۲:۲۵

یکی از محور‌های اصلی تمام موضوعات اجتماعی, " ارتباط " یا " سلامت رابطه " است و با توجه به این که اولین سطح ارتباط، ارتباط ما با خودمان است، به همین منظور، ابتدا در راستای شناخت خود و پی بردن به ارزش‌های خودمان حرکت می‌کنیم و سپس با تصویری متفاوت به جهانِ رابطه با دیگری، به محیطی که در آن زندگی می‌کنیم، به طبیعت و... قدم می‌گذاریم که هرچه بیشتر با ماهیت رابطه آشنا شویم توانایی بازبینی خود در آینه‌های بیرون از خود را خواهیم یافت. بدین ترتیب، زندگی برای ما مملوء از تجربه‌های زیسته و پرشور خواهد بود که با سناریویی به نام " داستان من " در صحنه دنیا اجرا می‌شود.

رویا نوری جامعه شناس، در گفتگو با باشگاه خبرنگاران در رابطه با اهمیت همدلی کردن اظهار کرد: یکی از عناصر مهم ارتباطی در کلیه سطوح چه با خودم، چه با دیگری و چه با جهانی که میزبان من است " همدلی " است و کسی که این فن شریف را آموخته باشد، حال همه با او خوب است چرا که فردی که همدلی را می‌داند سینه‌ای گشوده برای شنیدن و چشمانی پرمهر برای نگریستن دارد و زبانی لطیف برای زیبا گفتن دارد.

وی بیان کرد: به فرزند خود همدلی را بیاموزید که برای این منظور باید خودتان همدلی را یاد بگیرید و به کار ببرید تا فرزند شما هم همدلی کردن را یاد بگیرد. همدلی یعنی توانایی فرد برای درک احساس شخص دیگر و بیان آن و همان طور که گفته شد بیان احساس، انسان‌ها را به یکدیگر نزدیک‌تر می‌کند، اما گام بعدی درک احساس طرف مقابل است.

این جامعه شناس گفت: وقتی فرزند شما احساسات خود را بیان کرد شما باید بتوانید با او همدلی کنید که درواقع، با این کار، نه تنها به احساس او اهمیت داده اید بلکه نشان داده اید که او را درک می‌کنید و این شما را بیش از پیش به فرزندتان نزدیک می‌کند.

نوری تصریح کرد: در همدلی کردن، به خود اجازه قضاوت کردن درمورد احساس بیان شده را ندهید. به طور مثال؛ وقتی فرزند شما می‌گوید: " من خیلی ناراحت و عصبانی هستم، چون با وجود این که درسم را خیلی خوب بلد بودم، اما خانم معلم قبول نکرد بیایم و درس جواب بدهم. " اگر در این جا بگویید: " تو چه قدر حساس هستی. " یا " همیشه زود ناراحت می‌شوی. " درمورد او قضاوت کرده اید که در این موارد، نه تنها او را برای بیان احساس تشویق نکرده اید بلکه رفتار شما موجب می‌شود یا فرزندتان بیشتر ناراحت و عصبانی شود و یا از حرف زدن با شما درمورد احساس خود پشیمان شود که اگر احساس او را هم انکار کنید، همچنان درمورد او قضاوت کرده اید. به طور مثال؛ اگر در پاسخ بیان احساس فرزندتان بگویید " ناراحتی ندارد یا حالا چرا عصبانی شدی؟ " شما او و احساسش را انکار کرده اید.

وی در پایان خاطرنشان کرد: شما به عنوان والدین باید بدانید که در همدلی، بعد از خوب گوش کردن به حرف‌های فرزندتان باید با جمله‌ای احساس او را بیان کنید.