در دولت اگر کس است، یک حرف بس است ...

تشر‌های رهبری به دولتی که خود را به نفهمی می‎زند!

بیش از هفت سال از روی کار آمدن دولتی می‌گذرد که اگرچه تمام دار و ندار کشور را پیش پای مذاکره با کدخدا ذبح نمود و در نهایت هم هیچ دستاوردی نصیبش نشد، اما کماکان به تداوم همان مسیر خسارت بار، حتی در واپسین روز‌های عمرش نیز اصرار داشته و بنا ندارد تا از شکست هایش درس عبرت بگیرد!

کد خبر: ۵۳۶۸۳۴

تاریخ: ۲۷ آذر ۱۳۹۹ - ۰۸:۳۰

بیش از هفت سال از روی کار آمدن دولتی می گذرد که اگرچه تمام دار و ندار کشور را پیش پای مذاکره با کدخدا ذبح نمود و در نهایت هم هیچ دستاوردی نصیبش نشد اما کماکان به تداوم همان مسیر خسارت بار، حتی در واپسین روزهای عمرش نیز اصرار داشته و بنا ندارد تا از شکست هایش درس عبرت بگیرد!

در این بین اگرچه سیاست همیشگی رهبر فرزانه انقلاب اسلامی بر پشتیبانی از آرای ملت و حمایت از دولت های منتخب استوار بوده است اما مع الاسف دولت کنونی چنان از میثاق اولیه با رای دهندگانش روی گردانده و کشور را به قهقرا برده است که موجب شده تا ولی فقیه اینبار بصورتی عتاب آلود و سرزنشگرانه، انتقادات خویش را در قبال عملکرد مطلقاً غیر قابل دفاع کابینه بنفش ابراز نمایند.

حضرت آیت الله خامنه ای در سخنان اخیر خود در جمع اعضای ستاد بزرگداشت شهید سلیمانی، با انتقاد مستقیم از عملکرد دولت فرمودند: «به دشمن اعتماد نکنید؛ دیدید که آمریکای ترامپ و آمریکای اوباما با شما چه کرد. واقعاً اگر بتوانیم تحریم را رفع کنیم، یک ساعت هم نباید تأخیر کنیم. البته چهار سال است تأخیر شده، یعنی از سال ۹۵ بنا بوده همه‌ تحریم ها یکباره برداشته بشود اما تا الان نه فقط برداشته نشده بلکه زیادتر هم شده است. مگر نمی‌گویید باید با دنیا مذاکره کرد، آیا نمی‌شود با عنصر داخلی مذاکره و اختلافات را حل کرد؟»

به راستی که جای تاسف و شرمساری است که پس از این همه فرصت سوزی و اتلاف وقت ملت در دور تسلسل باطلی به نام مذاکره، برای هزارمین مرتبه باید بدعهدی، بی وفایی و دشمنی طرف غربی را به مدعیان حقوقدانی اثبات نمود! جالب آنکه این پهلوان پنبه های دیپلماسی، چه در مذاکرات مک فارلین، چه در معاهده سعدآباد و چه در همین توافقنامه اخیرِ خسارت محض برجام، به انحای مختلف در دام خوش خیالی به وعده های پوچ چشم آبی ها افتاده اند و باز هم مثل کودکان لجوج و لجباز، برای مذاکره با کدخدای دغلکارشان له‎له می زنند!

از سوی دیگر وقتی دولت تمام آمال و آرزوهای برجامی خود را نقش بر آب می بیند، تنها هنرش دامن زدن به دوقطبی های کاذب و دمیدن در تنور اختلافات با سایر ارگان های و نهادهای نظام است تا با سرگرم نمودن افکار عمومی به بازی های سیاسی، ضعف و ناکارآمدی خود را به فراموشی بسپارد! شاهد مثال آنکه دولت یک روز با شورای نگهبان گلاویز می شود؛ روز دیگر یقه بهارستان نشینان را می گیرد؛ فردای آن روز به قوه قضائیه بند کرده و پس فردا نهادهای نظامی را آماج کنایه قرار می دهد!

کوتاه سخن آنکه، ای کاش عقل سلیمی در دولت مدعیان تدبیر و امید وجود داشت تا با عمل به نصایح دلسوزان و تواصی خیرخواهان، از کوبش بیشتر میخ در سنگ منصرف گردند اما چه می توان گفت که این خانه سالهاست که خالی از سکنه بوده و گوشی برای شنیدن در آن یافت نمی شود!