مناظرات ۹۶ تمام شد؛ بجای دعوا به درد مردم برسید ...

دولت و مجلس پنجه در پنجه هم!

ندای هل من مبارز این روز‌ها بیش از هر زمان دیگری از پاستور و بهارستان به گوش می‌رسد! حریف طلبیدن‌های مجلس و دولت برای یکدیگر اگرچه موضوع تازه‌ای نیست، اما اخیراً این اختلاف نظر‌ها جنبه جدی تری به خود گرفته و نام‌های بسیاری از هر دو طرف را وارد معرکه کرده است.

کد خبر: ۵۳۲۳۶۸

تاریخ: ۲۸ آبان ۱۳۹۹ - ۰۹:۳۸

ندای هل من مبارز این روزها بیش از هر زمان دیگری از پاستور و بهارستان به گوش می رسد! حریف طلبیدن های مجلس و دولت برای یکدیگر اگرچه موضوع تازه ای نیست اما اخیراً این اختلاف نظرها جنبه جدی تری به خود گرفته و نام های بسیاری از هر دو طرف را وارد معرکه کرده است.

ماجرا اما از نطق محمد باقر قالی باف شروع شد که در آن با حواله کنایه به حسن روحانی که پیشتر گفته بود "کسی به مردم آدرس اشتباه ندهد؛ مردم اگر می‌خواهند لعن و نفرین کنند، آدرسش کاخ سفید در واشنگتن است"، اظهار داشت: «بی تفاوتی نسبت به گرانی ها و رها کردن بازار و بی توجهی به تولید ملی، به پاستور و بهارستان و میرداماد ارتباط دارد نه به جورجیا و میشیگان و آریزونا؛ پس به مردم آدرس غلط ندهید.»

پس از آن بود که لشکری از دولتمردان همچون عبدالناصر همتی (رئیس بانک مرکزی)، محمدباقر نوبخت (رئیس سازمان برنامه و بودجه)، علی ربیعی (سخنگوی دولت)، محمود واعظی (رئیس دفتر روحانی)، حسام آشنا (رئیس مرکز بررسی های استراتژیک دولت) و حتی اسحاق جهانگیری (معاون اول اعتدالیون) نیز در دفاع از رئیس‎شان وارد گود شدند و هرکدام به نحوی با ارسال پالس های تند و تیز به مجلس، از خجالت بهارستان نشینان درآمدند!

شدیدترین این واکنش ها اما از سوی اسحاق جهانگیری انجام گرفت که در واکنش به طرح های اقتصادی مجلسیان گفت: «بودجه چوب ادب سیاستمداران به ویژه آنهایی است که تنها شعار می دهند. نمی توان ذهنی و خیالی منابع کشور را افزایش دهیم.»!

پنجه در پنجه شدن بلندپایه ترین مقامات در دولت و مجلس، دقیقاً یادآور مناظرات انتخاباتی سال 1396 است که در آن جهانگیری بعنوان کاندیدای پوششی و ضربه‎گیر روحانی، املاک نجومی را به رُخ قالی باف می کشید و شهردار وقت تهران نیز با نام آوردن از حسین فریدون و مهدی جهانگیری، درصدد جبران گل های خورده برآمد!

متاسفانه با گذشت بیش از یک هشتم عمر مجلس یازدهم، علیرغم اثبات ناکارآمدی و بی کفایتی محض دولتمردان بنفش اما بهارستان نشینان بجای استفاده از اهرم های قانونی همچون طرح سوال یا استیضاح وزرای قانون شکن، تنها به جنگ لفظی و تبادل آتش رسانه ای بسنده نموده اند که بجز اتلاف وقت و انرژی، هیچ نتیجه ملموسی برای حل معضلات را در پی نخواهد داشت؛ چراکه تنها بازنده اصلی این دعواهای بی ثمر، مردمی هستند که در نهایت هیچ دردی از ایشان دوا نخواهد شد!