سیاسی کاری یا سیاست بازی؟!

به بهانه رفتارهای سیاسی نکونام و کریمی

قدر آزادی هایی که در جمهوری اسلامی ایران به شما داده می شود را بدانید و نمکدان نشکنید.

کد خبر: ۵۱۰۹۳

تاریخ: ۰۱ بهمن ۱۳۹۰ - ۱۴:۲۰

صراط - سرویس ورزشی/ هفته گذشته علی کریمی و جواد نکونام به عنوان دو شخصیت مطرح ورزشی موفقیت فیلم جدایی نادر از سیمین را با ادبیاتی سیاسی به اصغر فرهادی تبریک گفتند.

صرف تبریک گفتن یک موفقیت به فردی که التزامی نسبت به نظام و ملت خود احساس نمی کند مسئله چندان مهمی نیست اما صف آرایی دو فوتبالیست ملی پوش که پیش از این نیز سابقه همراهی و حمایت از فتنه گران سبز را در کارنامه خود دارند، جالب توجه است.

این که افراد با بهره مندی از درجات مختلف اجتماعی و حتی سیاسی تا این حد احساس آزادی می کنند که به راحتی امری که مضموم بر شمرده می شود را بر خود جایز می دانند در خور توجه است.

از این موضوع می گذریم چون صرف تبریک گفتن به فرهادی از اهمیت ویژه ای برخوردار نیست اما به هالیوود وارد می شویم. بازیگری کابالیست به نام اشتون کاچر در ۲۲ سالگی در هالیوود به حدی مشهور می شود که تبدیل به الگوی جوانان آمریکایی می شود. همین جوان کم سن و سال یک بار در یک میهمانی خصوصی سیگاری روشن می کند. به سرعت این عکس به عنوان بروز یک رفتار ناهنجار از یک الگوی سینمایی در مطبوعات منتشر می شود و به حدی فشار بر بازیگر نامبرده وارد می شود که مجبور به عذرخواهی رسمی می شود.

توجه کنید که سیگار کشیدن نه گناه است و نه خلاف شئون اجتماعی آمریکا اما صرفا به این علت که ضد ارزش شمرده می شود، از یک جوان با شهرت ملی پذیرفته نیست. این اقدام هماهنگ رسانه های آمریکا مسلما نشات گرفته از یک سیاست رسانه ای است و متاسفانه جای چنین سیاست گذاری هایی در کشور ما خالی است.

اگر آقای کریمی یا آقای نکونام به طور معمول در مناسبت های ملی اعم از شادی آفرین یا نارحت کننده عادت به انتشار بیانیه تبریک و تسلیت داشته اند که حرفی نمی ماند. اما اگر این اقدام را یک حرکت سیاسی برای کسب توجه ضد انقلاب، تلقی کنیم یعنی این دو فرد با شهرت بالا پذیرفته اند وارد دنیای سیاست شوند و از عواقب چنین رفتاری باخبر هستند.

به طور معمول یک فرد مشهور مسئله شخصی در دنیا ندارد. یعنی همه افعال وی جنبه عمومی دارد هر چند درکشور ما به علت حاکمیت اخلاق اسلامی، بسیاری از هنرمندان و ورزشکاران از یک حاشیه امن اجتماعی برخوردار هستند.

حضور بعضی از ورزشکاران و هنرمندان در میهمانی های سفرای خارجی، حاشیه های متعدد زندگی خصوصی ایشان، عدم التزام به قوانین اجتماعی مانند حجاب، ناهنجاری های متعدد در روابط فردی و  بعضا پرونده های آنچنانی قضایی به طور معمول در یک جامعه سالم نباید جذابیت داشته باشد اما در جوامعی که همه رفتارها نشات گرفته از سیاست است، همه این موضوعات جنبه عمومی پیدا می کنند.

دوستان ورزشکار و هنرمند ایرانی باید توجه داشته باشند اگر فردی در یک سیستم قوی و هوشمند غربی دست به چنین اقدامات سیاست ورزانه ای در مخالفت با مواضع دولت یا ملت اش بزند به سرعت با افشا رازهای زندگی شخصی اش یا حتی درج شایعات کذب، حضور اجتماعی اش متوقف خواهد شد.

قدر آزادی هایی که در جمهوری اسلامی ایران به شما داده می شود را بدانید و نمکدان نشکنید. فعالیت های اقتصادی آن چنانی بدون پرداخت مالیات واقعی، آزادی های بی شمار مدنی و بسیاری از خدمات اجتماعی که در هیچ کشور دیگر جهان برای شما دست یافتنی نیست، بی شک جای تقدیر دارد.