تاکسی محله در دستور کار قرار گرفت !

خودروهای نارنجی محبوب کجا رفتند ؟

«تاکسی» از آن نام‌هایی است که برای بسیاری از متولدین دهه شصت و حتی عقب‌تر، نوستالوژی پررنگی است که در بسیاری از فیلم‌ها و سریال‌ها نیز به چشم می‌خورد؛ چیزی مثل تاکسی یکی از پسران سریال «پدر سالار». راستی چرا هنوز دوست داریم که‌‌ همان تاکسی‌ها برگردند؟

کد خبر: ۴۹۸۱۵

تاریخ: ۱۹ دی ۱۳۹۰ - ۱۳:۵۱

به گزارش صراط به نقل از تابناک جدای از نقل‌گویی‌ها و تحلیل‌های جالب که بیشتر سیاسی هم هستند، تاکسی برای ایرانی جماعت، خاطرات بسیاری را یادآوری می‌کند؛ خاطراتی که بیشتر با پیکان گره خورده‌اند و گاه، رنگ «نارنجی» تداعی کننده آنهاست.

به گزارش «تابناک»، بسیاری از مسافران شهرستانی که به تهران می‌آیند و استقبال کننده ندارند، برای رفتن از پایانه به مقصد نهایی، یا مجبور به استفاده از تاکسی و خودروهای اصطلاحا مسافرکش هستند و یا می‌بایست راه زیادی را پیاده گز کنند تا به یک ایستگاه اتوبوس یا مترو برسند؛ ظاهرا تفاوت بیشتر در هزینه سفر درون شهری است تا چیزهای دیگر!

اینجاست که بسیاری با شنیدن مبلغ کرایه‌های بعضا گزاف، قید تاکسی و خودروهای شخصی را می‌زنند و ترجیح می‌دهند که چند کیلومتری را پیاده‌روی کنند. برخی هم هستند که برای کاهش هزینه‌هایشان، حاضر می‌شوند از ماشین‌هایی استفاده کنند که مسافری با مسیر تقریبا مشابه را به همراه دارند؛ نوعی از حمل و نقل مشارکتی که بی‌شباهت به هم‌زیستی مسالمت‌آمیز رایج در میان دیگر جانداران نیست و اصلا اسلوب تاکسیرانی در کشور ما به شمار می‌رود.

معاون نوسازی ناوگان ستاد مدیریت حمل و نقل و سوخت کشور گفت: تا پایان سال ۹۰، تاکسی فرسوده‌ای در سیستم حمل و نقل عمومی باقی نخواهد ماند. با اقدامات صورت گرفته در حوزه نوسازی ناوگان تاکسی، متوسط سن ناوگان تاکسی در کشور از سیزده سال به نزدیک شش تا هفت سال و در تهران به پنج سال رسیده است. وی افزود: بالا‌ترین رکورد نوسازی تاکسی، متعلق به سال ۸۷ بود که در آن سال، نزدیک پانزده هزار و پانصد دستگاه خودرو از ناوگان حمل و نقل عمومی نوسازی شده بود. با احتساب ۱۸ هزار تاکسی نوسازی شده تا پایان مرداد ماه امسال، مجموع تاکسی‌های نوسازی شده به بیش از هفتاد هزار دستگاه رسید که اگر خودروهای مسافربر شخصی که اسقاط و به تاکسی تبدیل شده را به این میزان بیفزاییم، به رقمی نزدیک نود هزار دستگاه نوسازی تاکسی می‌رسیم.
اما به راستی، چرا معضلات هنوز پابرجاست؟

شاید بتوان گفت، ایران، تنها کشوری است که تاکسی مزیت محسوسی نسبت به اتوبوس ندارد؛ تنها تعداد کمتری را جابجا می‌کند و شاید راه‌های بیشتری را پوشش می‌دهد و در عوض در مسیر، بار‌ها و بار‌ها توقف دارد و مبلغ بیشتری هم دریافت می‌کند، شاید به دلیل اینکه هزینه‌هایش بالا‌تر است (فارغ از اینکه سرمایه اولیه‌شان هم کمتر است).

اما در مقابل، نه خبری از تاکسی متر هست و نه مسافر، نقشی در تعیین مبدأ و مقصد دارد.‌‌ همان روشی که چند دهه پیشتر هم رواج داشته و به شکل عجیبی، به دور از مدرنیته و بکر باقی مانده است!

اما این تنها گوشه‌ای از ماجراست؛ جالبتر اینجاست که گاهی یافتن تاکسی مثل کیمیا می‌شود و در حالی که خودروهای بسیاری در خیابان‌ها رفت‌وآمد می‌کنند، تنها لفظ کلیدی «دربست» است که شاید چشممان را به جمال این وسیله حمل و نقل عمومی روشن کند! گویی، نه سهمیه بنزین خاصی برای این قشر زحمت‌کش در نظر گرفته و نه وظیفه‌ای بر عهده ایشان نهاده شده است. فرق زیادی بین تاکسی‌های گردشی و راهی هم نیست.

رخدادی که پس از هدفمندسازی قیمت بنزین، لباس روزمرگی به تن پوشیده و خبری از تغییر در آن نیست.

گاهی از خود می‌پرسیم که ضرورت داشتن یک سایت چیست؟
سایت اتحادیه تاکسیرانی‌های شهری کشور را ایـنـجـا ببینید ...

مسافری که از ایستادن طولانی مدت در ایستگاه صبرش طاق شده، به خبرنگار ما می‌گوید: تنها در ساعات اوج ترافیک است که تاکسی‌ها در خط فعالیت می‌کنند. در دیگر ساعات روز، تاکسی‌ها غیب می‌شوند و مجبوریم که ساعت‌ها منتظر تاکسی بمانیم. بعضی‌هایشان سرویس مدارس را دارند و برخی شاید به خانه می‌روند تا زمان اوج ترافیک بعدی به ایستگاه برگردند.

پیرمردی که کلی خرید کرده و به نظر خسته هم می‌رسد، می‌گوید: تاکسی‌ها تنها مسافر دربست جابجا می‌کنند و حاضرند خالی بروند؛ اما مسافرکشی نکنند. بعد هم مدعی هستند که چرا خودروهای شخصی مسافر کشی می‌کنند.

این در حالی است که در شهرستان‌ها، این گونه نیست و حتی در بسیاری از شهر‌ها، هنوز «تاکسی» جایگاهش را نگه داشته و مسافربرهای شخصی، مجال زیادی برای عرض اندام ندارند؛ البته تفاوت کرایه‌های شهرستان‌ها و کلانشهر‌ها قابل قیاس نیست.

این را راننده‌ای می‌گوید که سال‌هاست در این حرفه فعالیت می‌کند؛ در شهرستان‌ها هم راه کوتاه است و هم کرایه‌ها ارزان و کسی رغبت نمی‌کند، به این شغل طاقت فرسا تن بدهد. اینجا هم هزینه‌ها زیاد‌تر است و هم رقیب زیاد داریم. اگر چند سرویس دربستی در روز نرویم که اصلا دخل و خرجمان نمی‌خواند. تازه هیچ حمایتی هم از ما نمی‌شود و هر کسی که خودرو دارد، می‌تواند مسافرکشی کند. مگر به آن‌ها می‌گویید که چرا بدون مجوز در شغل ما کاسبی می‌کنند؟

وقتی از وی می‌پرسیم که مگر سهمیه بنزین و طرح ترافیک دریافت نمی‌کنید، می‌گوید: اگر این را هم ندهند که دیگر باید خانه نشین شویم. قبلا سهمیه لاستیک داشتیم و خیلی چیزهای دیگر و حالا همه را حذف کرده‌اند و تنها یک روز می‌گویند، لباس فلان رنگ بپوشید و روز دیگر چیز دیگری را اجباری می‌کنند.

راننده دیگری هم که کلی از همه چیز و گرانی گلایه کرده، می‌گوید: مجبور شدم که تاکسی قدیمی‌ام را با این سمند تعویض کنم و اکنون مجبورم کلی قسط بدهم و تازه استهلاک این ماشین هم بیشتر است و کلی خرجم بیشتر شده است. نه مصرف بنزینش به صرفه است و نه استفاده از گاز راحت است.

مدیرعامل سازمان تاکسیرانی شهر تهران از هوشمندسازی ناوگان تاکسیرانی خبر داد و گفت: هم‌اکنون این ناوگان به صورت سنتی اداره می‌شود. هر چند سال یک بار پولی از تاکسیران‌ها می‌گیریم، ولی عملا فایده‌ای ندارد و از تاکسی‌متر استفاده نمی‌کنیم. به دنبال این هستیم که در تاکسی، اتوبوس و مترو از کارت‌های بلیت هوشمند استفاده کنیم. در پی این هستیم که تاکسی‌ها، مردم را از محله‌ها جمع‌آوری و به پایانه‌ها منتقل کنند، با این کار می‌توانیم بخشی از مشکلات را برطرف کنیم و توسعه تاکسی محله در دستور کار است.

به نظر با سیستمی از حمل و نقل روبه‌رو هستیم که هم خدمات دهنده و هم خدمات گیرنده از آن رضایت ندارند، ولی سال‌هاست بدون تغییر به کار خود ادامه می‌دهد. کافی است که در یکی از موتورهای جستجوی اینترنتی، به دنبال وعده‌های راه‌اندازی تاکسی‌متر بگردیم تا با سیلی از اخبار و نقل قول‌های مسئولین گوناگون روبه‌رو شویم که می‌خواستند حداقلی مثل تاکسی‌مترر را راه اندازی کنند؛ اما... .

اینجاست که به یاد سازمان تاکسیرانی می‌افتیم که هر از چند گاهی دنبال مسکن و بیمه و سوخت این قشر زحمت‌کش است و کسی نیست از ایشان بپرسد، تکلیف وظیفه نظارتی‌شان چیست و چه نقشی در کارآمد کردن این سیستم فرسوده ـ که اتفاقا تاکسی‌رانان نیز از آن راضی نیستند ـ دارند؟

آخرین اخبار و تصاویر اجتماعی  را در سرویس جامعه صراط بخوانید.