واکنش فعالان مجازی به تعطیلات مدارس؛

ثبت نام در مدارس فیروزکوه برای ادامه تحصیل!

این روزها اعلام خبر تعطیلی مدارس به یک سوژه فضای مجازی تبدیل شده اما این تعطیلی ها تنها کام دانش آموزان را شیرین کرده و عملا کمک چندانی به کاهش آلودگی هوا نمی کند.

کد خبر: ۴۸۷۱۶۰

تاریخ: ۰۳ دی ۱۳۹۸ - ۱۷:۲۶

خبر تعطیلی مدرسه‌ها برای بچه‌ها یک دنیا شادی است و برای بزرگترها یک حسرت، البته اگر از دست شیطنت بچه‌ها تا پایان روز دق نکنند. این روزها، مشتری ثابت شبکه خبر بچه مدرسه‌ای‌ها شده‌اند تا ببینند کی و چند روز تعطیل می‌شوند.

به گزارش مهر تعطیلی‌هایی که میهمان ناخوانده ایام درس و مدرسه شده و آلودگی هوایی که چند سالی است دست و پایش از پایتخت ایران کوتاه نمی‌شود. قدیم‌تر که نه، همین پانزده بیست سال گذشته اگر مدرسه‌ای تعطیل می‌شد یا به واسطه بارش سنگین برف بود و یخبندان، یا به دلیل سرمای بیش از حد هوا. اما امروز بالا رفتن غلظت آلاینده‌ها در شهرهای بزرگ و آلودگی بیش از اندازه، جای زیبایی‌های زمستان را گرفته و بچه‌ها را به جای برف بازی در کوچه و حیاط خانه نشین کرده است.

اما اینها فقط یک طرف ماجراست. ماجرایی که آقایان مسئول میگویند با تعطیلی مدرسه‌ها ممکن است حل شود. هرچند دلیل و منطق علمی بسیاری وجود دارد که ثابت می‌کند تنفس در هوای آلوده آن هم با این حجم سنگین برای ریه و قلب بچه‌ها مضر است و باید از آن دور باشند، اما راه و روش‌هایی که اتخاذ می‌شود تا به این توصیه علمی گوش دهند.

آلودگی و بیماری‌های ریه، البته سن و سال نمی‌شناسد، هرچند ممکن است بچه‌ها و کم سن‌ترها زود تر بیماری می‌شوند، اما ظاهراً ۱۷ ساله‌ای که تعطیل می‌شود و ۱۹ ساله‌ای که باید سر کلاس درس حاضر شود، فرق داند. تعطیلی مدارس اولین راه‌حلی است که برای بهبود کیفیت هوا به ذهن می‌رسد و خبری است که بیشتر از آنکه راه چاره باشد، دردسر ساز شده است.

جمعه شب اعلام می‌شود، شنبه مدارس تعطیل است، اما دانشگاه‌ها و ادارات همچنان فعال هستند، پایان روز بچه‌ها آماده روز بعد و مدرسه هستند، باز هم اواخر وقت اعلام می‌شود یکشنبه هم تعطیل است و این داستان ادامه دارد اما به جز دانشگاه‌ها.

حالا هم، در اقدامی جالب مدارس تهران البته به جز فیروزکوه و دماوند، تا پایان هفته تعطیل شدند، فرصتی که می‌توانست با مدیریتی صحیح در زمانی مناسب اعلام شود تا خانواده‌ها برای تعطیلی یک هفته‌ای برنامه‌ریزی کنند و شاید شهر خلوت و قابل تنفس می‌شد.

مدیرکل پیش بینی سازمان هواشناسی کشور گفته بود: وضعیت آلودگی هوا در تهران به وضعیت هشدار رسیده و متأسفانه هفته آینده نیز در تهران بارندگی نداریم و برای بار دیگر این آلودگی افزایش یافته و وضعیت کنونی تشدید می‌شود.

این خبر کافی است تا تعطیلی‌های مدارس، یک هفته دیگر تمدید شود، تعطیلی‌هایی که اگر محدود به مدارس شود، توفیقی در کم شدن بار ترافیکی و غلظت آلاینده‌ها ایجاد نمی‌کند. حال این مدل اعلام کردن‌های گاه و بیگاه تنها فایده آش جیغ و داد بچه‌ها از مدرسه نرفتن است، نه کاهش آلودگی هوا، ترافیک و البته خلوت شدن شهر.

واکنش‌های مجازی به تعطیلی مدارس در روزهای خاکستری رنگ تهران

فقط کافی است این وسط برای سرگرمی هم که شده سری به اهالی دنیای مجازستان بزنیم، یکی در میان نظرها و توئیت ها و نوشته‌ها، این بازی را به سخره گرفته‌اند و خودمانی‌تر بگوییم از آن جُک ساخته‌اند.

یکی می‌گوید: اعلام خبر تعطیلی مدرسه‌ها تمام شود باید آهنگ باز آمد بوی ماه مهر پخش شود البته به جز دماوند و فیروزکوه.

آن یکی هم نوشته: می‌خواهم برادرم را در مدارس دماوند و فیروزکوه ثبت نام کنم شاید کلاس دومش تمام شود.

دیگری هم تصویری منتشر کرده از شبکه خبر با این عنوان: از این به بعد مدارس باز بود اعلام می‌کنیم.

بالا و پایین کردن این نوشته‌ها شاید برای مدتی خنده بر لب‌ها بیاورد و کمی اسباب تفرج خواننده شود اما حکایت جدی عدم مدیریت مسئولین و عقب افتادن بچه‌ها از درس و کتاب و آموزش همچنان بر قوت خودش باقی است. اگر ساده بخواهیم به این ماجرا نگاه کنیم یکی از اهداف تعطیلی مدارس، دور ماندن بچه‌ها از تنفس هوای آلوده خیابان است اما فقط این نیست و تعطیلی‌ها از حجم تردد وسایل نقلیه در سطح شهر کم نمی‌کند.

بسیاری از کارشناسان محیط زیست می‌گویند خلوت شدن شهر حداقل به طور موقت کیفیت هوای تهران را بهتر می‌کند اما عدم تعطیلی ادارات و دانشگاه‌ها و حتی عدم موافقت با مرخصی‌های چندروزه کارمندان، برنامه سفر و دور بودن از پایتخت را منتفی می‌کند؛ اتفاقی که عملاً تعطیلی چند روزه مدارس تهران نه تنها بی فایده می‌کند بلکه تعطیلی‌های پشت سر هم، آن هم در تمامی مقاطع تحصیلی فقط گامی است که دانش آموزان و برنامه تحصیلی آنها را با مشکل مواجه می‌کند.

اقدامی که اگر چه ممکن است با برگزاری کلاس‌های فشرده جبران شود اما نتیجه‌ای که حاصل می‌شود، مدرسه گریزی بچه‌ها است و عدم رغبت آنها به بالا رفتن کیفیت درس و مشق و آموزش.