بهائیت فرقه‌‌ای دست پرورده‌ استعمار

پس از اعدام باب، دشمنان خارجی «حسین‌علی نوری» را به عنوان موعود بیان (من یظهره‌الله) معرفی کردند، ادعای «حسین‌علی نوری» مبنی بر آوردن شریعت جدید به‏‌ قدری غیرمنطقی و بی‌‏اساس بود که اکثر محققان آن را مورد انتقاد قرار داده‌‏اند، به جرأت می‏‌توان گفت بزرگان خاندان نوری و اولاد آنها مایه‏‌ ننگ تاریخ زمان قاجاریه در ایران هستند.

کد خبر: ۴۵۷۱۶

تاریخ: ۰۸ آذر ۱۳۹۰ - ۱۱:۱۹

* بهائیت

به گزارش صراط به نقل از برهان دشمنان اسلام پس از حذف علی‏محمد باب راهی جز به صحنه آوردن مزدور دیگر خود یعنی حسین‏علی نوری نداشتند، بهاء دو کتاب جدید ایقان و اقدس را عرضه کرد و در این دو کتاب باب را پیامبری مثل پیامبران صاحب شریعت معرفی کرده ولی توضیح نداده چرا بساط این پیامبر دروغین خیلی زود جمع شده است.

پس از آنکه میرزا حسین‏علی نوری در سال 1280 هجری قمری در آغاز تبعید به اسلامبول ادعای نبوت کرد بین او و برادرش میرزا یحیی نوری جنگ و جدل در گرفت و انشعابات متعدد در میان فرقه‏ ضاله بابیه پیدا شد، در این دوره به جز میرزا حسین‌علی‌نوری هفت نفر دیگر با نام های حسین میلانی، میرزا اسدالله دیان، میرزا عبدالله بابی، میرزا موسی قمی، سید کور هندی، ملا محمد زرندی، هاشم کاشانی ادعای من یظهر اللهی کردند که استعمارگران از میان آنها میرزا حسین‌علی‌نوری را رشد دادند،‌ چون خاندان نوری مزدوران با سابقه استعمار و مورد اعتماد آنها بودند.

به جرأت می‏توان گفت بزرگان خاندان نوری نظیر میرزا آقا خان نوری، میرزا عباس نوری معروف به میرزابزرگ (پدربهاء)، میرزا حسین‏علی نوری و میرزا یحیی نوری و اولاد آنها مایه ننگ تاریخ زمان قاجاریه در ایران هستند.

در حالی که دل هر ایرانی از ظلم و ستم روس‏ها به خاطر تحمیل دو قرارداد ننگین گلستان و ترکمانچای و تجزیهی شهرهای شمالی و تخریب مساجد و کشتار مسلمانان آن سامان، خون بود جاسوسان این خاندان منحوس به کمک امام وردی میرزا پسر فتحعلی شاه در خدمت روسیه بودند.

محققان، میرزاعباس نوری پدر بهاء را جاسوس روسیه در دستگاه امام وردی می‌دانند و در زمانی که میرزا عباس پدر حسینعلی بهاء منشی وزیر امام وردی بود تمام اقوام و آشنایان وی خبرچین و جاسوس روسیه بودند حتی نام دو پسرش حسین علی بهاء و میرزا یحیی در زمره جاسوسان روسیه ثبت شده است.

روس‏ها پس از حمایت کاملی که از علی محمد باب توسط نوکرشان منوچهرخان گرجی به‏عمل آوردند، سعی کردند با کمک خاندان مزدور نوری حرکت شوم بابیه را تقویت کنند، بنابراین به حسینعلی نوری مأموریت دادند در کنار این فرقه قرار گیرد و برای آزادی باب تلاش کند، بنابراین حسین‏علی نوری و 80 نفر دیگر از بابیه در بدشت شاهرود جمع شدند، اسلام را منسوخ اعلام کردند و جنایات شرم‌آوری را مرتکب شدند که محمد شاه قاجار فرمان دستگیری و قتل حسین‏علی نوری را صادر کرد که با مرگ محمدشاه و تلاش روسیه حکم قتل نوری منتفی شد، ولی فعالیت مخرب حسین‌علی نوری با توطئه‏ ترور امیرکبیر، راه‌اندازی جنگ‌های داخلی ادامه یافت، بنابراین امیرکبیر ناچار او را به کربلا تبعید کرد.

چند ماه پس از تبعید بهاء به عراق امیرکبیر به قتل رسید و دوست صمیمی بهاء یعنی میرزا آقاخان نوری به صدارت رسید و حسین‏علی نوری را به تهران بازگرداند، هنوز سه ماه از ورود او به کشور نگذشته بود که در 28 شوال 1268 ﻫ.ق ترور ناصرالدین شاه توسط بابیان اتفاق می‏افتد، ئییس تروریست‏ها کسی جزء حسین‏علی نوری نیست.

شاه سعی می‌کند او را دستگیر کند، بنابراین او به سفارت روسیه پناهنده می‌شود، وی به مدت 4 ماه زندانی می‌شود و در یک محاکمه‌ فرمایشی با حضور نماینده روسیه تبرئه ولی محکوم به تبعید در عراق گشته و پس از آزادی از زندان تحت حمایت روس و همراه نماینده‌ دولت روس در ربیع‌الثانی سال 1269 ﻫ..ق به بغداد تبعید می‌شود و در بغداد مورد حمایت روس و انگلیس قرار می‌گیرد.

2ـ مراحل شکل‌گیری و تحولات مسلک استعماری بهائیت

به‏طور کلی بهائیت از سال 1280 هجری قمری که میرزا حسین‏علی نوری ادعای پیامبری کرد تا زمان حال 4 دوره مشخص را پشت سر گذاشته است که در ذیل به اختصار به تشریح آن خواهیم پرداخت.

* بهئییت در دوره‏ مؤسس فرقه، حسینعلی بهاء

میرزا حسینعلی نوری، معروف به بهاء‌الله (1233 – 1309 هـ.ق) در دومین روز محرم به دنیا آمد، پدرش میرزا عباس نوری از منشیان و مستوفیان درباری بود، در خردسالی نزد پدر و بستگان و معلمان خصوصی که از دوستان پدرش بودند با دانش‏های معمول زمان آشنا شد، در دوران جوانی نیز کسب و کاری نداشت و تمام وقت خود را به تفریح یا تحصیل می‏گذراند.

میرزا حسین‏علی در اوان ظهور باب به او گروید و کم‌کم بازیگر بسیاری از صحنه‌ها همچون طراحی ترور امیرکبیر، نمایش ننگین بدشت، راه‌اندازی جنگ‌های داخلی و ترور ناصرالدین شاه شد، میرزا حسین‏علی نوری پس از توطئه‏ ترور شاه به بغداد و از آنجا به اسلامبول و ادرنه و سپس به عکا تبعید شد و تا پایان عمر در آنجا به سر بر،. (صفحه 402 کتاب مجموعه الواح نوشته بهاء) او در آخرین روزهای حیات ننگین خود، گرفتار تب شدید شد و سرانجام در دوم ذیقعده 1309 از دنیا رفت، او را در عکا به خاک سپردند و امروزه قبرش قبله بهائیان‌ است.

وی دو پسر خود را به نوبت به‌عنوان دو امام این فرقه‏ ضاله قرارداد و وصیت کرد، ابتدا عباس افندی (‌عبدالبهاء‌) و پس از مرگ عباس افندی فرزند دیگرش، یعنی محمدعلی افندی امامت بهاییان را عهده‌دار شوند، معروف‏ترین کتاب‏های بهاء‌الله عبارتند از: ایقان، اقدس، مجموعه اشراقات، مجموعه اقتدارات، بدیع، مجموعه الواح، آثار قلم اعلی که در پنج جلد تدوین شده است.

* بهائیت در دوره‏ عبدالبهاء

عباس افندی، معروف به عبدالبهاء (1260 - 1340هـ.ق) در شب پنجم جمادی الاولی از نخستین زن میرزا حسین‏علی به دنیا آمد دوران کودکی و جوانی را همراه پدر گذراند، پس از مرگ بهاءالله میان عباس با دیگر برادرش میرزا محمد علی اختلاف شدید افتاد، دو برادر با هم به ستیز برخاستند و هوادارانی گردآوردند عباس یاران خود را ثابتین نامید و مخالفین را ناقضین لقب داد.

عباس افندی با تغییر مکرر مواضع، در آستان دولت‌های استعماری ابراز چاکری می‌کرد در آغاز کار که هنوز دولت تزاری برسرکار بود وی بهائیان را وا می‌داشت تا برای دوام شوکت‌ و قدرت آن دولت به دعا و نیایش پردازن د[1] کمی بعد که جنگ به راه افتاد و حکومت روسیه دگرگون گشت و دولت انگلیس بر فلسطین حاکم شد، این چاکر استعمار دست به دعا برداشت و انگلستان استعمار‌گر را سمبل عدالت دانست و از خدا دوام حکومت ایشان بر سرزمین فلسطین راخواستار شد وی آ‏چنان در برابر آنها خوش خدمتی کرد که از طرف آن دولت نشان عالی پهلوانی (‌نایت هود‌) و لقب آقا (سر‌) گرفت‌، [2] . سرانجام در سفر آمریکا تن به نوکری آمریکائیان داد و از آنها دعوت کرد تا به ایران آیند و از منابع زیر زمینی ایران به سود خود بهره برند[3]

هرمان رومر محقق آلمانی در مورد خیانت عباس افندی به ایران می‌نویسد: عباس افندی (عبدالبهاء) عملاً بر علیه نهضت مردم سالاری ایرانیان در دوران مشروطه دسیسه کرد و به ‏طور مرتب با دیپلمات‏های روسی و انگلیسی جلسات سری داشت، عبدالبهاء به بهائیان شهرهای تهران و تبریز توصیه می‌کرد از پادشاه مستبد قاجار محمدعلی شاه حمایت کنند، چون حکومتی طولانی برای محمدعلی‏شاه پیش‏بینی کرده بود.

رومر یادآوری می‌کند در سال 1907 که انگلیس و روسیه طرح تقسیم کشور ایران به دو حوزه‌ی نفوذ روس و انگلیس مطرح به‏شدت از طرف عباس افندی و بهاییان مورد حمایت قرار گرف،. درسال 1300 هـجری شمسی اجل عباس افندی فرا رسید که پس از مرگ او را در حیفا از بنادر فلسطین به خاک سپردند.

* بهاییان در دوره‏ی شوقی افندی

شوقی افندی ملقب به ولی امرالله (1314-1377هـ. ق.) نوه‏ دختری خود شوقی افندی پسر میرزا هادی افنان بود، از آنجا که عباس افندی هنگام مرگ فرزند پسر نداشت‌، با آنکه برادرش محمدعلی‏افندی زنده بود شوقی را به ریاست بهائیان گماشت، عباس افندی در الواح وصایای خود پیشوایی بهائیت را سلسله‏وار در فرزندان ذکور شوقی که لقب ولی امرالله دارند قرار داد.

به‏نحوی که پسر ‏بزرگ‏تر در هر نسل دارنده‏ این سمت خواهد بود و در هر صورت، شوقی به یاری مادرش به ریاست رسید او سالیانی در دانشگاه آمریکایی بیروت و دانشگاه آکسفورد لندن تحصیل کرده بود ولی چون فردی بسیار فاسد و همجنس‌باز بود، بهائیان آشنا به آن سوابق، وی را نپذیرفتند (خاطرات صبحی و کتاب پیام پدر).

برخی از آنها همچون آیتی، صبحی و نیکو و غیره، دست از بهائیت کشیده بدامان اسلام برگشتند و جمعی دیگر از بهائیا ، میرزا احمد ‌سهراب کاتب عبدالبهاء و شوهرخاله شوقی را به پیشوایی برداشتند و سهرابی نام گرفتند و گروهی نیز الواح وصایای عباسی افندی راجعلی دانسته خودسری آغاز کردند، بنابراین شوقی با حمایت حکومت یهودیان (دولت اسرائیل ) که املاک و اماکن بهایی فلسطین را به او واگذاشت.

‌بررقیبان پیروز شد و تا سال 1336 هـ. ش. زمام امور بهائیان را به ‏دست داشت و بهائیت را به‏ صورت تشکیلاتی حزبی که در اروپا معمول است تبدیل کرد، در این سال شوقی به مرض آنفلوانزا گرفتار شد و در لندن از دنیا رفت و همانجا دفن شد.

معروف‌ترین کتب شوقی: قرن بدیع (به زبان انگلیسی که در چهار جلد به فارسی ترجمه شده) و توقیعات مبارکه در سه جلد به زبان فارسی است و به نظر اکثر محققان کتب فوق حاصل فعالیت یک تیم مزدور و جاسوس انگلیس است که به نام این رهبر فاسد منتشر شده است.

* بهائیت د ردوران تصدی بیت‌العدل

بیت‌العدل حیفا ( 1383 هـ. ق.)

بر خلاف پیشگویی و پیش‏بینی عباس افندی که ریاست بهائیت را تحت عنوان ولایت امر الله در نسل شوقی افندی قرار داده بود وی به سبب همان سوابق نکوهیده و داشتن روحیه زنانه‌، بکلی عقیم بود و بچه‌دار نمی‌شد بنابراین بدون جانشین رهسپار گور شد.

این افتضاح‌، کشمکش شدیدی به بار آورد گروهی از بهائیان به رهبری زن آمریکایی شوقی (‌روحیه ماکسول‌) درسال 1342شمسی کنفرانسی درلندن برپا کرده د رآنجا نه نفر را به ‏عنوان اعضای بیت العدل برگزیدند تا آنها در حیفا گرد هم آمده و حزب فراماسونری بهائیت را اداره کنند که تاکنون نیزاین مجلس دایر است‌، برخی از بهائیان بیت‌العدل حیفا را بی‏اعتبار دانستند (‌زیرا طبق وصیت عبدالبهاء ریاست این مجلس بایستی با ولی امرالله باشد و گرنه معتبر نخواهد بود‌)‌ این گروه چارلزمیسن ریمی را که از بهائیان آمریکا بود جانشین شوقی شناختند که ایشان را ریمی می‌نامند‌.

پس از مرگ شوقی افندی دولت استعماری انگلیس متوجه ضعف متون این فرقه شد و سعی کرد مطالب سخیف و غیرعلمی را از متون حذف و بهائیت را با اشکال جدید و نام‌های عامه پسند عرضه کند و در این راستا از زمان حیات شوقی عده‌ای از دانشمندان جاسوس انگلیسی نظیر، جان فرابی را برای روزآمدکردن و اصلاح کتب مزخرف بهائیت در کنار وی قرار دادند، جان فرابی مسیحی‌، فارغ التحصیل دانشگاه کمبریج‌، در سال 1941 به دروغ بهایی شد و از سال 1950 به‌عنوان یکی از ایادی امر الله مقیم حیفا شد.

وی ب ه‌عنوان مسؤول تبلیغات بهائیت متوجه کشورهای فقیر آفریقایی و آسیایی شده و تعداد زیادی را بهایی کرد وی در زمینه اصلاح متون بهائیت تلاش زیادی کرد و کتاب خلق جدید وصنع بدیع را نگاش،. او با زیرکی تمام از بیان احکام ضدفطری ازدواج با محارم و سایر احکامی که با ادیان بزرگ الهی و عقل مغایرت دارد طفره رفته و آئین بهائیت را به ‌عنوان دینی مترقی جلوه داده است.

جان فرابی تا سال 1963 مقیم حیفا بود و ده سال آخر عمر خود را در انگلستان به پایان برد و در سال 1973 در انگلستان با ایمان به مسیحیت مرد و هیچ‏گاه به این حزب ماسونی به‏ عنوان دین اعتقاد نداشت، او فقط به ‏عنوان مأمور سازمان جاسوسی انگلستان در بیت‏العدل برای تقویت بهائیت به حیفا رفته بود، اسماعیل رائین در کتاب انشعابات بهائیت به نقل از سرهنگ ثابت راسخ جان فرابی را یکی از عوامل مسموم کردن شوقی افندی می‌داند.