فوتبال وحشی! + عكس

اين، نه اتفاقی نابهنگام كه تداوم «لجام گسيختگی» اخلاقی فوتبال ايران بود. ادامه انحطاط تاريخی معنويت... برشی ديگر از مرگ اخلاق در اين فوتبال بی حيا، كريه و ضد انسانی...

کد خبر: ۴۲۹۵۷

تاریخ: ۱۹ آبان ۱۳۹۰ - ۱۹:۱۵

به گزارش صراط به نقل از سیمرغ، این نه اتفاقی نابهنگام كه تداوم «لجام گسیختگی» اخلاقی فوتبال ایران بود. ادامه انحطاط تاریخی معنویت... برشی دیگر از مرگ اخلاق در این فوتبال بی‌حیا، كریه و ضد انسانی...
***
آنچه از حمله وحشیانه به داور دیدار چوكای تالش – شهرداری دزفول در شبكه باران به تصویر درآمد از آن دست تصاویری بود كه به دلیل خشونت بیش از حد می‌تواند درجه (18-) بگیرد. از آن دست خشونتی كه تماشای فیلمی چون «دار و دسته نیویوركی» را برای بیماران قلبی دشوار می‌كرد. از آن دست خشونتی كه مشابهش را در «كشتی كج‌»های خونین می‌توان دید و بس! خشونتی وحشی كه زمانی تهوع آورتر می‌شد كه می‌دیدی عده‌ای پرشمار به جان یك نفر افتاده‌اند و مظلومی بی‌دفاع را زیر مشت و لگد خود گرفته‌اند. آری، اتفاقی كه فقط در فیلم‌های خشن و وحشیانه دیده می‌شد این بار در مستطیل سبز به چشم ‌آمد. مستطیل سبزی كه نام درست‌ترش این بار رینگ خونین بود.
***

داوری كه بنا به وظیفه‌اش به بازیكنی از تیم میزبان كارت زرد نشان داده بود ابتدا مورد حمله وحشیانه یكی از نیمكت‌نشینان «چوكا» قرار گرفت و سپس با یورش دسته جمعی بازیكنان و ثانیه‌هایی بعدتر، تماشاگران تالشی روبرو شد. داور بازی در زمین فوتبال تا حد مرگ كتك خورد و بعد از آن در رختكن هم مورد نوازش قرار گرفت تا فوتبال ایران نشان دهد تا چه اندازه اخلاقی، انسانی و متمدن است! ظهور این سجایای مثال‌زدنی را البته مدیون بازیكنان، اعضای كادرفنی و آن دسته از تماشاگران چوكای تالش هستیم كه میدان تا همین چند سال پیش «مقدس» ورزش را با چاله میدان اشتباه گرفته بودند.

***
در رقم خوردن این اتفاق شرم‌آور البته مسئولان فوتبال ایران هم كم مقصر نیستند. وقتی فوتبال ما ثابت كرده كه دیگر غیرقابل اعتماد است و بروز هر فاجعه‌ای در میادین آن ممكن است آیا رعایت مسائل امنیتی در برگزاری یك مسابقه باید تا این اندازه سرسری و ابتدایی باشد؟ به راستی اگر زور بازوی حمله وران محترم اندكی بیش از این بود امروز و در مجلس ختم این داور نگونبخت و مظلوم، مسئولان برگزار كننده حرفی برای گفتن داشتند؟
آیا برای مسئولان محترم فوتبال ایران تنها به صدا درآمدن سوت اول و آخر یك بازی اهمیت دارد و سایر اتفاقاتی كه ممكن است در جریان این 90 دقیقه‌ها رخ دهد و برخی به قیمت جان افراد هم تمام شود فاقد كوچكترین ارزش و اهمیت است؟ به راستی قرار است چند اتفاق مشابه رخ دهد تا به رگ غیرت آقایان بربخورد؟ این همه بی‌حرمتی و بی‌اخلاقی بس نیست كه حالا باید فوتبال ایران در مستطیل سبز «خون» هم بدهد؟
***
ضرب و شتم وحشیانه یك داور در ورزشگاه تالش تاكیدی دوباره و صد باره‌ بر پایان اخلاقیات در فوتبال ایران بود. اگرچه شاید واكنش عمومی نسبت به این فاجعه در قیاس با شاهكار اخلاقی شیث و نصرتی كمتر باشد اما باید پذیرفت ابعاد غیرانسانی این حادثه حتی از آن رفتارهای غیراخلاقی شرم‌آورتر و تاسف‌برانگیزتر است. تصاویری كه چند شب پیش، پس از پخش در شبكه باران، در تلویزیون‌های بیگانه هم بازپخش شد تا چهره زشت فوتبال ایران در جامعه جهانی هم كریه‌‌تر و غیرانسانی‌تر شود. به راستی حالا دنیا نسبت به ورزشكاران ایرانی و البته همه ایرانیان چه تصویر و تصوری دارد؟
این را باید از همه این مسئولان پرمدعا، خوش‌صحبت و طلبكار فوتبال – و البته ورزش – ایران پرسید...
*    *    *

و چه طنز تلخی! اوج نامردی و بی‌مرامی فوتبال ایران در ورزشگاه پوریای ولی – این اسطوره جوانمردی و فتوت – رخ می‌دهد. آری، چه پارادوكس غم‌انگیزی...

ورزشگاه‌هایی كه قرار بود با توسل به نام‌هایی چون تختی و پوریای ولی مظهر مردانگی و اخلاق و جوانمردی باشد حالا به چه روزی افتاده‌اند كه نمایشگاه بی‌حرمتی، بی‌اخلاقی و نامردمی شده‌اند... راستی این زوال دردناك از كجا آغاز شد؟ لابد از همانجایی كه به «اسم‌ها» چسبیدیم و «رسم‌ها» را از خاطر بردیم. از همانجا كه ظواهر را بزك كردیم و باطن‌ها را به فراموشی سپردیم... آری، از روزگار پوریای ولی تا روزگار امروز ما اینگونه طی شد...