هدف آمریکا از تجهیز کردهای سوریه چیست؟

یک استاد دانشگاه آمریکایی در یادداشتی نوشت: بسیاری استدلال می‌کنند که واشنگتن برای فرونشاندن خشم ترکیه، کُردهای سوریه را رها خواهد کرد. من در این مورد تردید دارم. واشنگتن انتظار دارد شاهد اقدامات ضدآمریکایی بیشتری از جانب اردوغان باشد.

کد خبر: ۳۹۸۹۳۸

تاریخ: ۲۷ دی ۱۳۹۶ - ۰۸:۳۰

صراط: «جاشوا لندیس»، استاد دانشگاه آمریکایی و تحلیلگر ارشد مسائل سوریه در یادداشتی به تشریح محورهای سیاست خارجی جدید واشنگتن در خاورمیانه پرداخته است.

به گزارش فارس، آقای «لندیس» که ریاست مرکز مطالعات خاورمیانه در دانشگاه «اوکلاهما» را بر عهده دارد مدعی شده وزارت خارجه دولت «دونالد ترامپ»، رئیس‌جمهور آمریکا دیگر ترکیه را جزو شریکان «قابل اتکا» نمی‌بیند و به همین جهت سیاستی تازه را در قبال این کشور در دستور کار قرار داده است.

او در آغاز این یادداشت که در وبلاگش، «Syria Comment»، منتشر شده می‌نویسد: «وزارت خارجه آمریکا از آن جهت که دیگر ترکیه را شریکی قابل اتکا نمی‌بیند، سیاستش در قبال این کشور را دگرگون کرده است.»

این کارشناس آمریکایی در ادامه درباره دیدگاه‌ها و تحلیل‌هایی که معتقدند واشنگتن دست از حمایت از کردهای سوریه برخواهد داشت ابراز تردید کرده است.

«لندیس» می‌نویسد: «بسیاری استدلال می‌کنند که واشنگتن برای فرونشاندن خشم ترکیه، کُردهای سوریه را رها خواهد کرد. من در این مورد تردید دارم. واشنگتن انتظار دارد شاهد اقدامات ضدآمریکایی بیشتری از جانب اردوغان باشد.»

او به عنوان نمونه‌ای از این «اقدامات ضدآمریکایی» نوشته انتظار می‌رود «اسلام‌گرایی» ترکیه و مواضع این کشور ضد رژیم اسرائیل در آینده افزایش پیدا کنند.

«لندیس»، در ادامه حمایت‌های رو به گسترش دولت ترامپ از رژیم‌های اسرائیل و عربستان را از جمله محورهای اصلی شکل‌دهنده سیاست خارجی واشنگتن در خاورمیانه دانسته و یادآور شده که رئیس جمهور فعلی آمریکا رویکرد دولت سلفش، «باراک اوباما» برای ایجاد موازنه میان ایران و عربستان سعودی را کنار گذاشته است.

وی نوشته است: «ترامپ آشکارا، سیاست منحصر به خودش را پیش گرفته و به تلاش‌های اوباما برای ایجاد موازنه میان ایران و عربستان سعودی پایان داده است. ترامپ آینده واشنگتن را در همراهی با متحدان سنتی‌اش در خاورمیانه قرار داده است؛ واشنگتن در حال حرکت به سمت ضربه زدن به ایران و [بشار] اسد (رئیس‌جمهور سوریه) است.»

این استاد دانشگاه «اوکلاهما»، «نیروهای دموکرات سوریه» را از جمله ابزارهای اصلی ترامپ برای به دست آوردن اهرم فشار در منطقه و پیاده‌سازی این سیاست دانسته است.

او می‌نویسد: «ابزار اصلی [واشنگتن] برای به دست آوردن اهرم فشار در منطقه، ظاهراً منطقه شمال سوریه و نیروهای دموکراتیک سوریه هستند. واشنگتن، در حال رواج ملی‌گرایی کُردی در سوریه است. امیدواری ترکیه این بود که بعد از نابودی 'خلافت اسلامی' (داعش)، واشنگتن از شمال سوریه خارج خواهد شد. این اتفاقی است که به وقوع نپیوسته است.»

«جاشوا لندیس»، در ادامه تأکید می‌کند: «آمریکا امیدوار است با ضعیف و متفرق نگاه داشتن سوریه بتواند میوه‌های (ثمره‌های) پیروزی ایران و روسیه را از آنها دریغ کند. واشنگتن معتقد است این سیاست حمایت از کُردها نفوذ آمریکا در منطقه را افزایش خواهد داد و به پس زدن ایران کمک خواهد کرد.»

به اعتقاد این تحلیلگر مسائل سیاسی، ترکیه کشوری خواهد بود که متحمل تبعات جانبی این سیاست دولت ترامپ خواهد شد: «ترکیه، تلفات جانبی [این سیاست آمریکا] خواهد بود. واشنگتن این را درک می‌کند که سیاستش در حمایت از کردها، ترکیه را به آغوش روسیه می‌راند، اما مایل است خطر کرده و این زیان را بپذیرد. واشنگتن، تمایل دارد در راستای کمک به اسرائیل و عربستان سعودی، به ترکیه ضرر بزند.»

«لندیس» در بخش دیگر این یادداشت سیاست دولت فعلی آمریکا در سوریه را مورد بررسی قرار داده و نوشته اینکه این کشور بخواهد محور سیاستش را عقب‌راندن ایران با حمایت از کُردهای موسوم به نیروهای «یگان‌های خلق» (یا «پ‌ی‌د») قرار دهد، «کوته‌بینانه» است.

«سیاست فعلی آمریکا در سوریه حول محور عقب‌ راندن ایران طراحی شده است. این [سیاست]، کوته‌بینانه است. 'پ‌ی‌د'، شالوده‌ای ضعیف‌تر از آن است که بتوان سیاست آمریکا را روی آن ساخت. نه ایران و نه اسد، به خاطر حمایت آمریکا از 'نیروهای دموکراتیک سوریه' به آمریکا یا معارضان سوریه امتیاز نخواهند داد؛ این سیاست، اهرم فشار محدودی فراهم خواهد کرد.»

وی تأکید می‌کند: «با کنترل نیمی از منابع انرژی سوریه، سد فرات در 'الطبقه' و همچنین بخش زیادی از بهترین زمین‌های کشاورزی این کشور، آمریکا قادر خواهد بود سوریه را ضعیف و دارای کمبود منابع نگاه دارد. اینکه سوریه ضعیف و ناتون از تأمین منابع مالی برای بازسازی‌ خود نگاه داشته شود اهداف کوتاه مدت آمریکا را تأمین می‌کند، زیرا باعث محافظت از اسرائیل می‌شود و از منابع ایران هم خواهد کاست؛ منابعی که سوریه برای راه‌اندازی مجدد نهادهای دولتی و بازسازی خودش پس از فروکش کردن آتش جنگ، بایستی به آنها متکی باشد.»